Awentyn

Celius (łac. Caelius mons, wł. Celio) – jedno z siedmiu wzgórz w obrębie Rzymu, położone pomiędzy Eskwilinem i Awentynem. W starożytności było dzielnicą zamieszkaną przez zamożnych Rzymian. Do dnia dzisiejszego zachowały się m.in.: Mury Aureliańskie, fundament świątyni Klaudiusza, ruiny willi rodu Lateranii Plautii.

Wiminał – jedno z siedmiu wzgórz rzymskich, położone w środkowo-wschodniej części miasta pomiędzy wzgórzami Kwirynał i Eskwilin. Nazwane od zarośli wierzbowych (vimen).

Celius (łac. Caelius mons, wł. Celio) – jedno z siedmiu wzgórz w obrębie Rzymu, położone pomiędzy Eskwilinem i Awentynem. W starożytności było dzielnicą zamieszkaną przez zamożnych Rzymian. Do dnia dzisiejszego zachowały się m.in.: Mury Aureliańskie, fundament świątyni Klaudiusza, ruiny willi rodu Lateranii Plautii.

Eskwilin (łac. Esquilinus mons) – jedno z siedmiu wzgórz rzymskich, położone w środkowo-wschodniej części miasta pomiędzy wzgórzami Wiminał i Celius.

Wilczyca kapitolińska - rzeźba wilczycy, stanowiąca symbol stolicy starożytnego imperium rzymskiego. Wilczyca była świętym zwierzęciem Marsa - boga wojny. Jak głosi legenda zwierzę miało zaopiekować się i wykarmić Romulusa i Remusa. Rzeźba została wykopana na Palatynie we wczesnym średniowieczu i od IX wieku stała na Lateranie. W 1471 r. papież Sykstus IV podarował ją Rzymowi i wtedy trafiła do Palazzo dei Conservatori na Kapitol.

Lituus (łac. lituus) - laska kapłańska augurów, kapłanów rzymskich i prawdopodobnie etruskich. Miała zastosowanie w różnych praktykach, szczególnie sakralnych (wróżby) lub mających z nimi związek (np. wyznaczanie miejsca pod budowę świątyni, budynków użyteczności publicznej). Laska ta służyła do określania okręgu nieba dla wróżb z lotu ptaków. Według legendy, Romulus wyznaczył tą laską granice pod budowę miasta. Przechowywany na Palatynie w gmachu kapłanów salijskich, aż do pożaru miasta.

Rzym został zbudowany na siedmiu wzgórzach (łac. Septimontium). Siedem wzgórz, wszystkie mieszczące się po wschodniej stronie Tybru, stanowi serce miasta. Pełniły one bardzo ważną rolę w mitologii, religii i w polityce antycznego Rzymu. Według tradycji miasto zostało ufundowane przez Romulusa na Palatynie (Mons Palatinus).

Awentyn – imię męskie pochodzenia łacińskiego, oznaczające "mieszkaniec Awentynu", wysuniętego najbardziej na południe wzgórza w starożytnym Rzymie. Istnieje dwóch świętych patronów tego imienia, m.in. Awentyn z Troyes we Francji.

Na mapach: 41°53′18″N 12°29′13″E / 41.88833, 12.48694 Palatyn (łac. Mons Palatinus) – jedno ze siedmiu wzgórz Rzymu, według tradycji (i ostatnich badań archeologicznych) uważane za miejsce najstarszej osady rzymskiej zwanej Roma quadrata. Tu w grocie zwanej Lupercal miała wilczyca karmić Romulusa i Remusa. Znajdowały się tu m.in. świątynia Wiktorii, świątynia Jowisza Statora, Dom Liwii, pałac Septimusa Sewera, pałac Domicjana. W okresie republiki Palatyn był dzielnicą bogatych willi (Cycerona, Krassusa, Marka Antoniusza).

Alba Longa - ród, który według tradycji został zapoczątkowany przez Askaniusza, syna Eneasza. Z tego rodu pochodzili Romulus i Remus, założyciele Rzymu.

Wiminał – jedno z siedmiu wzgórz rzymskich, położone w środkowo-wschodniej części miasta pomiędzy wzgórzami Kwirynał i Eskwilin. Nazwane od zarośli wierzbowych (vimen).

Luperkalia – dawne rzymskie święto religijne ustanowione przez Euandrosa i obchodzone 15 lutego, a właściwie 14 - 15 lutego, z Dniem św. Walentego włącznie. Pierwotnie poświęcone faunowi Luperkusowi, pasterskiemu bogu plemion italskich chroniącemu przed wilkami. Obchodzono je w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus, byli karmieni przez wilczycę.

Prokulus Juliusz (łac. Proculus Julius) – legendarna postać z VIII-wiecznego Rzymu, podawana przez arystokratyczną tradycję o założeniu Rzymu. Wspomniana u Cycerona (De Republica 10,20), Liwiusza (Ab urbe condita libri I,16) oraz Plutarcha (Bíoi Parálleloia, Romulus 28,1), który jednak podaje odmienną wersję jego imienia a także szczegółowo go charakteryzuje: Juliusz Proklus, jeden z pierwszych rodem patrycjuszy wśród kolonistów, którzy przybyli z Alby Longi, człowiek o nieskazitelnych obyczajach, kiedyś zaufany powiernik samego Romulusa. Po zniknięciu Romulusa, w czasie przeglądu wojskowego na Polu Marsowym, miał być jedynym świadkiem apoteozy władcy Rzymu.

Capys - król miasta Alba Longa, syn Capetusa, ojciec Kalpetusa, jeden z potomków Askaniusza, przedstawiciel rodu Alba Longa z którego pochodzili Romulus i Remus, założyciele Rzymu.

Febris – bóstwo gorączki w mitologii rzymskiej. Febris nie ma własnego mitu. Jej ołtarze znajdowały się w trzech miejscach w Rzymie: na Palatynie, na Eskwilinie przy cmentarzu dla biedoty oraz przy źródłach u wylotu doliny Kwirynału.

Sylwia (łac. Silvia) – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego od słowa Silvio oznaczającego: „leśny, dziki, żyjący w lesie”. Były dwie święte o tym imieniu.

Wilcze dzieci, dzikie dzieci - dzieci egzystujące w społecznej izolacji, wychowywane przez zwierzęta lub posiadające jedynie pośredni kontakt z ludźmi (np. dzieci trzymane w niewoli i nie kontaktujące się z innymi ludźmi). Literackim przykładem dzieci wilczych są Romulus i Remus lub Mowgli.

Bazylika Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego (la. Basilica Sanctae Mariae de Ara coeli al Campidoglio, wł. Basilica di Santa Maria in Ara coeli) – zabytkowa bazylika na rzymskim Kapitolu. Kościół tytularny.

Kloaka (budownictwo) (łac.- ściek, kanał). Pierwsze kanały wybudowano w starożytności w Rzymie. Najbardziej znany i największy to Cloaca Maxima - kanał odwadniający teren pomiędzy Kapitolem a Palatynem i odprowadzający ścieki do Tybru. Zbudowany przez Tarkwiniusza Pysznego w VI wiek p.n.e. i rozbudowany przez Sullę w I wiek p.n.e.

Awentyn – imię męskie pochodzenia łacińskiego, oznaczające "mieszkaniec Awentynu", wysuniętego najbardziej na południe wzgórza w starożytnym Rzymie. Istnieje dwóch świętych patronów tego imienia, m.in. Awentyn z Troyes we Francji.

Emporion (łac. emporium) - w starożytności składowe miejsce towarów, centralne miasto, w którym się odbywała sprzedaż en gros (hurtowa). Najbardziej znanym takim punktem handlowym była część portu Pireus w Atenach, mieściły się tam magazyny i odbywał rodzaj giełdy. W Rzymie podobne emporiony założyli Marek Emiliusz Lepid i L. Emiliusz Paullus na wzgórzu Awentyńskim, między 193 a 174 p.n.e.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja