Dagobert I

Chlotar III (652-673) - najstarszy syn Chlodwiga II, króla Neustrii i Burgundii, i jego żony królowej Batyldy. Gdy Chlodwig zmarł w 658 roku, władzę przejął Chlotar, pod regencją matki.

Sigebert II (Zygbert II, ur. ok. 600, zm. 613) – dzielnicowy król Franków, najstarszy z czterech synów Teuderyka II. Po śmierci ojca w 613 roku objął tron w Burgundii i Metzu (Austrazja) z inicjatywy swojej prababki Brunhildy, która aby utrzymać całość państwa burgundzko – austrazyjskiego odsunęła od tronu pozostałych braci Sigeberta II. Plany Brunhildy pokrzyżował Chlotar II który pokonał jej wojska w bitwie pod Chalons-sur-Aisne. Po klęsce, Brunhilda wraz z prawnukami uciekła do Orb w Burgundii, jednakże wskutek zdrady dostała się do niewoli i została wydana Chlotarowi II, który zabił natychmiast Siegeberta II oraz jego brata Corbusa. Trzeci z braci – Meroweusz, który był chrzestnym synem Chlotara II, został umieszczony w klasztorze, zaś czwarty – Childebert – zdołał uciec konno, lecz później zaginął. Brunhilda po pokazowym procesie została skazana na śmierć, a Chlotar II po jej pokonaniu ponownie zjednoczył całe królestwo Franków.

Teuderyk II (także Theuderich, Theoderic lub Theodoric; w fr. Thierry, ur. 587, zm. 613) – król Burgundii w latach 595-613 i Austrazji w latach 612-613, był drugim synem Childeberta II.

Chlodwig II (ur. 634, zm. 27 listopada 655 lub 658) – król Franków z dynastii Merowingów. Najmłodszy z synów Dagoberta I. Objął po ojcu trony Neustrii i Burgundii (nad Austrazją od roku 634 panował już jego brat Sigebert III).

Bitwa pod Vincy – starcie zbrojne, które miało miejsce 21 marca 717 roku w pobliżu Cambrai, na terytorium dzisiejszego departamentu Nord. Była to bitwa pomiędzy siłami majordoma Karola Młota i sprzymierzonych z nim Austrazjańczyków a armią byłego mnicha Chilperyka II, który został wyciągnięty z klasztoru i obwołany w Paryżu marionetkowym królem przez antymajordoma Raganfreda.

Ingunda, również Ingonde – trzecia żona króla frankijskiego Chlotara I, którego poślubiła ok. 532. Nie jest jej znane pochodzenie. Przed poślubieniem prawdopodobnie była przez wiele lat konkubiną Chlotara I. Jej siostra Aregunda została po niej następną żoną Chlotara I. Ingunda urodziła mu sześcioro dzieci byli to Guntar i Childeryk, którzy zmarli w młodości oraz Charibert I, Guntram I, Sigebert I i Klotsyndę.

Chlodwig III (?-694) - król Franków w latach 690-694. Był synem Hrotchildy i króla Teuderyka III, panującego w Paryżu. Po śmierci Chlodwiga III w 694 roku na tronie został osadzony Childebert III

Childebrand ur. 678 roku, nieślubny syn Pepina z Herstalu i Alpaidy. Od ojca otrzymał księstwo Burgundii. Poślublił Emmę z Austrazji. W czasie rządów jego brata Karola Młota wspierał go w walce z Saracenami.

Teuderyk III (ur. 654 – zm. 691) – dwukrotny król Neustrii i Burgundii, panował w latach 673 i 675 – 691, król Austrazji od 679 do śmierci w 691, król wszystkich Franków od 679. Syn Chlodwiga II i Batyldy, opisywany jako marionetkowy, słaby król. Majordom Ebroin mianował go bez poparcia dostojników. Panował w Neustrii po swoim bracie Chlotarze III od 673, ale Childeryk II z Austrazji wyparł go, lecz w niedługim czasie zmarł (675) i Teuderyk zasiadł na jego tronie. Kiedy Dagobert II zmarł w 679, otrzymał Austrazję i zjednoczył całe państwo Franków.

Bitwa pod Vézeronce miała miejsce dnia 25 czerwca 524 r. w okolicy dzisiejszego Vézeronce-Curtin w departamencie Isère we Francji. Bitwa była głównym punktem drugiej Kampanii burgundzkiej prowadzonej w trakcie wojen burgundzkich toczonych przez królów frankońskich Chlodomera, Childeberta I oraz Chlotara I przeciwko Burgundom. Już rok wcześniej podczas pierwszej kampanii Frankowie odnieśli sukces biorąc do niewoli władcę Burgundów Zygmunta.

Chlodomer (ok. 495 - 524) - drugi z czterech synów Chlodwiga I, Króla Franków. Po śmierci ojca w 511 podzielił się królestwem Franków razem ze swymi braćmi: Chlotarem, Childebertem i Teuderykiem. W dzielnicy Chlodomera znajdowały się miasta Orlean, Tours i Poitiers, które były także siedzibą biskupów.

Wyścig Francji WTCC był rundą World Touring Car Championship, rozgrywaną na torach Circuit de Nevers Magny-Cours w Burgundii i Circuit de Pau w Akwitanii.

Bitwa pod Tolbiac (zwana też bitwą pod Zülpich) miała miejsce w roku 496 r. w trakcie walk Franków z Alamanami. Bitwa zakończyła się zwycięstwem sił frankońskich dowodzonych przez Chlodwiga I. W wyniku starcia Alamanowie zostali znacznie osłabieni a Frankowie umocnili swoją pozycję nas Renem. Bitwa pod Tolbiac była drugą z trzech bitew stoczonych przez Chlodwiga z Alamanami. Trzecia bitwa stoczona w roku 506 pod Strasburgiem położyła ostatecznie kres państwu Alamanów. Bitwa pod Tolbiac znana jest głównie z chrztu, jakiemu poddał się Chlodwig I po jej zakończeniu.

Bitwa pod Tertry (albo Bitwa pod Saint Quentin) – starcie zbrojne, które miało miejsce w 687 r. w trakcie wojny Austrazyjczyków z Neustryjczykami po klęsce tych pierwszych pod Namur.

Pepin z Landen zwany również Pepinem Starszym (ur. ok. 580, zm. 21 lutego 640) – majordom Austrazji za czasów Merowingów – Chlotara II, Dagoberta I i Sigeberta III.

Bitwa pod Tolbiac (zwana też bitwą pod Zülpich) miała miejsce w roku 496 r. w trakcie walk Franków z Alamanami. Bitwa zakończyła się zwycięstwem sił frankońskich dowodzonych przez Chlodwiga I. W wyniku starcia Alamanowie zostali znacznie osłabieni a Frankowie umocnili swoją pozycję nas Renem. Bitwa pod Tolbiac była drugą z trzech bitew stoczonych przez Chlodwiga z Alamanami. Trzecia bitwa stoczona w roku 506 pod Strasburgiem położyła ostatecznie kres państwu Alamanów. Bitwa pod Tolbiac znana jest głównie z chrztu, jakiemu poddał się Chlodwig I po jej zakończeniu.

Hugo Wielki (zm. 956) - margrabia Neustrii od 923, od 936 używał też tytułu księcia Franków, tytuł ten został potwierdzony przez króla Karol Prostaka na łożu śmierci w 954 roku, wraz z nadaniem tytułów księcia Akwitanii i Burgundii, choć faktycznie Hugo objął władanie tylko w drugiej z tych krain. Oprócz tytułów książęcych nosił także kilka hrabiowskich, m.in.: Paryża (od 923) i Auxerre (od 954).

Derwan (ur. 600, zm. po 632) - książę plemienia Surbiów (Serbów), władca Słowian połabskich wzmiankowany ok. 632 roku w kronice Fredegara. W latach 30. VII wieku trwały zabiegi Franków zmierzające do podporządkowania sobie plemienia Surbiów, jednak po klęsce Franków pod Wogastisburgiem, Derwan wcielił swój kraj do państwa Samona.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja