Informacje o akcencie łacińskim oraz rządzących nim prawach przekazują starożytni gramatycy rzymscy. Pojęcie
akcentu zaczerpnęli oni od gramatyków greckich, i dostosowali stworzone przez nich pojęcia do
języka łacińskiego. Łaciński termin accentus, dosł. "zaśpiew", jest tłumaczeniem na łacinę greckiego wyrazu prosodia.
Alfabet duński od 1948 roku jest identyczny z alfabetem norweskim stąd oba często nazywane są alfabetem duńsko-norweskim. Oparte są na
alfabecie łacińskim i służą do zapisu
języka duńskiego oraz
norweskiego, niemniej te same litery w różnych językach mogą mieć nieco inną wymowę. Od standardowego alfabetu łacińskiego różnią się trzema literami: æ, ø oraz å, które w tej właśnie kolejności występują na końcu alfabetu.
Olimpiada
języka łacińskiego – ogólnopolska
olimpiada przedmiotowa organizowana corocznie od roku 1982. Przeznaczona jest dla uczniów szkół średnich. Organizatorem zawodów jest Polskie Towarzystwo Filologiczne – Societas Philologa Polonorum. Przewodniczącym Komitetu Głównego Olimpiady jest prof. dr hab.
Marian Szarmach z Katedry Filologii Klasycznej UMK. Jej uczestnicy powinni wykazać się umiejętnością przekładu tekstu łacińskiego na język polski, znajomością gramatyki łacińskiej oraz lektury obowiązkowej i dodatkowej.
Â, Ââ –
litera alfabetu łacińskiego używana do zapisu
języka francuskiego,
języka wietnamskiego,
języka walijskiego,
języka portugalskiego oraz
języka rumuńskiego.
Pojęcie oportunizmu wywodzi się z języka
łacińskiego i pochodzi od słowa opportunus, które oznacza korzystny, wygodny. Z
proweniencji tegoż pojęcia można wywnioskować jego współczesne znaczenie opisujące
postawę polegającą na postępowaniu adekwatnym do zaistniałej sytuacji, warunków (często politycznych lub społecznych), mające na celu uzyskanie pewnych korzyści. Wiąże się to jednoznacznie z brakiem pewnych niezmiennych zasad, wg których postępowałoby się w
życiu. Wiele wspólnego z oportunizmem ma
konformizm.
Lo real maravilloso americano (pl. „amerykańska rzeczywistość cudowna”) – pojęcie teoretycznoliterackie wprowadzone przez
Alejo Carpentiera w jego przedmowie do powieści
Królestwo z tego świata wydanej w
1949 roku. Pojęcie to odnosi się jednocześnie do właściwości
Ameryki Łacińskiej, jak i do twórczości literackiej.
Alfabet estoński -
alfabet oparty na
alfabecie łacińskim, służący do zapisu
języka estońskiego. Pełny alfabet estoński składa się z następujących znaków:
Ignacy —
imię męskie o niepewnej do końca etymologii. Według najbardziej rozpowszechnionej teorii wywodzi się je od
łacińskiego wyrazu ignis, oznaczającego "ogień". Zachodzi jednak również podobieństwo między tym imieniem, a nazwą łacińskiego rodu
Egnacjuszów (Egnatii). Istnieją też hipotezy o
etruskim pochodzeniu Ignacego.
Większość wymienionych terminów pochodzi z
języka łacińskiego, jeśli jest inaczej zostało to zaznaczone w tekście.
Sortowanie alfabetyczne przyciskami w nagłówkach kolumn
Termin kryminologia pochodzi od
łacińskiego słowa crimen (przestępstwo) oraz
greckiego logos (nauka). Kryminologia zajmuje się osobą sprawcy przestępstwa, przyczynami jego czynu i warunkami społecznymi, w jakich go dokonał.
Rigorosum, możliwa polska transkrypcja rygorozum. Pochodzi od
średniowiecznego łacińskiego sformułowania examen rigorosum - egzamin ścisły. Wykorzystano tu późnoantyczne pojęcie rigorosus oznaczające "surowy", wywodzące się od łacińskiego rigor, będącego określeniem tego, co twarde, trudne i nieugięte. Jest to dawna nazwa ustnego egzaminu
doktorskiego w szkołach wyższych. Rigorosum można było znaleźć w doktoranckich regulaminach egzaminacyjnych uczelni w
Niemczech (przed
I wojną światową),
Austrii i
Polsce (do lat 60. XX wieku).
Illuminata (od łacińskiego cognomen Illuminatus – oświecony) – żeńskie imię pochodzące z języka
łacińskiego. Męska forma imienia to Illuminat. Imię to występuje również w formie: Iluminata. Greckim odpowiednikiem jest
Fotyna, a w językach słowiańskich
Świetlana. Podaje się dwie święte tego imienia, w tym
Świętą Illuminatę z IV wieku.
L-wartość (
en. L-value) – pojęcie, które zostało stworzone na potrzeby języka C a następnie zostało zaadaptowane w języku C++. W ogólności pojęcie to odnosi się do wartości, które istnieją dłużej niż przez jedno wyrażenie i można pobrać ich adres. Przykłądowymi L-wartościami są: *ptr, ++z czy jakaś_zmienna.
Alfabet węgierski –
alfabet oparty na
alfabecie łacińskim, służący do zapisu
języka węgierskiego. Składa się z następujących liter, dwuznaków i jednego
trigrafu:
Białoruska łacinka (лацінка) – wariant
alfabetu łacińskiego, który został przystosowany do zapisu
języka białoruskiego. Pierwsze teksty pisane w łacince pochodzą z XVI w. (
język ruski).
Skrutacja - metoda czytania
Biblii z wykorzystaniem odnośników biblijnych do innych ksiąg. Termin pochodzi od
łacińskiego słowa scrutatio ("badanie").
W
języku łacińskim jest 5
deklinacji, oznaczanych numerami I, II, III, IV, V. Odpowiadają one tematom kończącym się na -a, -o, -i lub
spółgłoskę, -u i -e. Istnieje też kilka rzeczowników z nieregularną odmianą (domus, iecur, femur i inne).