Linki:
14 września,
18 września,
24 października,
25 października,
Agri Decumates,
Brytania,
Cesarze rzymscy,
Chattowie,
Dakowie,
Decebal,
Domicja Longina,
Domicjan (imię),
Domitilla Młodsza,
Domitilla Starsza,
Flawiusze,
Germania,
Germania Superior,
Germanik,
Jazygowie,
Koloseum,
Kwadowie,
Lucius Antonius Saturninus,
Markomanowie,
Mezja,
Nerwa,
Pretorianie,
Rzym,
Rzymianie,
Triumf,
Tytus Flawiusz,
Wespazjan,
Domicjan (ur.
24 października 51, zm.
18 września 96) Domitianus, Titus Flavius Domitianus, Imperator Caesar Domitianus Augustus, urodzony w
Rzymie syn
Wespazjana i
Domitilli Starszej. Brat
Tytusa Flawiusza i
Domitilli Młodszej.
Cesarz rzymski z dynastii
Flawiuszy panujący od
14 września 81 roku do
18 września 96 roku n.e.W początkach swojego panowania w roku
82 n.e osobiście poprowadził wyprawę wojenną przeciwko germańskim plemionom
Chattów siłami 9 legionów których pokonał i odepchnął w głąb
Germanii rozszerzając
Agri Decumates ,odbył z tego tytułu uroczysty
triumf i przyjął przydomek Germaniucus w roku
85 n.e. Także w tym roku
85 Dakowie najechali ma prowincje
Mezje ..Po sprowadzeniu posiłków w tym jednego legionu z
Brytanii Rzymianie ruszyli do kontrnatarcia zakończonego klęską(zniszczony cały legion V Alaude).Na teren wojny przybył osobiście Domicjan(rok 88)lecz wobec grożby najazdu plemion
Jazygów ,
Markomannów Kwadów oraz buntu który wzniecił
Saturninus namiestnik
Górnej Germanii został zmuszony do zawarcia pokoju z władcą Daków w roku
89 .Uznał go za króla ,obiecał coroczne subsydia pieniężne,dostarczyć specjalistów od fortyfikacji obronnych licząc na nich jako sojuszników przeciwko innym agresywnym plemionom.
Decebal miał zwrócić jeńców wojennych oraz wydać część broni czego nie uczynił.W roku
92 cesarz przeprowadził wyprawę przeciwko
Jazygom ,
Kwadom i
Markomannom .Przeprowadził reformy w administracji państwa na wysokie stanowiska w kancelariach cesarskich powołując zamiast wyzwoleńców ekwitów,do pobierania podatków wyznaczył państwową służbę z prokuratorami do ich pilnowania(zakończył działalność prywatnych spółek publikanów pobierających podatki)Wyższe stanowiska w armii chętniej powierzał również ekwitom pomijając senatorów.Dokończył budowę
Koloseum i rozpoczął organizowanie tam igrzysk. Wsławił się rządami autokratycznymi i terrorem (kazał nazywać siebie Dominus et Deus, surowo karał tych, którzy tego odmawiali).
Domicjan (ur.
24 października 51, zm.
18 września 96), Domitianus, Titus Flavius Domitianus, Imperator Caesar Domitianus Augustus, urodzony w
Rzymie syn
Wespazjana i
Domitilli Starszej. Brat
Tytusa Flawiusza i
Domitilli Młodszej.
Cesarz rzymski z dynastii
Flawiuszy panujący od
14 września 81 roku do
18 września 96 roku n.e. W początkach swojego panowania w roku
82 osobiście poprowadził siłami 9 legionów wyprawę wojenną przeciwko germańskim plemionom
Chattów, których pokonał i odepchnął w głąb
Germanii, rozszerzając
Agri Decumates, odbył z tego tytułu uroczysty
triumf i przyjął przydomek
Germanicus w roku
85. Także w tym roku
Dakowie najechali na prowincję
Mezję. Po sprowadzeniu posiłków, w tym jednego legionu z
Brytanii,
Rzymianie ruszyli do kontrnatarcia zakończonego klęską (zniszczony cały legion V Alaude). Na teren wojny przybył osobiście Domicjan (rok 88), lecz wobec groźby najazdu plemion
Jazygów,
Markomanów,
Kwadów oraz buntu, który wzniecił
Saturninus, namiestnik
Górnej Germanii, został zmuszony do zawarcia pokoju z władcą Daków w roku
89. Uznał go za króla, obiecał coroczne subsydia pieniężne, specjalistów od fortyfikacji obronnych, licząc na nich jako sojuszników przeciwko innym agresywnym plemionom.
Decebal miał zwrócić jeńców wojennych oraz wydać część broni, czego nie uczynił. W roku
92 cesarz przeprowadził wyprawę przeciwko
Jazygom,
Kwadom i
Markomanom. Przeprowadził reformy w administracji państwa, na wysokie stanowiska w kancelariach cesarskich powołując zamiast wyzwoleńców ekwitów, do pobierania podatków wyznaczył państwową służbę z prokuratorami do ich pilnowania (zakończył działalność prywatnych spółek publikanów pobierających podatki). Wyższe stanowiska w armii powierzał również ekwitom, pomijając senatorów. Dokończył budowę
Koloseum i rozpoczął organizowanie tam igrzysk. Wsławił się rządami autokratycznymi i terrorem (kazał nazywać siebie Dominus et Deus, surowo karał tych, którzy tego odmawiali).
Lucius Antonius Saturninus (zm.
89 r. n.e) - dowódca dwóch
legionów (legio XIV Gemina i XXI Rapax) stacjonujących w
Germanii. W 88 wszczął w
Mogontiacum bunt przeciwko cesarzowi
Domicjanowi, wykorzystując problemy nad dolnym
Dunajem (wojna z
Dakami i groźba najazdu plemion
Jazygów,
Markomannów i
Kwadów). Bunt został bez trudu stłumiony, Domicjan ukarał spiskującym z Saturninusem senatorów oraz wprowadził zasadę stacjonowania w jednym obozie tylko jednego legionu. –
Tytus Flawiusz, Titus Flavius Vespasianus (ur.
30 grudnia 39 n.e., zm.
13 września 81 n.e.) – urodzony w
Rzymie syn
cesarza Wespazjana i
Domitilli Starszej. Starszy brat
Domicjana i
Domitilli Młodszej.
Cesarz rzymski od
24 czerwca 79 n.e. do
13 września 81 n.e.
Domitianus – mianowany
cesarzem na początku rządów
Aureliana, między
268 a
271 r. Wkrótce został zamordowany. Prawdopodobnie generał Domitianus, który pokonał Makrianów w
261 roku, to ta sama osoba.
Domitius Domitianus (L. Domitus Domitianus) – rzymski uzurpator, wywołał powstanie przeciwko
Dioklecjanowi w czerwcu/lipcu
297(
296?) roku w Egipcie. Zmarł w grudniu 297 roku.
Walerian,
łac. Publius Licinius Valerianus, Imperator Caesar Publius Licinius Valerianus Augustus (ur. ok.
193/
200, zm. po
262) -
cesarz rzymski w latach
253-
260, zwany też Walerianem Starszym. Pochodził z senatorskiego rodu z
Etrurii. W roku
230 został
konsulem Aleksandra Sewera. W
238 roku stanął po stronie
Gordiana podczas rebelii przeciwko
Maksyminowi Trakowi i został wpływowym
senatorem. Cesarz
Decjusz powierzył Walerianowi zarządzanie imperium, podczas cesarskich kampanii wojennych nad
Dunajem. W czasie jednej z kampanii Decjusza przeciw
Gotom, Walerian stłumił antycesarską rebelię Juliusza Walensa Licjanusza. Podczas rebelii
Emiliana przeciwko
Trebonianowi Gallusowi opowiedział się za prawowitym cesarzem, któremu szedł na pomoc. Na wieść o zamachu na Treboniana w sierpniu
253 wrócił do nadreńskiej
Recji. W 253 roku legioniści obwołali 58-letniego Waleriana cesarzem. Do starcia Waleriana z Emilianem nie doszło, ponieważ ten drugi zginął z rąk swoich żołnierzy, którzy przeszli na stronę Waleriana. Pod koniec 253 roku senat potwierdził wybór Waleriana na imperatora. Walerian wyznaczył swojego syna
Galiena na współcesarza odpowiadającego za zachodnią część imperium. W
257 i
258 r. Walerian rozpoczął prześladowania chrześcijan, których działalność uważał za zbrodniczą i występną wobec rzymskiej religii. Walerian i Galien prowadzili liczne wojny z
Frankami, Gotami,
Alamanami i
Persami.
Walerian,
łac. Publius Licinius Valerianus, Imperator Caesar Publius Licinius Valerianus Augustus (ur. ok.
193/
200, zm. po
262) -
cesarz rzymski w latach
253-
260, zwany też Walerianem Starszym. Pochodził z senatorskiego rodu z
Etrurii. W roku
230 został
konsulem Aleksandra Sewera. W
238 roku stanął po stronie
Gordiana podczas rebelii przeciwko
Maksyminowi Trakowi i został wpływowym
senatorem. Cesarz
Decjusz powierzył Walerianowi zarządzanie imperium, podczas cesarskich kampanii wojennych nad
Dunajem. W czasie jednej z kampanii Decjusza przeciw
Gotom, Walerian stłumił antycesarską rebelię Juliusza Walensa Licjanusza. Podczas rebelii
Emiliana przeciwko
Trebonianowi Gallusowi opowiedział się za prawowitym cesarzem, któremu szedł na pomoc. Na wieść o zamachu na Treboniana w sierpniu
253 wrócił do nadreńskiej
Recji. W 253 roku legioniści obwołali 58-letniego Waleriana cesarzem. Do starcia Waleriana z Emilianem nie doszło, ponieważ ten drugi zginął z rąk swoich żołnierzy, którzy przeszli na stronę Waleriana. Pod koniec 253 roku senat potwierdził wybór Waleriana na imperatora. Walerian wyznaczył swojego syna
Galiena na współcesarza odpowiadającego za zachodnią część imperium. W
257 i
258 r. Walerian rozpoczął prześladowania chrześcijan, których działalność uważał za zbrodniczą i występną wobec rzymskiej religii. Walerian i Galien prowadzili liczne wojny z
Frankami, Gotami,
Alamanami i
Persami.
Flavia Domitilla, Domitylla Starsza (ur. przed
20 - zm. przed
69) - córka Flawiusza Liberalisa, skryby kwestorskiego z Ferentium. Była oficjalną kochanką jednego z afrykańskich książąt, a od ok.
38 żoną
cesarza rzymskiego Wespazjana. Była matką
Tytusa Flawiusza,
Domicjana i
Domitilli Młodszej.
Marek Ulpiusz Trajan (ur.
18 września 53 w
Italice, zm.
9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku
69, później namiestnik
Syrii) i jego żony - Marcii, brat
Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W
97 roku został adoptowany przez
Nerwę jako jego następca.
Cesarz rzymski od
98 roku.
Flavia Domitilla, Domitylla Młodsza (ur.
39, zm. w tym samym czasie, co jej matka, przed
69) – była jedyną córką
cesarza Wespazjana i
Domitilli Starszej. Jej dwaj bracia:
Tytus Flawiusz i
Domicjan, zostali cesarzami.
Konstancjusz III (łac. Flavius Constantius, zm.
2 września 421 w
Rawennie) - generał za panowania cesarza
Honoriusza. Wybił się na stanowisko głównego dowódcy zachodu po śmierci Olimpiodora. Dzięki niemu zostali pobici uzurpatorzy
Konstantyn III, Konstans II i Maximus. Opanował sytuację w
cesarstwie zachodnim po wkroczeniu do niego barbarzyńców. Osiedlił
Gotów w
Akwitanii. W nagrodę za zwycięstwa cesarz Honoriusz dał mu za żonę swoją siostrę
Gallę Placydię i uczynił z niego współcesarza (w
421). Z małżeństwa tego narodziło się dwoje dzieci: późniejszy cesarz
Walentynian III oraz
Honoria.
Marek Ulpiusz Trajan (Marcus Ulpius Traianus, Imperator Caesar Nerva Traianus Augustus; ur.
18 września 53 w
Italice, zm.
9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku
69, później namiestnik
Syrii) i jego żony - Marcii, brat
Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W
97 roku został adoptowany przez
Nerwę jako jego następca.
Cesarz rzymski od
98 roku.
Parafia pw. Najświętszej Trójcy w Czarnym Dunajcu - rzymskokatolicka parafia położona w Czarnym Dunajcu, na początku był tam drewniany kościół założony w 1552 roku, kilka wieków później a dokładnie 9 listopada 1787 roku, kościół uległ spaleniu, następnie zbudowano nowy kościół w 1887 roku, ukończono budowę w 1871 roku przez ks.proboszcza Jana Komperdę. Od 1994 roku proboszczem został Józef Gil,który przeprowadził wiele remontów w świątyni. Od 2005 roku proboszczem został ks.Kazimierz Koniorczyk, który przeprowadził małe zmiany dokoła kościoła(nowy chodnik), zmarł 30 grudnia 2007 roku po ciężkiej chorobie. Obecnie nowym proboszczem jest ks.Krzysztof Kocot.
Tytus Flawiusz Sabinus (młodszy) (Titus Flavius Sabinus) (ur. zapewne około
55, zm.
90). Był synem
Tytusa Flawiusza Sabinusa, starszym bratem
Flawiusza Klemensa, bratem stryjecznym rzymskich cesarzy
Tytusa i
Domicjana.
Fortece dackie w górach Orăştie – grupa ruin
fortec dackich pochodzących z I w. p.n.e. oraz I w. n.e., a zniszczonych po porażce
Decebala w
wojnach przeciwko Rzymianom, położonych w
Rumunii, w
okręgu Hunedoara, w południowo-zachodniej części
Siedmiogrodu, która niegdyś stanowiła centrum państwa
Daków.
Rabiriusz (Rabirius) - rzymski architekt żyjący w
I w. n.e. Nadworny architekt cesarza
Domicjana. Był twórcą wielu obiektów architektonicznych m.in.
pałacu cesarskiego na
Palatynie (według przekazu poety
Marcjalisa). Niektórzy przypisują mu zaprojektowanie
Koloseum.
Decebal (Decebalus) – ostatni król
Daków, panujący w latach
87–
106. Podczas swoich rządów prowadził walki z
Rzymem (
101–
106), w wyniku których Rzymianie przyłączyli
Dację do swojego Imperium. Po porażce Decebal popełnił samobójstwo.