Linki:
Dowiązanie twarde,
HFS,
HFS Plus,
Język angielski,
Katalog (system plików),
Mac OS,
Mac OS X,
Microsoft Windows,
Microsoft Windows 2000,
Microsoft Windows Vista,
NTFS,
Plik,
Rmdir,
System plików,
Unix,
Dowiązanie symboliczne (łącze symboliczne,
ang. symbolic link, często skracane jako symlink) to specjalny rodzaj pliku w
systemach plików. Wskazuje on, odwołując się za pomocą nazwy, na dowolny inny
plik lub
katalog (który może nawet w danej chwili nie istnieć). Odwołanie jest niewidoczne na poziomie aplikacji tzn. jest traktowane jak zwykły plik lub katalog.
Dowiązanie twarde (łącze stałe,
ang. hard link) jest to umieszczona w
systemie plików referencja wskazująca na konkretny, istniejący wcześniej
i-węzeł w obrębie tej samej
partycji. Dla systemu operacyjnego, dowiązanie takie jest po prostu dodatkową nazwą dla wskazywanego obiektu - plik z n dowiązaniami ma n nazw. Aby obiekt w systemie plików został skasowany, muszą zostać usunięte wszystkie odwołujące się do niego dowiązania. Stąd funkcja systemowa do kasowania plików w języku C nazywa się unlink - kasowany nie jest plik, ale jedynie jego nazwa oraz dekrementowany jest wskaźnik dowiązań (dopiero gdy spadnie on do zera, system automatycznie zwalnia zaalokowaną przestrzeń dyskową – zwalnia i-węzeł). Domyślnie każdy folder w uniksowych systemach plików posiada zaraz po utworzeniu dwa dowiązania twarde – swoją nazwę (np. /home/fizyk/przyklad) oraz wewnątrz dowiązanie ".". Dodatkowo, jeśli folder zawiera podfoldery, to w każdym z nich znajduje się dowiązanie ".." wskazujące na niego jako folder nadrzędny. Ze względu na możliwość tworzenia nieskończonych pętli przez tworzenie nieprawidłowych dowiązań do katalogów, niektóre systemy nie pozwalają na tworzenie nowych dowiązań tego typu, lub pozwalają na to tylko użytkownikowi
root.
DIR, w systemie
CP/M, to
dyrektywa rezydenta zlecająca wykonanie polecenia powodującego wyświetlenie informacji o
katalogu, grupie
plików lub pojedynczym pliku. Nazwa polecenia jest skrótem od słowa z języka angielskiego "directory" – indeks, katalog.
cp kopiuje
pliki lub
katalogi. Kopia jest całkowicie niezależna od oryginału. Można kopiować jeden plik na inny albo też kopiować dowolną liczbę plików do katalogu docelowego. Istniejące docelowe pliki są nadpisywane, jeżeli podana jest opcja -f.
mv pozwala przenosić
pliki lub
katalogi do innego miejsca niż aktualne. Warto dodać, że używając mv do przeniesienia katalogu wraz z podkatalogami nie trzeba dodawać (opcji -R), gdyż przenosząc
główny katalog, przenosimy całość w inne miejsca, łącznie z podkatalogami. Dzięki mv można również łatwo zmienić nazwę pliku.
Katalog (
ang. directory), folder (
ang. folder) – logiczna struktura organizacji danych na nośnikach pamięci. Katalog może zawierać
pliki i kolejne katalogi. Można powiedzieć, że katalog to pojemnik na pliki (lub inne katalogi), pozwalający je katalogować, zamiast składować bezpośrednio w
katalogu głównym systemu plików.
Metaplik – rodzaj
pliku, który zawiera w sobie definicje innego pliku, bądź cały inny plik. W
systemach Windows pliki meta mają
rozszerzenie wmf oraz emf.
XDIR, w systemie
CP/J, to polecenie nierezydentne, zlecające wyświetlenie rozszerzonej informacji o
katalogu, grupie
plików lub
pojedynczym pliku.
Nazwa polecenia jest
skrótem od
słów z
języka angielskiego eXtended DIRectory – rozszerzony indeks, katalog.
.htaccess – domyślna nazwa
pliku konfiguracyjnego serwera Apache, który umożliwia zmianę konfiguracji dla konkretnego
katalogu. Plik może zostać utworzony w każdym katalogu, umożliwiając dodanie nowych lub zmianę istniejących
dyrektyw ustawionych w głównym
pliku konfiguracyjnym. Zmienione ustawienia obowiązują dla danego katalogu jak i dla wszystkich podkatalogów, jeśli tylko dany podkatalog nie jest skonfigurowany jako osobny podserwer – należy zapamiętać, że w takim przypadku
dziedziczenie ustawień zawartych w .htaccess nie zadziała.
which jest poleceniem systemu
Unix. Wskazuje lokalizację pliku wykonywalnego. Ma jeden lub więcej argumentów. Dla każdego z tych argumentów wypisuje do
stdout pełną ścieżkę
pliku wykonywalnego, który byłby wykonywany, gdyby wprowadzono ten argument w
wierszu poleceń powłoki. Dokonuje tego wyszukując plik wykonywalny lub skrypt w
katalogach wymienionych w zmiennej środowiskowej. Jest to wspólne polecenie dla większości systemów typu UNIX. Jest też również dostępne dla systemu
Microsoft Windows.
.htaccess – domyślna nazwa
pliku konfiguracyjnego serwera Apache, który umożliwia zmianę konfiguracji dla konkretnego
katalogu. Plik może zostać utworzony w każdym katalogu, umożliwiając dodanie nowych lub zmianę istniejących
dyrektyw ustawionych w głównym
pliku konfiguracyjnym. Zmienione ustawienia obowiązują dla danego katalogu jak i dla wszystkich podkatalogów, jeśli tylko dany podkatalog nie jest skonfigurowany jako osobny podserwer – należy zapamiętać, że w takim przypadku
dziedziczenie ustawień zawartych w .htaccess nie zadziała.
cat (
ang. catenate - łączyć) jest
poleceniem systemu Unix służącym do łączenia (
konkatenacji)
plików (np. podzielonych komendą
split) oraz wyświetlania (kierowania na
standardowe wyjście) zawartości
pliku (
plików). Wyświetlanie zawartości
plików jest jednak znacznie częściej stosowane niż łączenie
plików.
Extent (spolszczenie w l.mn.: ekstenty) – przylegający do danego
pliku fizycznie obszar przestrzeni
dyskowej zarezerwowany dla tego pliku, wydzielany i przyznawany danemu plikowi w określonym
katalogu przez
system plików; rozwiązanie techniczne polegające na takim rezerwowaniu. Technologia ta ma na celu zmniejszenie fragmentaryzacji
danych, zwiększając jednocześnie efektywność ich użytkowania.
Rozszerzenie - sposób oznaczania typu
pliku za pomocą
sufiksu jego nazwy. Rozszerzenie jest oddzielone od reszty nazwy za pomocą kropki. Ponieważ w nowoczesnych systemach nazwa pliku może sama w sobie zawierać kropki, przyjmuje się, że rozszerzeniem jest część nazwy po ostatniej kropce, a samo rozszerzenie nie zawiera kropek.
Wirusy towarzyszące (z ang. companion infectors) – to rodzaj
wirusów plikowych pisanych w językach wysokiego poziomu, które tworzą kopię zainfekowanego
pliku. W momencie uruchamiania
pliku aktywowana jest jego zainfekowana wersja. Powoduje to, że przed uruchomieniem danego programu, do którego należy zainfekowany
plik (zwykle z rozszerzeniem EXE, COM lub BAT), aktywny staje się kod
wirusa. W efekcie jednak nie dochodzi do zmian w zawartości zainfekowanych plików. Z tego względu można mówić o stosunkowo niskiej szkodliwości wirusów towarzyszących.
.EXE – od angielskiego "executable" jest
rozszerzeniem nazwy pliku wykonywalnego w systemach
Microsoft Windows i
MS-DOS. W mowie potocznej przyjęło się mówić o pliku wykonywalnym exek (czyt. egzek).
Plik taki zawiera przede wszystkim
skompilowany kod wykonywalny
programu, może też zawierać informacje o strukturze
okna, oraz wszelkie inne zasoby potrzebne w działaniu programu (
ikony, obrazy, dźwięki, itp.).