Charles Percier, architekt francuski, ( ur.
22 sierpnia 1764 w
Paryżu, zm.
5 września 1838, tamże). Studiował w
Paryżu, później przebywał w
Rzymie w latach (
1786-
1792), pracując przy odbudowie
Kolumny Trajana. W latach (
1794-
1814) współpracował z
Fontainem. Wraz z nim, współtwórca stylu
empire, stylu cesarstwa. Do ich dzieł architektonicznych należy skrzydło
Luwru (Pavillon Marsan), łuk triumfalny "
Arc du Carrousel (
1806-
1808)", dalej dekoracje wnętrz. Wydali wspólnie: "Palais, maisons etc. + Rome" (
1798) i "Recueil de decorations interieures" (
1812).
Charles François Lebrun książę Placencji, ( ur.
19 marca 1739, zm.
16 czerwca 1824). Karierę rozpoczął od
1789 jako członek Zgromadzenia Narodowego, gdzie wykazał znajomość spraw administracyjnych i skarbowych, będąc inspektorem dóbr koronnych. W latach
1792—
1794 był więziony. Od
1795 członek Rady Pięciuset, później jej przewodniczący. Wspierał zamach stanu
Napoleona z 18 Brumaire. Od
27 grudnia 1799 do
18 maja 1804 roku sprawował urząd trzeciego
konsula. Zorganizował izbę obrachunkową, był głównym skarbnikiem, następnie namiestnikiem Ligurii od
1806 roku. W roku
1808 uzyskał tytuł Księcia Placencji. W latach (
1810—
1813) był generalnym gubernatorem Holandii. W roku
1814 utracił zupełnie swe stanowisko polityczne. W
1819 został mianowany
parem Francji. Należał do partii konstytucyjnej.
Pierre Lescot (ur. ok.
1510 w
Paryżu, zm.
10 września 1578 tamże) –
architekt francuski, przestawiciel
renesansu. Działał głównie w Paryżu (Hôtel Carnavalet). Wspólnie z Goujonem pracował przy budowie
Luwru.
Michał Roman Sierakowski, um.
1808, kanonik przemyski, później biskup, prowadził rozwiązłe życie. W latach (
1778-
1786) biskup pomocniczy w
Przemyślu. Działał w
konfederacji targowickiej, był jedynym biskupem latyczowskim od
1795 aż do r.
1798, tzn. do kasacji tego biskupstwa.
Florian Kobyliński (ur. w
1774 w
Nowogródku, zm.
27 lutego 1843 w
Warszawie) -
baron (od
1809),
generał,
szambelan królewski, uczestnik
powstania kościuszkowskiego w
1794 na
Litwie, oraz obrony Warszawy. Następnie do
1796 przebywał w niewoli rosyjskiej. W
1798 był
deputatem do Najwyższego Trybunału Litewskiego. Od
1805 pracował dla francuskiego
wywiadu m.in. w trakcie kampanii w latach
1806-
1807 (działał w sztabie III korpusu
marszałka Davouta). Podczas kampanii rosyjskiej w
1812 roku był szefem sztabu I korpusu Davouta m.in. pod
Borodino. Następnie do
1815 roku ponownie przebywał w niewoli rosyjskiej. W 1815 roku został zdymisjonowany w randze
generała brygady. Został odznaczony
Orderem Wojennym Virtuti Militari.
Maria Karolina Luiza Józefina Joanna Antonina Habsburg-Lotaryńska, Maria Karolina Austriacka (ur.
13 sierpnia 1752, w
Wiedniu - zm.
8 września 1814, w Wiedniu) – królowa
Neapolu w latach
1768-
1799 i
1799-
1806 oraz królowa
Sycylii w latach
1768-
1814 (oficjalnie jednak straciła władzę dwa lata wcześniej w
1812).
Marcel Lods (ur. 16 sierpnia
1891 w
Paryżu, zm. 9 września
1978 tamże) – francuski
urbanista i
architekt. W latach 30. XX wieku był współinicjatorem wraz z
Eugène Beaudouinem budownictwa mieszkaniowego z
prefabrykatów.
Andriej Woronichin (ros. Андре́й Ники́форович Ворони́хин) (ur.
17 października /
28 października 1759 we wsi Nowoje Usolje w
Kraju Permskim, zm.
21 lutego /
5 marca 1814 w
Sankt Petersburgu) – rosyjski architekt i malarz, twórca rosyjskiej odmiany stylu
empire.
Jan Kanty Szwedkowski (ur. 1808 lub 1809 w
Powidzu w Wielkopolsce) – portrecista i twórca malarstwa historycznego. W latach 1823–28 uczęszczał na wydział sztuk pięknych Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestnik powstania 1830, podporucznik. Na emigracji w Paryżu studiował u A. Grosa. Wystawiał obrazy w Paryżu (1837 i 1846) i w Dijon (1837). Należał do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego i Zjednoczenia.
Wielka Armia (
fr. Grande Armée) – nazwa nadawana kolejnym
armiom, tworzonym przez
I Cesarstwo Francuskie w latach
1805-
1808 i
1811-
1814; potocznie nazwa armii
Napoleona, utworzonej w celu podboju
Rosji w
1812.
École Vétérinaire de Maisons-Alfort – stacja
linii nr 8 metra w
Paryżu. Stacja znajduje się w gminie
Maisons-Alfort. Została otwarta
19 września 1970 r.
Elżbieta Filipina Maria Helena Burbon (
franc. Élisabeth Philippine Marie Hélène de France), zwana również jako Madame Elżbieta (franc. Madame Elisabeth), (ur.
3 maja 1764 w
Wersalu, zm.
10 maja 1794 w
Paryżu) - księżniczka
Francji.
Wincenty Hołownia (
1773-
1855), podpułkownik; uczestnik wojny
polsko-
rosyjskiej 1792 i
powstania kościuszkowskiego 1794; ponownie w wojsku polskim
1807-
1831, od października 1807 w
4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego; uczestnik walk w
Hiszpanii 1808-
1810 i kampanii
niemieckiej 1813-
1814; pozostawił pamiętniki.
Matwiej Kazakow (ros.Матве́й Фёдорович Казако́в) (ur.
1738 w
Moskwie, zm.
1812 w
Riazaniu) – rosyjski architekt, tworzący w stylu rosyjskiegom klasycyzmu, a także w stylu neogotyckim i romantycznie pojętym stylu dawnej Rosji.
Wielka Armia (
fr. Grande Armée) – nazwa nadawana kolejnym głównym
armiom, tworzonym w czasie
I Cesarstwa Francuskiego w latach
1805-
1808 i
1811-
1814 przez wojska francuskie i sojusznicze.
Martin-Pierre Gauthier (ur.
1790 w
Troyes- zm.
1855 w
Paryżu), architekt francuski, uczeń
Charlesa Perciera. Jego projekt "Basilique Chrétienne" został nagrodzony w Rzymie w
1819.
Léon Louis Vaillant (ur. 11 listopada 1834 w
Paryżu, zm. 24 listopada 1914 tamże) –
francuski zoolog. Pracował głównie w dziedzinie
herpetologii,
malakologii i
ichtiologii. Pracował w
Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu i brał udział w ekspedycjach oceanograficznych statkiem Travailleur w latach 1880, 1881 i 1882 oraz na statku Talisman w 1883.
Charles Angélique François Huchet de La Bédoyère (ur.
17 kwietnia 1786 r. w
Paryżu - zm.
19 sierpnia 1815 r. w gminie Vaugirard pod Paryżem) - francuski hrabia, generał, od 26 marca
1815 r. adiutant Napoleona, zagorzały
bonapartysta.
Cesarski Order Zjednoczenia (
fr.: Ordre Impérial de la Réunion) - efemeryczne
odznaczenie I. Cesarstwa Francuskiego, nadawane od
1812 do
1814 i w
1815 roku.
Ludwik Maria de la Haye wicehrabia de Cormenin (ur.
6 stycznia 1788 w
Paryżu, zm.
6 maja 1868 tamże) - publicysta
francuski. Od
1808 adwokat, w
1810 audytor przy radzie stanu,
1814 za pierwszej i
1815 za drugiej
Restauracji Burbonów referendarz stanu, zaczął trudnić się dziennikarstwem, wydając jednak także i większe prace, m.in. dwutomowe dzieło "Droit administratif" ("Prawo administracyjne", wyd. 1. Paryż
1822; piąte wydanie wyszło w
1840), cenione jeszcze pod koniec
XIX wieku.