Arystoteles

Arystoteles (gr. Ἀριστοτέλης, Aristotelēs, ur. 384 p.n.e., zm. 7 marca 322 p.n.e.) – jeden z trzech, obok Platona i Sokratesa najsławniejszych filozofów greckich. Stworzył opozycyjny do platonizmu i równie spójny system filozoficzny, który bardzo silnie działał na filozofię i naukę europejską. Chrześcijańska odmiana arystotelizmu zwana tomizmem była od XIII w. i jest do dziś uważana za oficjalną filozofię Kościoła Katolickiego. Założyciel szkoły filozoficznej znajdującej się w Ogrodach Likejonu (od nazwy sąsiadującej z nimi świątyni Apollina Likejosa), co stało się źródłosłowem słowa "Liceum".

Florilegium – w średniowiecznej łacinie określenie na zbiór cytatów pochodzących z dzieł najwybitniejszych autorytetów, najczęściej z dziedziny teologii lub filozofii. Słowo pochodzi z połączenia łacińskich słów flos oznaczającego "kwiat" i legere w znaczeniu "zbierać", "zbiór". Dosłownie więc był do "zbiór kwiatów" i termin ten był analogiczny do greckiego określenia antologia. Florilegia (liczba mnoga) najczęściej zawierały zbiory cytatów z dzieł Ojców Kościoła, innych pisarzy wczesnochrześcijańskich, rzadziej filozofów pogańskich (głównie Arystotelesa) lub autorów klasycznych. Jednym z najsławniejszych florilegium był XIV-wieczny Manipulus florum autorstwa Tomasza Irlandczyka, który umieścił w nim cytaty zebrane w bibliotece Sorbony.

Neotaoizm - nurt filozoficzny, odmiana taoizmu, który w III i IV wieku zwany był xuanxue (玄學), czyli ciemna nauka (rozumiane jako tajemna, głęboka). Neotaoiści przejęli od szkoły nazw zainteresowania wykraczania poza kształty i cechy (rozważania na temat nazwy i rzeczywistości i ich wzajemnych stosunków).

Forma substancjalna – w filozofii Arystotelesa oraz scholastycznej pierwszy akt, który udoskonala materię pierwszą i wraz z nią stanowi treść bytu. Jest racją jedności bytu, określoności jego treści, decyduje o przynależności do danego gatunku. Forma przysposabia byt do istnienia (warunkuje zaistnienie bytu), umożliwia działanie, określa naturę bytu, wyznacza cele, które byt ma realizować.

Energia (gr. Ενεργεια) - w filozofii Arystotelesa oraz scholastycznej przeciwieństwo potencji. Tak jak energia jest właściwością formy, tak potencja jest właściwością materii.

Społeczność Chrześcijańska „Puławska” w Warszawie – jeden z trzech zborów Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działających w Warszawie (obok Społeczności Chrześcijańskiej „Północ” i Społeczności Chrześcijańskiej „Południe”).

Społeczność Chrześcijańska „Północ” w Warszawie – jeden z trzech zborów Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działających w Warszawie (obok Społeczności Chrześcijańskiej „Puławska” i Społeczności Chrześcijańskiej „Południe”).

Społeczność Chrześcijańska „Puławska” w Warszawie – jeden z trzech zborów Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działających w Warszawie (obok Społeczności Chrześcijańskiej „Północ” i Społeczności Chrześcijańskiej „Południe”).

Akt – w filozofii Arystotelesa oraz scholastycznej urzeczywistnienie możliwości istnienia, wg tomizmu dokonuje się poprzez połączenie materii z formą.

Społeczność Chrześcijańska „Południe” w Warszawie – jeden z trzech zborów Wspólnoty Kościołów Chrystusowych w RP działających w Warszawie (obok Społeczności Chrześcijańskiej „Północ” i Społeczności Chrześcijańskiej „Puławska”).

Pojęcie arystotelizm obejmuje poglądy filozoficzne Arystotelesa oraz te kierunki i szkoły filozoficzne, które rozwijały jego nauki. Owe poglądy były często wykorzystywane w teologii (np. scholastycznej).

Plutarch z Aten (około 350-430 po Chrystusie) był greckim filozofem i neoplatonikiem, nauczającym z Atenach początku V-go wieku po Chr. Odtworzył tamtejszą Akademię i został jej kierownikiem. Pisał komentarze do pism Arystotelesa i Platona, uwypuklając doktryny łączące obu filozofów.

Socrates (ang. programme Socrates) – program edukacyjny uruchomiony przez UE w 1995 r. początkowo jako kontynuacja programu Erasmus. Nazwę otrzymał na cześć żyjącego od 469 do 399 p.n.e. jednego z największych filozofów greckich – Sokratesa.

Lykeion – szkoła filozoficzna (przy czym przez filozofię rozumiano wtedy ogół racjonalnej wiedzy) założona przez ucznia Platona – Arystotelesa w IV wieku p.n.e.

Neoscholastyka - nurt filozoficzny, zapoczątkowany encykliką Leona XIII - Aeterni Patris. Leon XIII wezwał do zaangażowania się katolików w pracę filozoficzną i przyjęcie w niej jednego wzorca - scholastyki, w szczególności w formie nadanej przez Tomasza z Akwinu.

Filozofia aleksandryjska - wieloznaczny i z tego powodu współcześnie niemal całkowicie zarzucony termin określający wiele nurtów filozofii hellenistycznej, zwłaszcza różne postacie platonizmu rozwijane w Aleksandrii, głównym ośrodku myśli filozoficznej późnej starożytności, między III w. p.n.e. a podbojem arabskim. W dawniejszej historii filozofii termin ten używany był często jako synonim terminu "filozofia hellenistyczna". Główne nurty filozoficzne, które miały składać się na "filozofię aleksandryjską" to:

Lykeion – szkoła filozoficzna (przy czym przez filozofię rozumiano wtedy ogół racjonalnej wiedzy) założona przez ucznia Platona – Arystotelesa w IV wiek p.n.e.

Boecjusz (łac. Anicius Manlius Severinus Boëthius (ur. ok. 480; zm. 23 października 524) – rzymski filozof, tłumacz Arystotelesa, teolog chrześcijański i polityk.

Teoria religii – przyjęcie teoretycznej perspektywy poznawczej zmusza badacza do posługiwania się dualizującym (podmiotowo – przedmiotowym) językiem refleksji filozoficznej i naukowej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja