Alfred Wielki

Alfred Wielki (ur. 849, zm. 26 października 899 pochowany został w Newminister Abbey w Winchester ) - syn Aethelwulfa, szósty król Wesseksu. Jeden z najwybitniejszych królów wczesnej historii Anglii. Panował od 871 w mało sprzyjających okolicznościach przejmując władzę po swoim bracie, Aethelredzie I, który zginął z rąk Duńczyków pustoszących kraj. Mimo że wojna doprowadziła rolnictwo do upadku, zdołał skonsolidować grupę małych państewek w państwo zdolne stawić im silny opór zbrojny. Jego życie i polityka były opisywane przez wielu kronikarzy (np. Kronika anglosaska), ale najdokładniej opisuje je Asser, jego osobisty biograf.

Osburga albo Osburh (ur. ok. 810, zm. po 846) – pierwsza żona króla Wessexu Ethelwulfa i matka Alfreda Wielkiego. Wiadomo o jej istnieniu tylko z Żywota króla Alfreda Assera. Nie jest poświadczona w żadnych dokumentach, również Kronika anglosaska nie wspomina o jej śmierci. Przyjmuje się, że była także matką Ethelstana, Ethelbalda, Ethelberhta, Ethelreda i ich siostry Ethelswithy, żony króla Mercji Burgreda. Asser pisze, że Osburga była córką Oslaca, pincerny (cześnika) na dworze króla Ethelwulfa.

Ethelred I (ok. 837 - 23 kwietnia 871 pod Merton), anglosaski król Wesseksu w latach 865-871, młodszy syn króla Ethelwulfa i Osburgi. Tron objął w 865 lub 866 r. po śmierci swojego brata, Ethelberta. Za jego panowania na Brytanię spadło wiele niszczycielskich najazdów Duńczyków. W 865 r. wielu Duńczyków wylądowało w Anglii Wschodniej, rozpoczynając podbój tych terenów. Rok później duńska armia ruszyła na York. Ethelred mógł przystąpić do walk z Duńczykami dopiero jesienią 870 r. 31 grudnia armia duńska została pokonana pod Englefield w hrabstwie Berkshire przez tamtejszego earldormana, Aethelwulfa. Zginął tam duński jarl Sidroc. Zwycięstwo to na niewiele się zdało. Już 4 stycznia 871 r. armia anglosaska dowodzona przez Ethelreda i jego młodszego brata, Alfreda, została pokonana pod Reading.

Egbert (również Ecgbehrt lub Ecgbert, ur. ok. 770 w Wesseksie - zm. w lipcu 839 r. w Kornwalii), anglosaski monarcha Wesseksu, bretwalda, zjednoczył większość królestw Heptarchii, a w latach 829-830 rządził całą Anglią, uznawany przez wielu za pierwszego króla Anglii, sam nigdy nie przyjął takiego tytułu (uczynił to dopiero jego potomek, Alfred Wielki).

Enlil-nadin-ahi – ostatni król Babilonii z dynastii kasyckiej; panował w latach 1157-1155 p.n.e. Wzmiankowany jest w inskrypcji na jednym z kudurru, jego imię wymieniają Babilońska lista królów A i Synchronistyczna lista królów. Poza tym mówią o nim jedynie późniejsze teksty literackie i historyczne. Według nich prowadził on wojnę z elamickim królem Kutir-Nahhunte III, w której został pokonany, pojmany i jako jeniec uprowadzony do Elamu. Pozbawiony ochrony kraj stał się łupem zwycięzców - najważniejsze miasta zostały zdobyte i splądrowane, a ludność deportowana. Klęska ta doprowadziła do upadku dynastii kasyckiej.

Kronika anglosaska (ang. Anglo-Saxon Chronicle) – zbiór roczników przedstawiających dzieje anglosaskiej Brytanii, skompilowany pod koniec IX wieku, najprawdopodobniej w królestwie Wesseksu (przedstawia właśnie taką perspektywę historiograficzną) pod panowaniem króla Alfreda Wielkiego. Tekst oryginalnej kompilacji nie zachował się - dysponujemy jednak 9 manuskryptami z różnych klasztorów angielskich, gdzie tekst podstawowy był uzupełniany o późniejsze wydarzenia.

Enlil-bani (1860-1837 p.n.e. - chronologia średnia) - król Isin z I dynastii z Isin. Był uzurpatorem i jego władza ograniczała sie w praktyce tylko do miasta Isin i niewielkiego obszaru w jego pobliżu. Za jego panowania rozpoczęły sie najazdy Amorytów, które w okresie następnych 50 lat doprowadziły do upadku I dynastii z Isin. Następcą jego został Zambija.

Agum I – według Synchronistycznej listy królów i Babilońskiej listy królów A drugi władca z dynastii kasyckiej, syn Gandasza, który panować miał przez 22 lata. W inskrypcji jednego z późniejszych władców, Aguma II, wymieniany jest jako założyciel dynastii kasyckiej i nazywany "Agumem Wielkim". Nie wiadomo czy był postacią historyczną, gdyż żaden ze znanych nam tekstów pochodzących z okresu w którym miał panować nie potwierdza jego istnienia.

Ceawlin (także Ceaulin i Caelin) (ur. w VI w., zm. ok. 593) - król Wessex. Prawdopodobnie był synem Cynrica z Wessex i wnukiem Cerdica z Wessex. Kronika anglosaska opisuje go jako przywódcę pierwszej grupy Sasów. Rządził w latach 560–592.

Danelagh, Danelaw za panowania Alfreda Wielkiego obszar jurysdykcji duńskiej w północno-wschodniej części Anglii oddzielony linią demarkacyjną od Wesseksu. Powstał na mocy traktatu z 878 roku między Alfredem, królem Wesseksu, a pokonanym przezeń w morderczej walce dowódcą duńskich wikingów, Guthrumem. Traktat nie był zbyt korzystny dla Wesseksu, bo choć Londyn znalazł się pod władzą Alfreda, to handel morski Londynu był nadzorowany przez Duńczyków.

Offa (ur. ?, zm. 26 lipca 796) – król anglosaski. Jeden z najpotężniejszych królów we wczesnej, anglosaskiej historii Anglii. Jako władca Mercji od 757 do 796 Offa doprowadził południową Anglię do szczytu politycznej jedności, jaki osiągnęła w okresie anglosaskim (V-XI w.). Nawiązał także stosunki z władcami na kontynencie europejskim.

Zamek w Bobrku - jeden z nieistniejących obecnie zamków w Polsce. Jego powstanie datuje się na wiek XIV, a jego fundatorem był prawdopodobnie król Kazimierz Wielki. Dwór był niewielki, prostokątny z jedną wieżą. Otoczony fosą o głębokości do 10 m. Powstał w miejscu grodu, spalonego prawdopodobnie w XIII wieku. Posiadał prawdopodobnie niewielką kaplicę. Zniszczony w 1532 roku, potem odbudowany. Został rozbudowany w XV wieku. Zniszczony w pożarze w 1589 roku, odbudowany w 1590 roku. Został zburzony w 1656 roku. Potem coraz bardziej zaczął popadać w ruinę. Ruiny przetrwały do XVII wieku, kiedy to rozebrano je i postawiono pałac, który po zniszczeniach po II wojnie światowej został odbudowany.

Kronika anglosaska (ang. Anglo-Saxon Chronicle) – zbiór roczników przedstawiających dzieje anglosaskiej Brytanii, skompilowany pod koniec IX wieku, najprawdopodobniej w królestwie Wesseksu (przedstawia właśnie taką perspektywę historiograficzną) pod panowaniem króla Alfreda Wielkiego. Tekst oryginalnej kompilacji nie zachował się - dysponujemy jednak 9 manuskryptami z różnych klasztorów angielskich, gdzie tekst podstawowy był uzupełniany o późniejsze wydarzenia.

Aszur-dugul (akad. Aššur-dugul) - według "Asyryjskiej listy królów" następca Iszme-Dagana I (1781-1741? p.n.e.) na asyryjskim tronie, który panować miał przez 6 lat. Jego rządy przypadają na okres wielkiego zamieszania i chaosu w historii Asyrii, wywołanego rozpadem państwa Szamszi-Adada I (1814-1782 p.n.e.). Aszur-dugul był najprawdopodobniej uzurpatorem, gdyż nazywany jest w Liście "synem nikogo, bez praw do tronu". O władzę musiał walczyć z sześcioma innymi pretendentami do tronu, również nazywanymi "synami nikogo". Jego osoba nie pojawia się w żadnych innych asyryjskich źródłach pisanych.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja