Bitwa pod piramidami

Bitwa pod piramidami – rozegrana 21 lipca 1798 roku pod wioską Embabeh, 15 kilometrów na północ od Kairu pomiędzy armią francuską, dowodzoną przez generała Napoleona Bonaparte a mamelukami Murada Beja i Ibrahima Paszy wspartymi piechotą arabską. Bitwa zakończyła się klęską mameluków.

Bitwa pod Borodino, Bitwa pod Możajskiem (ros. Бородинское сражение, we Francji znana jako Bataille de la Moskova) – bitwa stoczona w dniach 5–7 września 1812 roku pomiędzy armią francuską dowodzoną przez Napoleona Bonaparte, a rosyjską, dowodzoną przez Michaiła Kutuzowa. W jej wyniku Kutuzow wycofał wojska z pola walki, otwierając tym samym Napoleonowi drogę do Moskwy.

Bitwa pod Chobrakhitt – starcie zbrojne, które miało miejsce 13 lipca 1798 roku. W bitwie starły się francuskie oddziały dowodzone przez Napoleona Bonaparte z konnicą mamelucką.

Bitwa pod Bratysławą miała miejsce w dniach 4-5 lipca roku 907 pomiędzy armią bawarską a siłami węgierskimi. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Węgrów.

Bitwa pod Ar-Rajdanijją - bitwa stoczona 23 (lub 22) stycznia 1517 pomiędzy Imperium Osmańskim a państwem mameluków. Zakończyła się ona klęską wojsk egipskich, zajęciem Kairu przez Osmanów (30 stycznia) i włączeniem ziem mameluków w skład Turcji.

Bitwa pod Fredericksburgiem, znana również jako bitwa o Marye’s Heights, toczyła się od 11 do 15 grudnia 1862 roku pomiędzy oddziałami Unii i Skonfederowanych Stanów Ameryki. Starcie zakończyło się zwycięstwem sił Konfederacji dowodzonych przez generała Roberta E. Lee, które skutecznie odparły posiadającą przewagę liczebną armię Unii dowodzoną przez generała Ambrose Burnside’a. Była to główna bitwa kampanii o Frederickcsburg toczonej podczas wojny secesyjnej. Po obu stronach uczestniczyło w niej łącznie ponad 172 tysiące żołnierzy, zaś łączne straty wyniosły prawie 18 tysięcy ludzi.

Bitwa pod Tel-el-Kebir – decydująca bitwa wojny brytyjsko-egipskiej, stoczona 13 września 1882 roku pomiędzy brytyjskimi siłami ekspedycyjnymi dowodzonymi przez generała Garneta Wolseleya a powstańczą armią egipską Arabiego Paszy. Zwycięstwo Brytyjczyków doprowadziło do zajęcia przez nich Kairu i upadku rewolty.

I bitwa nad Bull Run, znana również jako I bitwa pod Manassas – pierwsza znacząca bitwa lądowa podczas wojny secesyjnej. Rozegrała się 21 lipca 1861 roku w okolicach Manassas w Wirginii pomiędzy wojskami Unii i Skonfederowanych Stanów Ameryki. Bitwa zakończyła się zwycięstwem konfederatów, a dzięki niej generał Thomas Jackson uzyskał przydomek Stonewall. Po bitwie generał Unii, McDowell został zwolniony i zastąpiony przez George’a McClellana.

Tzw. bitwa o krater, stoczona w trakcie amerykańskiej wojny secesyjnej, była jednym ze starć podczas oblężenia Petersburga. Miała miejsce 30 lipca 1864 r. Stronami konfliktu były konfederacka Armia Północnej Wirginii dowodzona przez gen. Roberta E. Lee oraz federalna Armia Potomaku, dowodzona przez gen. mjra George’a G. Meade (pod bezpośrednim nadzorem głównodowodzącego, lt. gen. Ulyssesa S. Granta).

Bitwa morska w zatoce Bantry - bitwa morska stoczona 11 maja 1689 r. w zatoce Bantry u południowo-zachodnich wybrzeży Irlandii pomiędzy flotą francuską dowodzoną przez kontradmirała François Louis de Rousselet de Château-Renault i flotą angielską dowodzoną przez Pierwszego Lorda Admiralicji Arthura Herberta, zakończona zwycięstwem tej pierwszej.

Bitwa pod Mantineją - bitwa rozegrana w roku 207 p.n.e. pomiędzy Związkiem Achajskim a Spartą. Bitwa zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem wojsk Związku Achajskiego dowodzonych przez Filopojmena z Megalopolis nad spartańskimi wojskami dowodzonymi przez Machanidasa.


Bitwa pod Wittstock – jedna z wielkich bitew wojny trzydziestoletniej, rozegrana 24 września 1636 roku (daty wg kalendarza juliańskiego) pomiędzy armią szwedzką, dowodzoną przez feldmarszałka Johana Banéra, a połączonymi siłami cesarsko-saskimi hrabiego Melchiora von Hatzfeld i elektora Saksonii Jana Jerzego I. Bitwę stoczono na południe od miasteczka Wittstock w Brandenburgii, ok. 80 km na północny-zachód od Berlina.

Bitwa o Bramę Mandelbauma była bitwą stoczoną pomiędzy Siłami Obronnymi Izraela a wojskami jordańskimi o strategiczne skrzyżowanie Bramy Mandelbauma podczas I wojny izraelsko-arabskiej (9-19 lipca 1948). Bitwa zakończyła się taktycznym patem.

Bitwa pod Stănileşti – bitwa stoczona w dniach 9 - 11 lipca 1711 roku (wg starego kalendarza 21 lipca) w czasie tzw. „wyprawy nad Prut” w wojnie pomiędzy Carstwem Rosyjskim a imperium osmańskim, w ramach wojny północnej, rozegraną na teatrze południowoeuropejskim.

Bitwa pod Bulair- bitwa stoczona 26 stycznia 1913 roku w trakcie trwania I wojny bałkańskiej pomiędzy bułgarską 7. dywizją piechoty pod dowództwem generała Georgiego Todorowa a turecką 27. dywizją piechoty. Bitwa zakończyła się bułgarskim zwycięstwem.

Bitwa na przełęczy Kasserine – bitwa rozegrana podczas II wojny światowej, w dniach 19-25 lutego 1943 roku, na przełęczy Kasserine, w zachodniej Tunezji, będąca częścią kampanii tunezyjskiej. W bitwie brała udział Niemiecko-Włoska Armia Pancerna, dowodzona przez feldmarszałka Erwina Rommla, wsparta dwoma dywizjami niemieckiej 5. Armii Pancernej. Po stronie alianckiej trzon sił stanowił II Korpus amerykański pod dowództwem generała-majora Lloyda Fredendalla, wchodzący w skład brytyjskiej 1. Armii generała-porucznika Kennetha Andersona.

Bitwa pod Pragą - bitwa stoczona w 1648 roku, która ostatecznie zakończyła panującą w Europie wojnę trzydziestoletnią. Walki w Pradze były prowadzone przez armię szwedzką, dowodzoną przez Hansa Christoffa von Königsmarcka oraz praskimi obrońcami miasta.

Bitwa u podnóża wulkanu Pichincha – bitwa rozegrana 24 maja 1822 roku, w trakcie wojny o niepodległość Ekwadoru pomiędzy hiszpańskimi rojalistami, a ekwadorskimi powstańcami.

Bitwa o Formigny - została stoczona 15 kwietnia 1450 roku pomiędzy siłami francuskimi, wspartymi oddziałami bretońskimi a wojskami angielskimi. Bitwa stoczona została w ramach wojny stuletniej i zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Francuzów.

Bitwa pod Aleksandrią miała miejsce 2 lipca 1798 roku i była pierwszym starciem pomiędzy armią Bonapartego zmierzającą do podbicia całego Egiptu, a siłami lokalnymi.

Bitwa na przełęczy Kasserine – bitwa rozegrana podczas II wojny światowej, w dniach 19-25 lutego 1943 roku, na przełęczy Kasserine, w zachodniej Tunezji, będąca częścią kampanii tunezyjskiej. W bitwie brała udział Niemiecko-Włoska Armia Pancerna, dowodzona przez feldmarszałka Erwina Rommla, wsparta dwoma dywizjami niemieckiej 5. Armii Pancernej. Po stronie alianckiej trzon sił stanowił II Korpus amerykański pod dowództwem generała-majora Lloyda Fredendalla, wchodzący w skład brytyjskiej 1. Armii generała-porucznika Kennetha Andersona.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja