Brytowie

Germanie, inaczej Germanowie - odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi. W epoce brązu zamieszkiwali tereny Skandynawii, Jutlandii i części Niemiec. Wg Tacyta (I w. n.e.) Germanie dzielili się na Ingewonów, Hermionów i Istewonów, wymienia też Swebów (Swewów), Wandalów, Chattów, Fryzów, Chauków i Cherusków, Semnonów (prawdopodobnie należących do Swebów) i Longobardów (również należących do Swebów), Anglów, Hermundurów, Markomanów, Kwadów, Bastarnów, Gotów, Gepidów, Swinonów i Sytonów.

Galia Zaalpejska (łac. Gallia Transalpina) - kraina historyczna zamieszkana przez plemiona celtyckie i obejmująca obszar pomiędzy Alpami, Pirenejami i Renem. Galia Zaalpejska była częścią większej krainy - Galii. Południowo-wschodnia część Galii Zaalpejskiej stała się prowincją rzymską w II wieku p.n.e., a resztę podbił Juliusz Cezar w latach 58-51 p.n.e., co opisał w De Bello Gallico.

Anextiomarus - celtyckie określenie Apolla występujące w Galii i Brytanii, o bliżej nieokreślonych cechach i atrybutach. Inną formą tego imienia jest Anextlomarus ("Wielki opiekun").

Bastarnowie (łac. Bastarnae, Peucini) zwani też Peucynami – prawdopodobnie lud celtycki według informacji zawartych w dziełach Diodora, Polibiusza i Tytusa Liwiusza, lub germański, jak pisał o nich Tacyt. O Bastarnach autorzy antyczni wspominają już w III wieku p.n.e.

Wandalowie – grupa plemion wschodniogermańskich, zamieszkująca przed Wielką wędrówką ludów Europę Środkową. W noc sylwestrową 406 roku wraz ze Swebami i Alanami przekroczyli zamarznięty Ren w pobliżu Moguncji, po czym przez trzy lata pustoszyli Galię. W trakcie dalszej wędrówki po Cesarstwie dotarli do Północnej Afryki, gdzie po zdobyciu Kartaginy założyli swoje własne państwo (429). Przetrwało ono sto lat i zostało ostatecznie podbite przez Cesarstwo Bizantyjskie w latach 533-534.

Wojny galijskie – seria kampanii i bitew, stoczonych w latach 58 p.n.e.-51 p.n.e. przez rzymskie legiony z plemionami celtyckimi, zamieszkującymi Galię (terytoria znajdujące się na północ i zachód od Italii i Alp, w przybliżeniu pokrywające się z dzisiejszą Francją).

W X wiek p.n.e. plemiona germańskie przybyły na tereny dorzecza Łaby i Renu. Od końca II w p.n.e. Germanie weszli w styczność z Republiką rzymską. Od I w. n.e. toczyli częste wojny z Imperium Rzymskim.

Syagriusz, Sjagriusz (ur. 430 – zm. 486 lub 487 r.) - syn rzymskiego namiestnika Aegidiusza, wódz rzymski i namiestnik (dux) Galii, nazywany przez okoliczne plemiona barbarzyńskie królem Rzymian. Występując w imieniu imperium rzymskiego ze swojej siedziby w Soissons kontrolował północną Galię również po odebraniu władzy cesarskiej Romulusowi Augustulusowi w 476 r. Do 480 r. sprawował władzę w imieniu Juliusza Neposa, później cesarza Zenona.

Postumus; Marek Kassjan Latyniusz (Marcus Cassianius Latinius Postumus, ? - 269) – cesarz rzymski od 260 do 269 roku. Jego władza ograniczała się do tak zwanego cesarstwa galijskiego obejmującego rzymskie terytoria w Galii, Germanii, Brytanii i Hiszpanii. Tytułował się Odnowicielem Galii.

Fryzyjka miniaturowa – rasa kur pochodząca z Holandii. Według van Grifena pochodzą one z czasów frankońskich. Trafiły one do Holandii wraz z Fryzami.

Sztuka celtycka – bierze swój początek z kultury halsztackiej rozwijającej się od 800 p.n.e. do 400 p.n.e. na terenach po północnej stronie Alp. Podstawą bogactwa Celtów była umiejętność wytopu żelaza i wydobycie soli. Zasięg terytorialny oddziaływania kultury celtyckiej zmieniał się wraz z ekspansją plemion celtyckich i objął ziemie należące do Francji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Irlandii na zachodzie, po Grecję, Rzym, Galię na południu oraz Śląsk i Małopolskę na wschodzie. Rozkwit sztuki celtyckiej przypada na okres lateński.

Beli, Belenus ("lśniący") - w mitologii brytańskiej, szczególnie w Galii (później od Włoch po Brytanię), był bogiem płodności i słońca, troszczącym się o owce i bydło. Jego żoną była Belisama. W Irlandii znany był jako Bile ("święte drzewo"). Mógł być tą samą postacią co Belatu-Cadros.

Wojny Rzymian z Germanami rozpoczęły się w I w. p.n.e. i toczyły się aż do końca cesarstwa zachodniego (V w. n.e.), choć do pierwszych walk z Germanami doszło już pod koniec II w. p.n.e. podczas najazdu Cymbrów i Teutonów na Galię. W pierwszych czterech wiekach tego okresu wielokrotnie dochodziło do kampanii przeciwko licznym plemionom germańskim nad Renem, Dunajem oraz w głębi terytorium dzisiejszych Niemiec.

Swebowie (Swewowie) - związek plemion Germanów (tak opisuje ich Tacyt), który mógł zostać stworzony przez Ariowista w związku z jego wyprawą do Galii na pomoc Sekwanom.

Holandia to tradycyjna nazwa północnej części Niderlandów, obejmujących ziemie nizinne u ujścia Skaldy, Mozy i Renu. Najstarsze osadnictwo na tym terenie sięga VI tysiąclecia p.n.e.; w I tysiącleciu p.n.e. rozpoczęło się osadnictwo plemion celtyckich i germańskich m in Belgowie, Fryzowie, Batawowie. W połowie I w. p.n.e. nastąpił podbój przez Juliusza Cezara ziem po Ren. W okresie panowania cesarstwa rzymskiego powstały pierwsze miasta, np. Utrecht, Nijmegen, Maastricht. Tereny Niderlandów wchodziły w skład kilku prowincji Rzymu (Belgica, Germania) i stopniowo ulegały romanizacji, zwłaszcza w części południowej. W okresie wędrówki ludów napłynęły m.in. plemiona germańskich Franków, Fryzów, Sasów; od V do X w. w składzie państwa Franków.

Bawarowie – inaczej Bajuwarowie, jedno z plemion germańskich, zamieszkujące tereny dzisiejszej Bawarii. Istnieje też hipoteza, że byli potomkami celtyckich Bojów.

Beli, Belenus ("lśniący") - w mitologii brytańskiej, szczególnie w Galii (później od Włoch po Brytanię), był bogiem płodności i słońca, troszczącym się o owce i bydło. Jego żoną była Belisama. W Irlandii znany był jako Bile ("święte drzewo"). Mógł być tą samą postacią co Belatu-Cadros.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja