DVD

DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.

VCDHD (ang. Versatile Compact Disc High Density – ogólnego przeznaczenia dysk kompaktowy dużej gęstości) - standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM czy dysku DVD. Płytki tego formatu zachowują kompatybilność z odtwarzaczami standardu DVD. Pojemność dysku wynosi do 4,7 GB.

Disc At Once, DAO – sposób zapisu dysków CD-R i DVD-R. Na płycie są zapisywane po kolei obszary Lead-In, dane i Lead-Out za jednym razem bez wyłączania lasera. W tym trybie możliwe jest zapisanie płyty z "przepalaniem", tzw. "overburning" – zapis nieco większej ilości danych dzięki skróceniu obszaru Lead-Out płyty.

DVD-RAM (ang. Digital Versatile Disc — Random Access Memory) – pierwszy ze standardów zapisu na płytach DVD (wersja 1.0 została opublikowana w 1997 roku). W Europie i Ameryce Północnej bardzo szybko wyparty przez nowsze standardy DVD-RW i DVD+RW, dość popularny w Japonii.

Blu-ray Disc (BD) – format zapisu optycznego, opracowany przez Blu-ray Disc Association (BDA). Następca formatu DVD, od którego odróżnia się większą pojemnością płyt, co jest możliwe dzięki zastosowaniu niebieskiego lasera. Konkurencyjny dla HD DVD.

Blu-ray Disc (BD) – konkurencyjny dla HD DVD format zapisu optycznego, opracowany przez Blu-ray Disc Association (BDA). Następca formatu DVD. Wyróżnia się większą pojemnością od płyt DVD, co jest możliwe dzięki zastosowaniu niebieskiego lasera.

DV, MiniDV (ang. Digital Video) – format cyfrowego zapisu wizji stosowany głównie w kamerach cyfrowych DVC (ang. Digital Video Camcorder) oraz magnetowidach cyfrowych DVCR (ang. Digital Video Cassette Recorder).

Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się najpopularniejszym medium do zapisywania danych.

DV (ang. Digital Video) – format cyfrowego zapisu wizji stosowany głównie w kamerach cyfrowych DVC (ang. Digital Video Camcorder) oraz magnetowidach cyfrowych DVCR (ang. Digital Video Cassette Recorder).

MiniDV – standard kaset wideo i obsługujących je urządzeń: kamer wideo i studyjnych magnetowidów. Standard został wprowadzony na rynek w 1995 roku przez firmę Sony pod nazwą Digital Video Casette (DVC) , nazwa ta wkrótce została zmieniona na nazwę MiniDV, dla podkreślenia jej zgodności z systemem zapisu DV. Rozmiar kasety w tym standardzie wynosi 66x48x12,2 mm, zaś szerokość taśmy magnetycznej wynosi 6,5 mm. MiniDV jest rodzajem nośnika danych zapisu magnetycznego, natomiast nie jest oznaczeniem samego systemu zapisu wizji. Na kasetach MiniDV można rejestrować i przechowywać nagrania wideo w trzech różnych formatach: DV, DVCAM i HDV.

EVD, Enhanced Versatile Disc, format dysku optycznego wydany 18 listopada 2003 roku przez chińską agencję informacyjną Xinhua w odpowiedzi na popularny standard Video DVD i wysokie koszty jego licencjonowania. Zaprojektowany z myślą o wykorzystaniu istniejących nośników oraz odtwarzania wysokiej jakości danych video HDTV.

CD-Audio, Audio-CD, CD-DA (ang. Compact Disc Digital Audio) – standard cyfrowego zapisu dźwięku na płycie kompaktowej, wykorzystujący do tego celu kodowanie PCM o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz i rozdzielczości 16 bitów na próbkę.



       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja