Amerykańska odmiana języka angielskiego

Angielszczyzna amerykańska (AmE, American English) – odmiana języka angielskiego używana w Stanach Zjednoczonych przez osoby, dla których język angielski jest językiem ojczystym. Podobną formą angielszczyzny nazywanej angielszczyzną kanadyjską (CaE, Canadian English) posługują się również mieszkańcy Kanady.

VOA Special English (Voice of America Special English) - uproszczona odmiana języka angielskiego używana przez rozgłośnię "Głos Ameryki" w celu przekazywania informacji osobom nieanglojęzycznym oraz do nauki języka angielskiego.

TEFL (ang. teaching English as a foreign language, nauczanie języka angielskiego jako języka obcego) dotyczy nauczania języka angielskiego wszystkich, których pierwszym językiem nie jest angielski. Zazwyczaj też osoby te uczą się angielskiego na terenie, gdzie nie jest on powszechnie używany i nie ma wielu możliwości na naturalny kontakt z tym językiem. Z TEFL zazwyczaj możemy się spotkać w kraju ojczystym uczniów w szkołach państwowych lub na lekcjach prywatnych, czy to w postaci szkół językowych czy korepetycji. Nauczycielami mogą być native speakerzy lub osoby, dla których angielski nie jest językiem ojczystym. Nauczanie różni się w tych dwóch przypadkach, dlatego w profesji nauczycielskiej znajdziemy dla nich inne nazewnictwo.

Irlandzka odmiana języka angielskiego" (ang. "Hiberno-English, Irish English) - dialekt języka angielskiego używany na terenie Irlandii. Odmiana dublińska wykazuje wiele różnic w stosunku do pozostałych wariantów irlandzkich.

Drugi język , L2 - język przyswojony jako drugi w kolejności po języku ojczystym. Niekoniecznie jest równoznaczny z językiem obcym. Większość dzieci na świecie posługuje się dwoma językami. Na przykład dla dziecka kaszubskiego, posługującym się w środowisku rodzinnym i rówieśniczym językiem kaszubskim i stykającego się z literackim językiem polskim dopiero w szkole język polski jest językiem drugim, ale nie obcym. Bardzo często się zdarza w krajach wielojęzycznych, że L2 jest dominujący dla danej osoby, zwłaszcza gdy funkcjonuje ona poza terenem, na którym może posługiwać się językiem ojczystym. Na przykład Katalończyk mieszkający poza Katalonią posługuje się na co dzień językiem hiszpańskim (L2) jako językiem głównym. W tej sytuacji może czasami dochodzić do procesu stopniowej utraty umiejętności mówienia językiem ojczystym (language attrition).

Estuary English (w skrócie EE) - odmiana języka angielskiego używana współcześnie głównie w południowo-wschodniej Anglii. Termin ten (dosłownie: "Angielski Ujścia") został wprowadzony w 1984 przez brytyjskiego lingwistę Davida Rosewarne. Estuary English jest mieszaniną cech charykterystycznych dla cockneyu i Received Pronunciation.

Walonowie (fr. Wallon, l.mn. Wallons; nid. Waal, l.mn. Walen lub Wallon, l.mn. Wallons) – mieszkańcy lub osoby pochodzące z Walonii. Belgowie posługujący się językiem francuskim jako językiem ojczystym. Czasami posługują się nieformalnie językiem walońskim, czyli językiem francuskim w postaci mówionej, używanej w Walonii i północnej Francji. Wśród Walonów są zwolennicy Le mouvement wallon – ruchów politycznych, które domagają się zachowania odrębności walońskiej i Walonii, występują w obronie języka francuskiego, francuskiej kultury oraz praw francuskojęzycznej ludności w Belgii, zachowania języka walońskiego lub dążą do niezależności Walonii, a przynajmniej mocnej pozycji w federalnym rządzie belgijskim.

Murzyński angielski (ang. African American Vernacular English, AAVE, potocznie: Ebonics) - socjolekt amerykańskiej odmiany języka angielskiego, charakteryzujący się odmienną wymową, wpływami składni języków afrykańskich oraz różnicami leksykalnymi w stosunku do standardowej angielszczyzny. Wykazuje niewielkie zróżnicowanie geograficzne.

Romandczycy – mieszkańcy lub osoby pochodzące z Romandii. Szwajcarzy posługujący się językiem francuskim jako językiem ojczystym. Czasami posługują się nieformalnie językiem romandzkim, czyli językiem francuskim w postaci mówionej, używanej w Romandii i środkowo–wschodniej Francji.

Preliminary English Test (PET) – drugi z kolei międzynarodowy egzamin, sprawdzajacy znajomość języka angielskiego przez osoby, dla których nie jest on językiem ojczystym, wydawanym przez University of Cambridge. Organizatorem egzaminu w Polsce jest British Council.

Brytyjska odmiana języka angielskiego, British English (BE) – werska języka angielskiego używana w Wielkiej Brytanii. Pojęcie to może oznaczać dwie rzeczy:

Pidżyn nigeryjski, Naija (wym. najdzia), ang. Nigerian Creole English - język pidżynowy służący do porozumiewania się osób pochodzących z różnych grup językowych na terenie Nigerii. Liczbę osób posługujących się tym językiem ocenia się na około 30 milionów. Jest częściowo zrozumiały dla osób posługujących się kreolskimi językami krio w Sierra Leone czy kamtok w Kamerunie. Wykazuje także cechy języka kreolskiego, gdyż wiele osób posługuje się nim jako ojczystym. Jako superstrat służy język angielski, natomiast jako substrat - miejscowe języki afrykańskie, zwłaszcza hausa, igbo i joruba.

TOEIC® (ang. Test of English for International Communication) to certyfikat stworzony w odpowiedzi na zapotrzebowanie świata biznesu na rzetelny i obiektywny test znajomości języka angielskiego w kontekście pracy w międzynarodowym środowisku. TOEIC® jest zatem egzaminem skupionym na testowaniu biegłości posługiwania się językiem w biurze, podczas spotkań, negocjacji czy podróży służbowych.
Przeznaczeniem tego testu jest obiektywna ocena znajomości języka angielskiego. Skierowany jest on do osób, które pragną potwierdzić swoje kwalifikację językowe oraz osoby ubiegające się o pracę.
Kontekst i struktura testu odzwierciedla sytuacje i konteksty pracy zawodowej w międzynarodowym środowisku, dlatego też jest on uznawany przez tysiące pracodawców na całym świecie.
Test ma format testu wyboru. Karta odpowiedzi jest następnie przetwarzana przez komputer, który generuje wynik testu na skali punktowej 10-990 punktów. W skład testu wchodzą dwie części Listening Comprehension oraz Reading Comprehension .

Key English Test (KET) - pierwszy z międzynarodowych egzaminów, sprawdzajacy znajomość języka angielskiego przez osoby, dla których nie jest on językiem ojczystym. Wydawany przez University of Cambridge. Organizatorem egzaminu w Polsce jest British Council.

Basic English (z ang. podstawowa angielszczyzna, także skrót inicjałów angielskich wyrazów: British = "brytyjski", American = "amerykański", scientific = "naukowy", international = "międzynarodowy" i commercial = "handlowy") - język angielski uproszczony do 850 podstawowych wyrazów o nieskomplikowanej budowie gramatycznej. Został stworzony w 1930 r. przez C.K. Ogdena.

Polski Język Migowy (PJM) jest to język naturalny, którym posługują się głusi w Polsce. PJM jest w Polsce pierwszym językiem dzieci, których obydwoje rodzice są głusi. Jest powiązany z Francuskim Językiem Migowym. Wykorzystuje jednoręczny alfabet manualny Starofrancuskiego Języka Migowego.

Pidżyn chińsko-angielski, ang. Chinese Pidgin English – zmodyfikowana forma języka angielskiego, która rozwinęła się w XVII w. jako język handlowy czy też lingua franca (wspólny język) między Brytyjczykami a Chińczykami. Chiński pidżyn powstał w Kantonie po otwarciu tam w 1664 przez Brytyjczyków pierwszej placówki handlowej. Brytyjczycy uznali język chiński za niezwykle trudny, natomiast Chińczycy mieli o języku angielskim niepochlebne zdanie i uważali jego naukę za coś poniżającego. Chiński pidżyn stworzony został Brytyjczyków oraz przyjęty przez Chińczyków w celach handlowych (powszechnie uważa się, że termin pidgin jest zniekształconą formą angielskiego słowa business) i był używany prawie do końca XIX wieku.

Języki salisz (ang. salish) to grupa języków używanych przez Indian w zachodniej Kanadzie i północno-zachodnich Stanach Zjednoczonych. Większość języków z tej grupy jest zagrożona przez ekspansję języka angielskiego. Posługują się nimi głównie starsi ludzie, niektóre języki zna tylko kilka osób.

Język flamandzki (Vlaams) - zbiorcze określenie mocno zróżnicowanej grupy dialektów języka niderlandzkiego, należącego do języków germańskich, używanego jako macierzysty przez ok. 6 mln mieszkańców Belgii, głównie w jej północnej części - Flandrii. Od 1973 r., oficjalnym określeniem języka urzędowego jest "język niderlandzki" (Nederlands), niekiedy nazywany również językiem holenderskim, gdyż w wersji standardowej (szczególnie w języku oficjalnym - pisanym) jest niemal identyczny z językiem używanym w Holandii. Główne różnice w stosunku do języka niderlandzkiego, używanego w Holandii, polegają na odmiennych zasadach wymowy (w szczególności głosek "ch" oraz "r"), używaniu innych wyrażeń na określenie podobnych zjawisk, oraz przede wszystkim na używaniu w drugiej osobie liczby pojedynczej formy gij zamiast jij. W Holandii gij jest uważane za formę archaiczną, analogicznie do angielskiego thou. W 1980 r. Holandia i Belgia podpisały traktat o unii języka niderlandzkiego (Nederlandse Taalunie), efektem którego było m.in. wprowadzenie w 1995 r. zmian w oficjalnym słowniku języka niderlandzkiego. Określenie język flamandzki w odniesieniu do jednego z trzech języków oficjalnych Belgii prawdopodobnie wzięło się od nazwy Flamandów, grupy etnicznej, posługującej się tym zespołem dialektów.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja