Linki:
Łaciński patriarchat Jerozolimy,
16 marca,
23 listopada,
25 listopada,
Agnieszka z Courtenay,
Amalryk I,
Askalon,
Baldwin V (król Jerozolimy),
Balian z Ibelinu,
Bazylika Grobu Świętego,
Bitwa pod Montgisard,
Cezarea Nadmorska,
Damietta,
Dolina Jezreel,
Ejlat,
Febra,
Galilea,
Gwidon de Lusignan,
Herakliusz (patriarcha Jerozolimy),
Hrabstwo Edessy,
Hrabstwo Jaffy i Aszkelonu,
Hrabstwo Trypolisu,
Język francuski,
Jaffa,
Jerozolima,
Joscelin III,
Królestwo Jerozolimskie,
Królowie Jerozolimy,
Miles de Plancy,
Morze Czerwone,
Palestyna,
Rajmund III,
Rejnald z Chatillon,
Saladyn,
Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników św. Jana z Jerozolimy z Rodos i z Malty,
Sybilla Jerozolimska,
Templariusze,
Trąd,
Wilhelm z Tyru,
Zatoka Akaba,
Ziemia Święta,
Zofia Kossak-Szczucka,
Księstwo Galilei – według Jana z Ibelinu,
XIII-wiecznego jurysty, jedno z czterech najważniejszych
ziem zależnych należących do
Królestwa Jerozolimy (obok
Sydonu,
Jaffy i Aszkelonu i
Edessy).
Agnieszka de Courtenay (ur
1136, zm.
1184) - pierwsza żona
Amalryka,
hrabiego Jaffy i Aszkelonu, późniejszego
króla Jerozolimy. Matka
Sybilli Jerozolimskiej i
Baldwina IV.
Hrabstwo Jaffy i Aszkelonu – według Jana z Ibelinu,
XIII wiecznego jurysty, jedno z czterech najważniejszych
ziem zależnych należących do
Królestwa Jerozolimy (obok
Sydonu,
Galilei i
Edessy).
Baldwin II z Le Bourg (zm.
21 sierpnia 1131 w
Jerozolimie) -
hrabia Edessy (
1100—
1118) i
król Jerozolimy (
1118—
1131). Kuzyn
Baldwina I, po którym objął najpierw hrabstwo Edessy, a później Królestwo Jerozolimskie.
Łaciński Patriarchat Jerozolimy - patriarchat utworzony w
1099 r. po zdobyciu Jerozolimy przez krzyżowców. w miejsce
patriarchatu prawosławnego. Po zdobyciu
Jerozolimy przez
Saladyna siedzibę patriarchy przeniesiono do
Akki, a po jej upadku w
1291 r. na
Cypr.
Bazylika Grobu Świętego (inaczej Bazylika Bożego Grobu lub Bazylika Pańskiego Grobu) znajduje się w
Dzielnicy Chrześcijańskiej na
Starym Mieście Jerozolimy, w miejscu, gdzie znaleziono domniemany grób
Jezusa Chrystusa.
Hugo III Cypryjski, Hugo III de Poitiers-Lusignan (ur.
1235, zm.
24 marca 1284) – syn
Izabeli de Lusignan i Henryka z Antiochii (syna
Boemund IV Jednookiego i jego pierwszej żony – Placencji Gibelet).
Król Cypru w latach
1267-
1284 oraz regent i następnie
król Jerozolimy (
1268-
1284) – jako Hugo I.
Patriarcha Teofil III, ur.
1952 w Gargaliane (
Grecja) jako Ηλίας Γιαννόπουλος (Ilias Giannopoulos), tytularnie: Wielce Błogosławiony Patriarcha Świętego Miasta Jerozolimy i całej Palestyny, od
2005 r. zwierzchnik
prawosławnego patriarchatu Jerozolimy.
Bazylika Grobu Świętego (inaczej Bazylika Bożego Grobu lub Bazylika Pańskiego Grobu) znajduje się w
Dzielnicy Chrześcijańskiej na
Starym Mieście Jerozolimy, w miejscu, gdzie znaleziono domniemany grób
Jezusa Chrystusa.
Sybilla Jerozolimska, fr. Sibylle de Jérusalem (ur.
1159 lub
1160, zm.
25 lipca 1190) –
hrabina Jaffy i Aszkelonu 1176-
1186,
królowa Jerozolimy 1186-
1190.
Prawosławny patriarchat Jerozolimy – jeden z
patriarchatów w
Kościele prawosławnym, historycznie piąty po
Konstantynopolu,
Rzymie,
Aleksandrii i
Antiochii (tzw.
pentarchia). Historia Kościoła
Jerozolimy sięga czasów apostoła
Jakuba Sprawiedliwego. W
451 r.
Sobór Chalcedoński wyniósł biskupa Jerozolimy do godności Patriarchy. W latach
1099 –
1187, gdy Jerozolima znajdowała się w rękach
krzyżowców, patriarcha rezydował w
Konstantynopolu.
Początki Bractwa Obrońców Bożego Grobu datują się na IV wiek, wiek zwycięstwa chrześcijaństwa w
313 roku i ufundowania przez cesarzową
św. Helenę i cesarza św. Konstantyna Kościoła Bożego Grobu w 326 r. Z początku nosił on nazwę "Zakonu Spoudaeoi" (studious, zelotów, rycerzy), lub "Spoudaeoi Zmartwychwstania Jezusa Chrytusa". Jego członkowie z początku należeli tylko do mnichów. Z czasem mnisi stróże Kościoła Bożego Grobu w Jerozolimie musieli stawiać opór islamskim najeźdźcom. Obrońców Bożego Grobu zaczęła obowiązywać religijna reguła św. Bazylego. Opiekunem tych jerozolimskich mnichów był patriarcha Jerozolimy. Po odbiciu z rąk muzułmanów Ziemi Świętej przez łacińskich krzyżowców w
1099 r. Gotfryd z Bouillon, władca
Królestwa Jerozolimy utworzył zakon Ordo Canonicorum Regularium Custodum Sacrosant Sepulchri Domini Hierosolymitani i powołał przy nim kapitułę rycerzy. Podlegali oni zwierzchnikowi kościoła łacińskiego w
Ziemi Świętej czyli biskupowi
Jerozolimy. W czasach stacjonowania łacinników w
Palestynie (do XIII wieku) do ich podstawowych obowiązków należało oprowadzanie pątników, obrona Grobu Chrystusa oraz uczestniczenie w wyprawach przeciw niewiernym. Kapituła składała się z duchownych i rycerzy, jednak szybko dominującą rolę zaczęli odgrywać kapłani.
Alberto Gori OFM,
arab. ألبيرتو جوري (ur.
9 lutego 1889 w San Piero Agliana we
Włoszech, zm.
25 listopada 1970 w
Jerozolimie) – arcybiskup
katolicki,
łaciński patriarcha Jerozolimy, były
Kustosz Ziemi Świętej,
franciszkanin.
Michel Sabbah (ur.
19 marca 1933 w
Nazarecie) − duchowny
Kościoła rzymskokatolickiego, były (od
1987 do czerwca
2008)
łaciński patriarcha Jerozolimy.
Wilhelm z Montferratu zwany Długim Mieczem (zm.
1177) - hrabia
Jaffy i
Askalonu, pierwszy mąż królowej
Sybilli Jerozolimskiej i ojciec króla
Baldwina V.
Giacomo Giuseppe Beltritti (ur.
23 grudnia 1910, zm.
1 listopada 1992) - był
łacińskim patriarchą Jerozolimy od
25 listopada 1970 do
11 grudnia 1987, kiedy udał się na emeryturę stając się emerytowanym Patriarchą Jerozolimy.
Outremer (z francuskiego outre-mer) - dosłownie "Zamorze" - zbiorcze określenie używane w średniowieczu na oznaczenie państw powstałych w wyniku
I wyprawy krzyżowej, to jest
Królestwa Jerozolimskiego,
Hrabstwa Trypolisu,
Księstwa Antiochii i
Hrabstwa Edessy.
Ormiański patriarcha Jerozolimy to jeden z
patriarchów Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, autonomiczny jurysdykcyjnie, jednak podległy duchowej zwierzchności
Katolikosa Wszystkich Ormian rezydującego w
Eczmiadzynie. Ormiański patriarchat Jerozolimy został powołany w
638 roku, kiedy
Apostolski Kościół Ormiański rozpoczął mianowanie własnych patriarchów Jerozolimy.