Antoni Miączyński

Antoni Miączyński herbu Suchekomnaty (ur.1691, zm. 1774) — syn Atanazego Miączyńskiego oraz Heleny Łuszkowskiej. Rotmistrz chorągwi pancernej, pułkownik JKMci (1727). Po ojcu wskutek cesji ojca został starostą grodowym łuckim Od 1723 roku do 1762 starosta łosicki, w tym czasie jest również dowódcą chorągwi pancernej. 6 grudnia 1738 zostaje kasztelanem podlaskim, tym samym zostaje senatorem. Jeszcze tego samego dnia zostaje odznaczony Orderem Orła Białego. 17 sierpnia 1771 roku zostaje wojewodą podlaskim. Od 1729 roku mąż księżnej Doroty Woronieckiej herbu Korybut(ur. 1712, zm. 1785). Poseł oraz senator na sejm.

Kajetan Aleksander Jan Miączyński herbu Suchekomnaty hrabia (ur. 5 stycznia 1754; inne źródło podaje 1751, zm. 1801) – syn Antoniego Miączyńskiego oraz ks. Doroty Woronieckiej. Generał inspektor wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii narodowej, po rozbiorach marszałek szlachty guberni wołyńskiej. Jego brat Józef Miączyński (1743-1793) generał wojsk francuskich. W 1774 zostaje starostą borzechowskim tego samego roku 23 lutego zostaje mianowany generałem adiutantem JK.Mci. Trzy lata później w 1777 roku 3 października zostaje rotmistrzem kawalerii narodowej, a 11 listopada 1778 dowódca pułku przedniej straży kawalerii narodowej. W roku 1780 zostaje odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Rok później zostaje generałem inspektorem, jednak kilka lat później rzeka się tego urzędu (1789). W tym samym czasie otrzymuje stopień generała-majora, zostaje szefem 7 regimentu pieszego koronnego.

Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1750, zm. 22 maja 1793) – hrabia, starosta łosicki 1762-1778, łęczycki. Rotmistrz chorągwi pancernej (1766), generał wojsk francuskich (1792), wojewoda bełski. Wnuk Atanazego Miączyńskiego, mąż Marii Franceski Chaboteau. Syn Antoniego Miączyńskiego.

Kajetan Aleksander Jan Miączyński herbu Suchekomnaty hrabia (ur. 5 stycznia 1754; inne źródło podaje 1751, zm. 1801) – syn Antoniego Miączyńskiego oraz ks. Doroty Woronieckiej. Generał inspektor wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii narodowej, po rozbiorach marszałek szlachty guberni wołyńskiej. Jego brat Józef Miączyński (1743-1793) generał wojsk francuskich. W 1774 zostaje starostą borzechowskim tego samego roku 23 lutego zostaje mianowany generałem adiutantem JK.Mci. Trzy lata później w 1777 roku 3 października zostaje rotmistrzem kawalerii narodowej, a 11 listopada 1778 dowódca pułku przedniej straży kawalerii narodowej. W roku 1780 zostaje odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Rok później zostaje generałem inspektorem, jednak kilka lat później rzeka się tego urzędu (1789). W tym samym czasie otrzymuje stopień generała-majora, zostaje szefem 7 regimentu pieszego koronnego.

Antoni Tyzenhauz lub Antoni Tyzenhaus herbu Bawół (ur. 1733, zm. 31 marca 1785 w Warszawie) – podskarbi nadworny litewski i starosta grodzieński od 1765, pisarz wielki litewski 1762-1764, koniuszy litewski 1764-1765, w latach 1765-1780 zarządca litewskich ekonomii królewskich, w 1771 odznaczony Orderem Orła Białego.

Józef Prozor herbu własnego (ur. 1723 – zm. 1789) – wojewoda witebski 1781-1787, kasztelan witebski 1774-1781, starosta kowieński od 1764, generał-major wojsk litewskich od 1762, członek Rady Nieustającej.

Samuel Aleksander Komorowski herbu Dołęga (zm. 20 października 1659). Starosta wiłkomierski, rotmistrz husarski, chorąży wiłkomierski 1650, oboźny litewski 1654, regimentarz wojsk litewskich, kalwinista.

Paweł Popiel Chościak herbu Sulima (ur. 1733 – zm. 1809) – kasztelan sandomierski od 1784, kasztelan małogojski w latach 1777-1784, chorąży wiślicki w latach 1765-1777, stolnik wiślicki w latach 1760-1765, rotmistrz wojsk koronnych w latach 1773-1789, chorąży chorągwi pancernej królewicza Fryderyka Krystiana Wettyna w 1762 roku.

Kajetan Giżycki herbu Gozdawa (1720 – 1785) – konfederat barski, pułkownik, marszałek wołyński i dowódca załogi w Barze, chorąży żytomierski (1779), chorąży kijowski (1784).

Wincenty Józefowicz herbu Leliwa – starosta merecki, chorąży husarski, poseł na Sejm Czteroletni, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej i Wielkiego Księstwa Litewskiego konfederacji targowickiej, poseł na sejm grodzieński (1793).

Kazimierz Rudziński (Rudzieński) herbu Prus III (ur. ok. 1676 – zm. 1759) – marszałek sejmu zwyczajnego warszawskiego w 1738, wojewoda mazowiecki 1752-1759, kasztelan czerski od 1723, podczaszy czerski, regimentarz, pułkownik królewski od 1730, starosta kruszwicki i chęciński.

Jan Antoni Miączyński Jan Baptysta Antoni Julian hr. Miączyński herbu Suchekomnaty ur. 20 lutego 1906 we Lwowie, zm. 21 kwietnia 1960 w Warszawie. Doktor historii sztuki.

Kazimierz Błeszyński herbu Suchekomnaty (ur. 1703, zm. 1757) – poseł na Sejm, cześnik piotrkowski (1730-37), cześnik sieradzki (1737-46), chorąży większy sieradzki (1748-57), pisarz skarbu koronnego, Podstarości i sędzia grodzki sieradzki.

Paweł Julian Dąbski – Nerlich. Urodzony 29 kwietnia 1899 r. w Międzyrzecu Podlaskim, jako najmłodszy syn Romana Dąbskiego – Nerlich, radcy stanu, lekarza medycyny, generała armii carskiej w korpusie medycznym i Marii z Gembickich, pianistki koncertowej. Związki ojca w wojskiem spowodowały, iż przed Pawłem Julianem otworem stanęła możliwość kształcenia w uczelniach wojskowych. Wstępuje zatem do Szkoły Kadetów w Pskowie, w której rozpoczyna karierę sportową, tym razem jeszcze w szermierce, zdobywając w 1917 r. mistrzostwo Korpusu. Wojskową edukację kontynuuje wstępując w czerwcu 1917 r. do Michajłowskiej Szkoły Oficerskiej Artylerii w Petersburgu. Nauka ta przerwana zostaje wybuchem rewolucji bolszewickiej, w wyniku której uczelnia zostaje rozwiązana. Młody podchorąży Paweł Dąbski – Nerlich udaje się zatem w grudniu 1917 r. do Bobrujska, gdzie wstępuje do I Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Dowbor – Muśnickiego. Otrzymuje przydział do 1 – szej baterii 1 Dywizjonu Artylerii Konnej Korpusu, w którym służy do czerwca 1918 r. Dzień odzyskania niepodległości zastaje go w Siedlcach, gdzie bierze udział w rozbrajaniu Niemców. Jego dalsza kariera wojskowa nieodłącznie zostaje związana z artylerią konną. W 1920 roku zostaje awansowany do stopnia porucznika, a od 1921 roku rozpoczyna służbę w 7 Dywizjonie Artylerii Konnej Wielkopolskiej, w którym związany będzie nieprzerwanie do września 1939 r., pełniąc kolejno funkcje młodszego oficera baterii, dowódcy baterii, adiutanta, kwatermistrza, drugiego zastępcy dowódcy, oficera zwiadowczego. Za wojnę roku 1920 – 1921 zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych.

Liu Hong (漢後少帝, zm. 180 p.n.e.), cesarz chińskiej dynastii Han. Syn cesarza Hui Di. W roku 187 p.n.e. zostaje księciem Xiangchengu. Po śmierci swego brata cesarz Hui Di, Liu Hong zostaje oficjalnym następcą tronu, jakkolwiek realna władza pozostała w rękach jego babki Lü Zhi. W roku 180 p.n.e., po śmierci Lü Zhi, w wyniku przegranych walk wewnętrznych zostaje stracony.

Jeremi Michał Korybut Wiśniowiecki (zwany Jaremą, ukr. Ієремія Михайло Корибут Вишневецький) herbu Korybut (ur. 17 sierpnia 1612 w Łubniach, zm. 20 sierpnia 1651 w obozie pod Pawołoczą prawd. w wyniku epidemii) – książę na Wiśniowcu, Łubniach i Chorolu, energiczny dowódca wojsk koronnych, wojewoda ruski od 1646, starosta przemyski, przasnyski, nowotarski, hadziacki, kaniowski.

Jerzy Stano (ur. Nowotaniec, zm. 1649/1651 Sącz) – szlachcic polski herbu Gozdawa, syn Jerzego, chorąży, stolnik i starosta sanocki, starosta sądecki 1627-1637, doradca królewski . Ożeniony z Zofią Fredro. Dwunastokrotnie był posłem , na sejm Rzeczypospolitej, dwa razy z poselstwem do Porty Otomańskiej, oraz raz do Moskwy. Zmarł w roku 1651, potomstwo cztery córki i syn Andrzej [1] podczaszy lwowski (współwłaściciel Rudek, rozpoczął budowę kościoła w Rudkach). Za życia wydał drukiem pisaną wierszem pracę pt. "O poselstwach w różne kraje wschodnie i wyprawy rycerskie".

Franciszek Markowski herbu Bończa , (ur. w 1727- zm. w 1806) – polski szlachcic, konfederat barski (1768-1772), senator, poseł na sejm, kasztelan sanocki w 1712 roku, właściciel dóbr na Podkarpaciu.

Jeremi Michał Korybut Wiśniowiecki (zwany Jaremą, ukr. Ієремія Михайло Корибут Вишневецький) herbu Korybut (ur. 17 sierpnia 1612 w Łubniach, zm. 20 sierpnia 1651 w obozie pod Pawołoczą prawd. w wyniku epidemii) – książę na Wiśniowcu, Łubniach i Chorolu, energiczny dowódca wojsk koronnych, wojewoda ruski od 1646, starosta przemyski, przasnyski, nowotarski, hadziacki, kaniowski.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja