Arsenał

Arsenał (wł. arsenale, fr. arsenal) – budynek lub zespół budynków o cechach obronnych, w którym przechowywano broń oraz sprzęt wojenny (zbrojownia). Arsenały posiadały także warsztaty, w których naprawiano i wytwarzano broń ręczną oraz odlewano działa (w ludwisarni).

Arsenał miejski w Ratuszu Krakowskim – nieistniejący już jeden z krakowskich arsenałów miejskich. Zbudowany został w 1678 roku jako drugie piętro (trzecia kondygnacja) wschodniej części ówczesnego ratusza krakowskiego. Dach arsenału był zwieńczony attyką.

Poniżej znajduje się lista uzbrojenia i sprzętu używanego przez USMC współcześnie. Lista zawiera broń strzelecką, broń białą oraz sprzęt bojowy.

Arsenał kremlowski (ros: Арсенал Московского Кремля) – były arsenał zbudowany na terenie moskiewskiego kremla w Rosji. Początkowo zbudowany w 1736 roku, był przebudowywany kilka razy. Pozostaje w służbie wojskowej do tej pory, w odróżnieniu od Zbrojowni kremlowskiej, innego arsenału w murach Kremla, który jest obecnie muzeum. Budynek jest niedostępne dla turystów, którzy mogą zobaczyć jedynie część krótkiej elewacji południowej przy wjeździe na teren Kremla. Arsenał kremlowski jest obecnie siedzibą dla pułku Kremla, który stanowi główną jednostkę bezpieczeństwa dla prezydenta Rosji i już wschodnia elewacja jest wysoce zabezpieczona i ograniczona obszarem zamkniętym dla publiczności.

Poniżej znajduje się lista uzbrojenia i sprzętu używanego przez US Army współcześnie. Lista zawiera broń strzelecką, broń białą oraz sprzęt bojowy.

Broń masowego rażenia, broń masowej zagłady – współczesne środki walki przeznaczone do rażenia organizmów żywych i częściowo sprzętu bojowego na ogromną (masową – stąd nazwa) skalę, tzn. na wielkich obszarach. Stosowany jest skrót: broń ABC (od pierwszych liter: atomowa, biologiczna, chemiczna) lub broń NBC (nuklearna, biologiczna, chemiczna).

Traktat o nierozpowszechnianiu broni nuklearnej z 1968 roku, był permanentnie aprobowany przez coraz to większą liczbe państw, aż w 1995 roku liczba sygnatariuszy wyniosła 188. Celem tego traktatu jest całkowite usunięcie ze świata broni atomowej oraz wszystkich rodzajów urbrojenia wykorzystujących technologie nuklearne, drogą stopniowego zmniejszania wszystkich istniejących arsenałów. Na program ten zgadzają się prawie wszystkie państwa świata z wyjątkiem Izraela, Indii, Pakistanu i Korei Północnej. Te trzy państwa zdobyły broń nuklearną w czasie początkowego uruchomiania programu rozbrojeniowego.

Broń odprzodowa – broń palna ładowana od strony wylotu lufy (od przodu). Była pierwszym rodzajem broni palnej, używanym od XIII do XIX w., obejmującym zarówno działa jak i broń strzelecką. Od połowy XIX w. była wypierana przez broń odtylcową. Obecnie broń odprzodową stanowią jedynie moździerze i niektóre typy granatników.


Broń boczna - to broń noszona przez żołnierzy u boku, do której zalicza się broń palną (pistolety, rewolwery), a w szerszym znaczeniu także broń sieczną (szable, bagnety) i kordziki.

Eksplozja w Lagos – eksplozja w stolicy Nigerii, Lagos. Miała miejsce 27 stycznia 2002 roku. Kilkakrotnie zanotowano wówczas wybuchy podziemnego arsenału broni, a w efekcie zginęło ponad 1000 osób.

Kronhuset - dawny arsenał oraz siedziba Muzeum Miejskiego w centralnej części Göteborga w Szwecji, wybudowany w latach 1643-1655 w stylu holenderskim. Najstarszy świecki budynek miasta.

Arsenał Charków (ukr. Т.о.в. «Професійний футбольний клуб «Арсенал» Харків», Sp.z o.o. Profesijnyj Futbolnyj Kłub "Arsenał" Charkiw) - ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Charkowie, założony w roku 1998.

Kościół franciszkanów w Głogowie – nieistniejący już głogowski kościół i zespół klasztorny sięgający swymi początkami XII w. W swej historii kilkakrotnie niszczony i odbudowywany, w 1810 zamieniony przez władze pruskie na zbrojownię. Zrujnowany podczas II wojny światowej i później już nie odbudowany.

Młot rycerski – jedna z form broni obuchowej, odmiana młota bojowego, używana w Europie przez rycerzy od XIV do XVI wieku. Składał się z żeleźca zakończonego z jednej strony płaskim młotkiem, z drugiej ostrym dziobem lub w formie siekierki. Dlatego też młot rycerski może być kwalifikowany zarówno jako broń obuchowa miażdżąca, jak i broń obuchowo-sieczna. Posiadał drewniany lub metalowy trzonek o długości do 50 cm. Używany był jako broń jednoręczna, służył do rozbijania uzbrojenia ochronnego przeciwnika, hełmu lub zbroi w bliskim starciu. Na Wschodzie jego odpowiednikiem był nadziak.

Państwa zbójeckie, państwa bandyckie (ang. rogue states) – określenie używane przez administrację amerykańską w stosunku do państw, których autorytarne rządy oskarżane są o nieprzestrzeganie praw człowieka, wspieranie terroryzmu, oraz rozbudowę arsenału broni masowej zagłady.

Broń tnąco-kłująca - broń skonstruowana do zadawania trafień przy pomocy zarówno pchnięć jak i cięć. Efekt ten uzyskano dzięki odpowiedniej budowie ostrza (pałasz), lub zastosowaniu kilku ostrz na jednym drzewcu (halabarda).

Broń wielostrzałowa – broń przystosowana do zmechanizowanego lub automatycznego przeładowania kolejnymi nabojami umieszczonymi w magazynku lub taśmie nabojowej.

Broń wojskowa – broń wchodząca do etatowego wyposażenia pojedynczego żołnierza, pododdziałów oraz związków taktycznych i operacyjnych regularnych sił zbrojnych.

Zespół odrzutowy – elementy broni w postaci mechanizmów, części broni i zespołów przesuwających się pod wpływem działania siły odrzutu do tyłu.

Generał artylerii (łac. generalis artileriae magister) ustanowiony przez Władysława IV dla Korony w 1637 r., dla Litwy w 1638 r. Początkowo powoływany na czas określonej wojny istniał już w XVI wieku, po raz pierwszy w bitwie pod Obertynem w 1531 r. zw. starszym nad armatą. W 1539 r. dowództwo artylerii powierzono hetmanowi polnemu, również w tym czasie niestałemu, potem jednak powrócono do pierwotnej koncepcji generała artylerii. Podczas konfederacji gołąbskiej domagano się kadencji dwuletniej dla generała artylerii, jednak urząd pozostał dożywotni. Generał artylerii podlegał hetmanowi wielkiemu, a od 1775 r. Departamentowi Wojskowemu Rady Nieustającej. Zwierzchnik wszystkich zbrojowni i arsenałów, prochowni i odlewni dział (ludwisarni), odpowiedzialny za zaopatrzenie armii i arsenałów w armaty, proch, amunicję, rejestry zaopatrzenia, organizowanie zaprzęgów i taboru artylerii oraz szkolenie artylerzystów. W czasie wojny nierzadko zlecano mu dowództwo innej broni, samodzielnych grup wojska albo członków szyku marszowego lub bojowego. Dysponował funduszem, z którego rozliczał się przed hetmanem. Generał koronny z wydatków wyliczał się też na każdym sejmie, litewski od 1717 r. przedkładał rachunki Trybunałowi Radomskiemu. Nie obejmowały generałów incompatibilitates, nie mogli jedynie sprawować innego urzędu wojskowego. Podwładnymi generała artylerii byli cejgmistrze.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja