Dialekt dorycki

Dialekt dorycki - jeden z głównych dialektów klasycznego języka greckiego, rozpadający się na kilka odmian, rozpowszechniony w okresie klasycznym na obszarze południowego i zachodniego Peloponezu (w Lakonii, Mesenii, Argolidzie i Koryncie), na wyspach Dodekanezu, niektórych wyspach południowych Cykladów (m. in. na Santorynie) i na Krecie, a także w części archipelagu Wysp Jońskich i Epiru. Dialekt dorycki blisko spokrewniony jest z dialektami północno-zachodnimi, używanymi w Achai i Elidzie oraz na północ od Zatoki Korynckiej - m.in. w Etolii, Akarnanii, Fokidzie i Lokrydzie. Wraz z nimi tworzy zespół zachodni dialektów klasycznej greki. Dialekty północno-zachodnie różnią się od odmian dialektu doryckiego dwoma cechami: końcówką celownika liczby mnogiej rzeczowników III deklinacji -οις (-ois) zamiast doryckiego -σι (-si) oraz użyciem zaimka ἐν (en) z biernikiem w znaczeniu "do", zamiast doryckiego εἰς (eis). Część specjalistów uważa dialekty północno-zachodnie za odmianę dialektów doryckich.

Język sassarski (północnozachodniosardyński) to jeden z czterech głównych dialektów języka sardyńskiego. Posługuje się nim ok. 0,1 mln mieszkańców włoskiej wyspy Sardynii, przede wszystkim jej północno-zachodniej części.

Dialekt attycki - jeden z głównych dialektów klasycznego języka greckiego, w okresie klasycznym rozpowszechniony w Attyce i na północnych wybrzeżach Morza Egejskiego. Najbardziej zbliżony do dialektu jońskiego, wraz z którym tworzy grupę jońsko-attycką. Dialekt ten w swoim wczesnym stadium zaświadczony jest już w grece archaicznej okresu homeryckiego (ok. VIII wiek p.n.e.) - pojawia się sporadycznie w Iliadzie i Odysei. W dialekcie attyckim powstała większość dzieł poetów i pisarzy okresu klasycznego, jest to też język starożytnych mówców ateńskich. Na dialekcie attyckim opiera się też w znacznej mierze późniejsza greka koine, używana w okresie hellenistycznym.

Gwary lubawskie - gwary należące do dialektu mazowieckiego języka polskiego, czasami kwalifikowane jako część oddzielnego dialektu chełmińsko-kociewsko-warmińskiego. Wraz z gwarą malborską i grudziądzkimi należy do tzw. nowszych dialektów mieszanych, które powstały już po okresie formowania się pierwotnych dialektów polskich.

Terytoria Północno-Zachodnie i Ziemia Ruperta były krainami geograficzno-historycznymi w północnej części Ameryki. Ziemia Ruperta kontrolowana była przez brytyjską Kompanię Zatoki Hudsona, a Terytoria Północno-Zachodnie, przez kanadyjską (z siedzibą w Montrealu) Kompanię Północno-Zachodnią. Od czasu połączenia obu kompanii w 1821 oba regiony zaczęto określać wspólną nazwą Terytoriów Północno-Zachodnich.

Dialekty języka norweskiego – grupa dialektów języka norweskiego funkcjonujących niezależnie od dwóch oficjalnych standardów języka: bokmål i nynorsk. Obecnie można rozróżnić dwie tendencje: z jednej strony zwiększającą się regionalizację językową, z drugiej coraz większą akceptację dla dialektów, mimo ogólnej tendencji zbliżania się dialektów do siebie.

Język liguryjski - zespół dialektów używanych przez niemal 2 mln osób w Ligurii, krainie rozciągającej się na północnym wybrzeżu Morza Liguryjskiego, głównie na terytorium Włoch, ale także Francji i Monako. Tradycyjnie dialekty liguryjskie uważa się za regionalny wariant języka włoskiego, lecz bardzo różnią się one od włoskiego języka standardowego. Bliskie są natomiast dialektom piemonckim i lombardzkim. Niektórzy językoznawcy, tacy jak Frederick Agard, klasyfikują dialekt liguryjski jako należący do podgrupy gallo-italskiej języków zachodnioromańskich, podczas gdy włoski umieszczają w innej grupie, a mianowicie italsko-dalmatyńskiej.

Montes Secchi – jeden z mniejszych łańcuchów górskich na Księżycu, położony blisko północno-zachodniego brzegu Mare Fecunditatis. Ten w przybliżeniu liniowy zespół niskich grzbietów łączy się z północno-zachodnimi stokami krateru Secchi, od którego wziął swoją nazwę, a który upamiętnia dziewiętnastowiecznego włoskiego astronoma Pietra Angela Secchiego. Grzbiety ciągną się z południowego zachodu na północny wschód.

Gwara malborska - gwara dialektu wielkopolskiego języka polskiego należąca do tzw. nowszych dialektów mieszanych, czyli gwar powstałych na terenach późniejszych kolonizacji polskiej ludności. Przez długi czas gwary lubawskie traktowane były łącznie wraz z gwarą malborską jako jeden zespół gwarowy (gwary malborsko-lubawskie), ale obecnie uważa się je za część dialektu mazowieckiego.

Dialekt kłodzki (niem. Glätzisch Mundart, Glätzisch, Gleetzisch, Pauersch w gwarze – wiejski) – odmiana dialektu śląskiego języka niemieckiego, odrębna od dialektu górskiego (niem. Gebirgschlesisch), występująca do 1945 r. na terenie Grofschoaft Glootz (Grafschaft Glatz czyli hrabstwa kłodzkiego), głównie wśród mieszkańców wsi. Glätzisch był gwarą wykształconą na bazie mowy osadników z Turyngii i Frankonii kolonizujących Śląsk i ziemię kłodzką od XIII w. Jak pozostałe dialekty śląskie należy do dialektów wschodnich (Ostmitteldeutsch) grupy dialektów środkowo-niemieckich. Charakteryzował się dużą frekwencją (częstym występowaniem) głoski "a", przypominał bardzo dialekty z okolic Harzu i zawierał naleciałości leksykalne z języków słowiańskich.

Język griko – język ojczysty Greków zamieszkujących Kalabrię i Apulię we Włoszech (Italogreków), uważany niekiedy za dialekt języka nowogreckiego, wywodzi się jednak bezpośrednio z dialektu doryckiego greki klasycznej. Przez wieki pozostawał pod silnym wpływem łaciny, a później języka włoskiego, wciąż jest jednak w dużym stopniu zrozumiały dla użytkowników współczesnej greki.

Dialekt czakawski (po chorwacku čakavsko narječje, čakavština, čakavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka - ča (w dwu pozostałych dialektach, kajkawskim i sztokawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio kaj i što).

Dialekty środkowoniemieckie - zespół dialektów języka wysokoniemieckiego, których obszar występowania stanowi pas rozciągający się od Nadrenii do Turyngii. Graniczą one od północy z dialektami dolnoniemieckimi i od południa z dialektami górnoniemieckimi.

Bizon leśny (Bison bison athabascae) – podgatunek bizona występujący w północnej części Ameryki Północnej. Jego pierwotny obszar występowania obejmuje znaczną część lasów borealnych Alaski, Jukon, zachodnich Terytoriów Północno-Zachodnich, północno-wschodniej Kolumbii Brytyjskiej, północnej Alberty oraz północno-zachodniego Saskatchewan. Widnieje on na liście zagrożonych gatunków Komitetu ds. Statusu Zagrożenia Dzikiej Przyrody w Kanadzie.

Dialekt joński - jeden z głównych dialektów klasycznego języka greckiego, rozpowszechniony w okresie klasycznym na obszarze południowo-zachodniej Azji Mniejszej (w historycznej Jonii), na Cykladach, Sporadach Północnych, Eubei a także części wysp przybrzeżnych Azji Mniejszej, m.in. na Chios i Samos. W swoim wczesnym stadium zaświadczonych już w grece archaicznej okresu homeryckiego - obok dialektu eolskiego stanowi podstawę języka Iliady i Odysei. W okresie hellenistycznym był stopniowo wypierany przez grekę koine, stanowi substrat dla rozwiniętego z niej w okresie bizantyjskim języka pontyjskiego. W literaturze okresu klasycznego dialekt joński pojawia się m.in. w części dzieł Sofoklesa i Ajschylosa, a także utworach epickich i wczesnej historiografii (np. u Herodota), nawiązujących do greki homeryckiej. Najbardziej zbliżony do dialektu attyckiego, wraz z którym tworzy zespół jońsko-attycki.

Dialekt kajkawski (po chorwacku kajkavsko narječje, kajkavština, kajkavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka, używanego na północy Chorwacji - kaj (w dwóch pozostałych dialektach, sztokawskim i czakawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio što i ča).

Nowsze dialekty mieszane – umowne określenie nazywające te gwary północnopolskie, które powstały w wyniku ekspansji polskich dialektów (mazowieckiego i wielkopolskiego) na tereny zamieszkane pierwotnie przez Prusów. Gwary mieszane sprawiają dialektologom pewne problemy - często ich jednoznaczne przypisanie do konkretnego dialektu jest bardzo trudne i zależy od wybranych przez językoznawcę kryteriów. Pewnym rozwiązaniem było wydzielenie odrębnego dialektu chełmińsko-kociewsko-warmińskiego jako dialektu pośredniego, nie jest on jednak uwzględniany w najpopularniejszych podziałach. Nie należy mylić tego pojęcia z nowymi dialektami mieszanymi, rzeczywistą jednostką dialektologiczną.

Mount Nirvana – szczyt na Terytoriach Północno-Zachodnich, w Kanadzie, w paśmie Backbone Ranges. Jego wysokość wynosi 2773 m n.p.m. i jest najwyższym szczytem na Terytoriach Północno-Zachodnich. Po raz pierwszy został zdobyty w 1965.

Dialekt kłodzki (niem. Glätzisch Mundart, Glätzisch, Gleetzisch, Pauersch w gwarze – wiejski) – odmiana dialektu śląskiego języka niemieckiego, odrębna od dialektu górskiego (niem. Gebirgschlesisch), występująca do 1945 r. na terenie Grofschoaft Glootz (Grafschaft Glatz czyli hrabstwa kłodzkiego), głównie wśród mieszkańców wsi. Glätzisch był gwarą wykształconą na bazie mowy osadników z Turyngii i Frankonii kolonizujących Śląsk i ziemię kłodzką od XIII w. Jak pozostałe dialekty śląskie należy do dialektów wschodnich (Ostmitteldeutsch) grupy dialektów środkowo-niemieckich. Charakteryzował się dużą frekwencją (częstym występowaniem) głoski "a", przypominał bardzo dialekty z okolic Harzu i zawierał naleciałości leksykalne z języków słowiańskich.

Język/dialekt babiloński – jeden z głównych dialektów języka akadyjskiego, który wykształcił się na początku II tys. p.n.e. z dialektu staroakadyjskiego na obszarze środkowej i południowej Mezopotamii. W użyciu pozostawał do końca I tys. p.n.e. Zapisywany był w piśmie klinowym. W rozwoju języka babilońskiego wyróżnianych jest pięć etapów: starobabiloński, średniobabiloński, młodobabiloński, nowobabiloński i późnobabiloński

Dubawnt (ang. Dubawnt Lake, fr. Lac Dubawnt) – jezioro w północnej Kanadzie, w terytorium Nunavut, przy granicy z Terytoriami Północno-Zachodnimi. Zajmuje powierzchnię 3629 km² (3833 km² wraz z wyspami jeziornymi). Przez jezioro przepływa rzeka Dubawnt, dopływ rzeki Thelon.

Jeleń czarnoogoniasty (łac. Odocoileus hemionus columbianus) – ssak z rzędu parzystokopytnych, z rodziny jeleniowatych; podgatunek mulaka, zamieszkujący Wybrzeże Północno-Zachodnie Ameryki Północnej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja