Dydym Aleksandryjski

Odpoczynek w Duchu, spoczynek w Duchu Świętym, padanie w Duchu, upadkiem w mocy, owładnięcie przez Ducha – termin opisujący doświadczenie religijne z zakresu chrześcijaństwa charyzmatycznego, obejmujące niekontrolowany i niezamierzony upadek osoby na podłogę, którego przyczynę tłumaczy się działaniem Ducha Świętego. Odpoczynek w Duchu następuje przeważnie w wyniku praktyki nałożenia rąk i prowadzi do upadku, zazwyczaj do tyłu, osoby na którą nakłada się ręce.

Tomaida z Aleksandrii lub Święta Tomaida (ur. w Aleksandrii w Egipcie, zm. 476 tamże) – chrześcijanka, męczennica czystości, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Euzebiusz z Samosaty, cs. Swiaszczennomuczenik Jewsiewij, jepiskop Samosatskij (zm. ok. 379 w Dolikha w Syrii) – biskup Samosaty (od. ok. 360), oponent arianizmu, męczennik chrześcijański, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Szkoła aleksandryjska — kilka pokoleń egzegetów i teologów, działających w Aleksandrii, stolicy Egiptu. Początki wywodzą się z szkoły katechetycznej Pantena, (II/III w.). Do najwybitniejszych przedstawicieli należeli: Klemens Aleksandryjski, Orygenes, Dionizy Wielki, Didym ślepiec, kapłan, Cyryl z Aleksandrii. Pod wpływem tej szkoły tworzył swoje komentarze biblijne Ambroży z Mediolanu, mistrz Augustyna z Hippony.

Szkoła aleksandryjska — kilka pokoleń egzegetów i teologów, działających w Aleksandrii, stolicy Egiptu. Początki wywodzą się z szkoły katechetycznej Pantena, (II/III w.). Do najwybitniejszych przedstawicieli należeli: Klemens Aleksandryjski, Orygenes, Dionizy Wielki, Didym ślepiec, kapłan, Cyryl z Aleksandrii. Pod wpływem tej szkoły tworzył swoje komentarze biblijne Ambroży z Mediolanu, mistrz Augustyna z Hippony.

Święty, Święty, Święty – popularna w protestanckich kościołach pieśń, napisana przez Reginalda Hebera (1783 – 1826). Jej słowa są oparte na chrześcijańskiej nauce o Trójcy Świętej. Towarzyszy obchodom Święta Trójcy Świętej w zborach. Melodia, skomponowana w 1861 r. przez Johna Bacchusa specjalnie pod słowa R. Hebera, nazwana została „Nicaea” ku pamięci Soboru Nicejskiego I. J. Bacchus napisał ponadto wiele melodii (ponad 300) do innych chrześcijańskich hymnów, z czego wiele śpiewanych jest do dzisiaj.

Fortunacjan z Akwilei (zm. przed 368) – biskup Akwilei za czasów cesarza Konstancjusza II. Uznawany był za obrońcę Atanazego podczas synodu w Sardyce w 342 roku. Podczas konfliktu Konstancjusza z papieżem Liberiuszem stanął po stronie arian. Z pism Fortunacjana zachowały się trzy fragmenty komentarza do Ewangelii. Ponadto przypisuje się mu autorstwo krótkich cytatów (tzw. expositiones) zawartych w pismach Hieronima.

Apolinary z Rawenny, cs. Swiaszczennomuczenik Apollinarij, jepiskop Rawiennijskij (ur. w Syrii, prowincji rzymskiej, zm. ok. 75 lub w II wieku) - założyciel wspólnoty chrześcijańskiej w Rawennie, pierwszy legendarny biskup tego miasta (od ok. 47), męczennik chrześcijański, syryjski święty Kościoła katolickiego, prawosławnego i ormiańskiego.

Święty – stosowane przez chrześcijan określenie człowieka w sposób wybitny realizującego określone specyficzne dla nich wartości - często pełniący funkcję wzorca osobowego lub wręcz otaczany kultem.

Święty Dionizy ( fr. saint Denis de Paris, zm. 250 - 258) – święty katolicki, pierwszy biskup Paryża, męczennik, patron Francji. Jeden z Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Anastazy z Synaju, również Anastazy Synaita lub Anastazy Synajski, cs. Prepodobnyj Anastasij, igumien Sinajskoj gory (ur. ok. 610 w Aleksandrii, zm. przed 700 na Górze Synaj) - egzegeta chrześcijański, jeden z ważniejszych wschodnich, greckojęzycznych pisarzy kościelnych VII wieku, kapłan, mnich, opat klasztoru św. Katarzyny na Synaju, czczony jako święty przez Kościół prawosławny jak i katolicki.

Święty – stosowane przez chrześcijan określenie człowieka w sposób wybitny realizującego określone specyficzne dla nich wartości - często pełniący funkcję wzorca osobowego lub wręcz otaczany kultem.

Wiara, ros. Wiera, łac. Fides, Nadzieja, ros. Nadieżda, łac. Spes, Miłość, ros. Lubow, łac. Caritas, koine Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη (Pistis, Elpis i Agape) – chrześcijańskie męczennice zm. ok. 137, córki św. Zofii Rzymskiej, dziewice, święte prawosławne i katolickie.

Święta Serapia, również Serafia, łac. Seraphia (ur. w I wieku w Antiochii Syryjskiej, zm. w II wieku na Awentynie w Rzymie) - męczennica chrześcijańska i święta Kościoła katolickiego.

Deusdedit lub Adeodatus, imię świeckie: Frithona, Frithuwine lub Frithonas (zm. ok. 664 roku) – średniowieczny anglosaski (Wessex) duchowny chrześcijański, biskup, w latach 655–664 arcybiskup Canterbury, święty.

Kościół Chrześcijański w Duchu Prawdy i Pokoju – Kościół chrześcijański prawnie działający na terenie Polski. Liderem Kościoła jest Antoni Adamczyk. Centrala Kościoła Chrześcijańskiego w Duchu Prawdy i Pokoju w Rybniku od 1991 roku wydaje pismo chrześcijańskie pt. "Duch Prawdy i Pokoju", w którym są zamieszczane artykuły z życia Kościoła i wykładnie tekstów biblijnych.

Katoliccy patroni Europy – tytuł patrona nadany przez papieża i używany przez Kościół łaciński, odzwierciedlający szczególny kult i wstawiennictwo danego świętego oraz jego wkład w rozwój chrześcijańskiej Europy.

Święta Zuzanna Rzymska, cs. Muczenica Sosanna (ur. w III wieku, zm. ok. 295 w Rzymie) - męczennica chrześcijańska, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Dolcynizm – chrześcijańska doktryna religijna, istniejąca w państwach włoskich w XIV i XV w. Odrzucała dogmaty wiary, sakramenty i kler, głosiła powszechne kapłaństwo wiernych. Negowała istnienie Trójcy Świętej. Wywarła wpływ na powstanie podobnych doktryn w Europie: "Homines Intelligentiae" w Niderlandach i pikardów we Francji i Czechach.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja