Chrześcijanie

Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς , łac. Christianitas) – monoteistyczna religia Objawienia, zapoczątkowana przez historyczną osobę Jezusa Chrystusa i wyznająca Jego dwie natury: Boską i ludzką[1]. Zgodnie z najstarszymi Credo założyciel jest współistotny z Bogiem Judaizmu i nosi tytuł boski Pan - (Kyrios, Adonai), którego Izrael używał jako zamiennik imienia samego B-ga, do dziś dnia nie wymawianego głośno oraz nie pisanego. Wyznawanie wiary w bóstwo Jezusa, które wyraża się w godności mesjańskiej i synostwie Bożym, w Jego odkupieńczą śmierć i zmartwychwstanie jest dla chrześcijan podstawową drogą zbawienia (por. Rz 11,9)[2]. Pierwszym i podstawowym świętem chrześcijaństwa jest Wielkanoc, w tradycji prawosławnej zwana Paschą. Przekazywanie depozytu wiary chrześcijaństwo urzeczywistniało najpierw poprzez ustne przepowiadanie kerygmatu oraz przez pisma apostolskie, spisane za życia Apostołów, czyli pierwszych dwunastu uczniów Jezusa, których wybrał jako nowych patriarchów Kościoła-nowego Izraela, na wzór 12 pokoleń Jakuba. Odczytywano je, razem z Biblią hebrajską (na początku głównie Proroków), na uroczystych zebraniach niedzielnych, które nazywano Eucharystią[3]. Po śmierci Apostołów, w długim procesie rozeznawania, ustalono kanon pism apostolskich[4] uznanych za autentyczne, a dalszy przekaz wiary dokonuje się przez Tradycję - która wyjaśnia pisma Nowego Testamentu, i której podstawowe prawdy zostały sformułowane na pierwszych siedmiu Soborach powszechnych chrześcijaństwa niepodzielonego[5].

Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς , łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, opierająca się na nauczaniu i życiu Jezusa Chrystusa przedstawionego w Nowym Testamencie i wyznająca jego dwie natury: boską i ludzką.

Chrześcijaństwo w Iranie obecne jest od bardzo dawna, praktycznie od samych początków istnienia tej religii. Chrześcijaństwo, które dziś nie jest już tak popularną religią w Iranie jak niegdyś, zawsze poddane było tu dominacji innej wiary, kiedyś zoroastryzmu, teraz islamu szyickiego. Mimo to odegrało ważną rolę zarówno w historii tej części świata jak i całego chrześcijaństwa.

Wiara - w chrześcijańskiej refleksji jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy (Hbr 11, 1). Większość definicji wiary formułowanych w ciągu historii chrześcijańskiej teologii była pochodną tego sformułowania biblijnego. Jest cnotą teologalną nadprzyrodzonego pochodzenia - razem z nadzieją i miłością.

Wyrażenia "chrześcijańska demokracja", "chrześcijańscy demokraci" lub "chrześcijańsko-demokratyczny" stanowią element licznych nazw partii i ugrupowań politycznych odwołujących się do chrześcijańskiej demokracji jako nurtu politycznego.

Feminizm chrześcijański, to prąd teologiczny występujący w części kościołów chrześcijańskich, głównie o charakterze liberalnym, podkreślająca konieczność równouprawnienia płci w życiu Kościołów (np. kapłaństwo kobiet) a także w życiu społecznym i politycznym. Często głosi również pacyfizm chrześcijański oraz równouprawnienie np. mniejszości seksualnych i etnicznych. Chrześcijaństwo feministyczne nie jest tożsame z feminizmem chrześcijańskim, który nie jest teologią, często jest odrzucany przez chrześcijan feministycznych oraz określany jako "współczesna ideologia".

Dokładna klasyfikacja Kościołów oraz związków chrześcijańskich i zapożyczających z chrześcijaństwa. Poniższa klasyfikacja oparta jest na tradycyjnym i najczęściej stosowanym podziale chrześcijaństwa na trzy gałęzie: katolicyzm, protestantyzm i wschodnią ortodoksję (prawosławie i kościoły orientalne)- mający podstawy w genetycznej i historycznej klasyfikacji wyznań chrześcijańskich. Często jednak niektóre wyznania zalicza się do dwóch wielkich gałęzi, lub uznaje za gałąź odrębną: np. anglikanizm uznawany często za "drogę środka" (via media) między katolicyzmem a protestantyzmem., czy też orientalne kościoły wschodnie odróżniane od prawosławia. Inny podział znowu jeszcze bardziej upraszcza klasyfikację dzieląc chrześcijaństwo po prostu na dwie gałęzie: zachodnią (katolicką i protestancką) lub katolicko-prawosławną i protestancką. Niektóre kościoły różnych gałęzi nawiązują między sobą interkomunię. Oprócz trzech tradycyjnych, wymienione zostały nurty nowe: afrochrześcijaństwo, restoracjonizm i chrześcijaństwo nietrynitarne.

Neochrześcijaństwo, Neochrześcijanie, Neochrześcijanizm - współczesne określenie, używane odnośnie części rodzin chrześcijańskich związków wyznaniowych, które poza stosowaniem się do nauk Jezusa Chrystusa, swe założenia wyznaniowe poszerzyły (lub dokonały ich ponownej interpretacji) o dodatkową ideologię (przy założeniu, że najbardziej rdzenny charakter chrześcijaństwa przypadał w I - IV w. n.e.) lub rozbudowały o elementy innych wierzeń (zazwyczaj etnicznych, napotykanych w trakcie dokonywanej przez chrześcijaństwo ekspansji). Neochrześcijanizm, w przeciwieństwie do analogicznego terminu neopoganizm, nie jest zjawiskiem społecznym będącym powrotem do pierwotnych idei danego systemu wierzeń.

Dokładna klasyfikacja Kościołów oraz związków chrześcijańskich i zapożyczających z chrześcijaństwa. Poniższa klasyfikacja oparta jest na tradycyjnym i najczęściej stosowanym podziale chrześcijaństwa na trzy gałęzie: katolicyzm, protestantyzm i wschodnią ortodoksję (prawosławie i kościoły orientalne)- mający podstawy w genetycznej i historycznej klasyfikacji wyznań chrześcijańskich. Często jednak niektóre wyznania zalicza się do dwóch wielkich gałęzi, lub uznaje za gałąź odrębną: np. anglikanizm uznawany często za "drogę środka" (via media) między katolicyzmem a protestantyzmem., czy też orientalne kościoły wschodnie odróżniane od prawosławia. Inny podział znowu jeszcze bardziej upraszcza klasyfikację dzieląc chrześcijaństwo po prostu na dwie gałęzie: zachodnią (katolicką i protestancką) lub katolicko-prawosławną i protestancką. Niektóre kościoły różnych gałęzi nawiązują między sobą interkomunię. Oprócz trzech tradycyjnych, wymienione zostały nurty nowe: afrochrześcijaństwo, restoracjonizm i chrześcijaństwo nietrynitarne.

Lex orandi — Lex credendi (łac. reguła modlitwy - reguła wiary) - starożytna chrześcijańska koncepcja teologiczna, wg której modlitwa (zwłaszcza liturgiczna), jej treść i porządek są ściśle powiązane z treścią wiary chrześcijańskiej, a zatem:

Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Męczennik- w chrześcijaństwie to osoba, która oddała swoje życie za wiarę. Do zaistnienia męczeństwa za Chrystusa konieczny jest prześladowca, który zadaje śmierć ze względu na nienawiść do wiary. Prześladowca działa bezpośrednio sam lub zleca tę czynność innej osobie.

Przywilej Pawłowy, Przywilej wiary – w chrześcijaństwie prawo do rozwiązania małżeństwa przez osoby, które zostały chrześcijanami, będąc wcześniej w związku małżeńskim, w sytuacji, gdy dotychczasowy małżonek nie chce utrzymywać dalej związku.

Wyznanie Wiary Chrześcijan Wiary Ewangelicznej – protestanckie wyznanie wiary zredagowane przez kaznodzieję fińskiego pochodzenia – Nickolasa Poysti, misjonarza zielonoświątkowego, który wiele lat poświęcił na upowszechnianie pentakostalizmu w Rosji. Treść wyznania wiary została oparta na tekstach biblijnych i zakorzeniona jest w arminiańskiej tradycji wiary chrześcijańskiej. Wyznanie Wiary Chrześcijan Wiary Ewangelicznej zostało napisane w języku rosyjskim, a następnie przetłumaczone na szereg innych języków. W języku polskim ukazało się w 1948 r. w Kętrzynie na Mazurach nakładem Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. Wyznanie wiary ma charakter fundamentalistyczny, sprzeciwiający się liberalizmowi i modernizmowi niektórych ugrupowań zielonoświątkowych. Akceptowane jest przez wiele konserwatywnych zborów zielonoświątkowych, czerpiących z tradycji ruchu Chrześcijan Wiary Ewangelicznej.

Kościół Chrześcijański w Duchu Prawdy i Pokoju – Kościół chrześcijański prawnie działający na terenie Polski. Liderem Kościoła jest Antoni Adamczyk. Centrala Kościoła Chrześcijańskiego w Duchu Prawdy i Pokoju w Rybniku od 1991 roku wydaje pismo chrześcijańskie pt. "Duch Prawdy i Pokoju", w którym są zamieszczane artykuły z życia Kościoła i wykładnie tekstów biblijnych.

Ewangeliczny Kościół Ortodoksyjny (The Evangelical Orthodox Church) - międzywyznaniowy kościół chrześcijański łączacy elementy duchowości chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu działający w USA, Kanadzie i Szwecji, założony przez chrześcijan ewangelicznych, którzy uznali duchowość prawosławną za niezmienną, a przez to najlepiej oddającą naukę pierwotnego Kościoła. Kościół wyznaje doktryny mające uzasadnienie w Pismie Świętym i wyjaśniane przez Tradycję - pisma Ojców Kościoła, starożytne Sobory Powszechne i wyznania wiary.

Judeochrześcijanie – grupa istniejąca we wczesnej historii chrześcijaństwa (tuż po śmierci Jezusa z Nazaretu) tworząca Kościół jerozolimski. Jej członkowie przyjmowali nauki Jezusa jako poszerzenie Prawa Mojżeszowego (w przeciwieństwie do poganochrześcijan, którzy nie byli zobligowani do przestrzegania Tory).

Chrześcijaństwo w Omanie to religia mniejszości, wyznawana przez 2,5% społeczeństwa czyli około 64 000 osób. W Omanie istnieje około 90 wspólnot chrześcijańskich a zdecydowaną większość ich członków stanowią obcokrajowcy. Wywodzą się oni głównie z Filipin, Indii i krajów zachodnich. Jednakże istnieją także wspólnoty złożone z ludności rdzennej, tak zwani chrześcijanie św. Tomasza. Nawracanie na chrześcijaństwo muzułmanów, stanowiących większość społeczeństwa, jest zabronione przez prawo. Państwo uznaje i zapewnia prawną ochronę kościołom katolickim i protestanckim. Wyznania te mogą prowadzić własne szkoły z chrześcijańskim programem nauczania, w szkołach państwowych obowiązuje nauka w duchu islamskim,.

Centrum Chrześcijańskie „Tchnienie Życia” w Szczecinie - zbór Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej znajdujący się w Szczecinie, przy ulicy Ku Słońcu 25a.

Dziewictwo Marii z Nazaretu, matki Jezusa – przedmiot wiary wszystkich chrześcijan odnoszący się do rzeczywistego jej dziewictwa przed i w czasie urodzenia Jezusa, a także, według większości chrześcijan, również po urodzeniu.

Chrześcijaństwo w Turkmenistanie jest wyznawane przez około 9% społeczeństwa, mimo iż chrześcijanie często spotykają się z represjami ze strony władz i współobywateli, którzy w większości są muzułmanami. Konstytucja gwarantuje wprawdzie wolności religijne., ale z jej przestrzeganiem bywa różnie, gdyż notuje się przypadki rekwirowania Biblii czy użycia przemocy fizycznej wobec chrześcijan. W najgorszej sytuacji znajdują się etniczni Turkmeni, którzy decydują się na konwersję, gdyż uważa się ich nieomal za zdrajców. Dotykają ich najcięższe restrykcje, głównie ze strony społeczeństwa, ale zdarzały się przypadki dyskryminacji ze strony władz państwowych.

Herezja – pojęcie zaczerpnięte z religii chrześcijańskiej i sensu stricto, odnosi się tylko do wydarzeń w obrębie chrześcijaństwa. Podobne do chrześcijańskiej herezji zjawiska zdarzały się w obrębie innych wielkich religii, mając w nich jednak inne znaczenie, inny wymiar i inne skutki. Dlatego można je określać jako herezję tylko umownie, przez analogię. W tym sensie przez herezję rozumie się poglądy jednostek bądź grupy wyznawców danej religii sprzeczne z dogmatami, podstawowymi zasadami, naukami lub ustaleniami autorytetów konstytuującymi tę religię.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja