Dynastia Antoninów

Antoninowie jest to dynastia w cesarstwie rzymskim panująca w latach 96-192. Panowali zwykle w wyniku adopcji przez swojego poprzednika. Na panowanie tej dynastii przypada apogeum potęgi Rzymu, który objął swoim panowaniem tak dalekie terytoria jak Dacja (dzisiejsza Rumunia), Mezopotamia i Armenia.

Dynastia teodozjańska – dynastia panująca w Cesarstwie Bizantyńskim w latach 379–457 i w zachodniej części cesarstwa rzymskiego do roku 455. Założycielem dynastii był Teodozjusz I Wielki. Był on synem wybitnego wodza z Hiszpanii straconego w niejasnych okolicznościach w 376 roku, został cesarzem w wyniku śmierci swego poprzednika, Walensa, w bitwie pod Adrianopolem w 378 roku podczas wojny ze zbuntowanymi Gotami w Tracji. Gracjan, cesarz Zachodu, mianował w 379 roku Teodozjusza augustem Wschodu. Z panowanie tej dynastii łączy się ostateczny podział cesarstwa rzymskiego na zachodnie i wschodnie (bizantyńskie) w roku 395.

Dynastia macedońska – ósma dynastia cesarska panująca w Cesarstwie Bizantyjskim. Członkowie rodu zasiadali na tronie cesarskim w latach 867-1056. Za czasów dynastii macedońskiej Bizancjum otrząsnęło się z klęsk zadanych przez najazdy arabskie, przywrócono potęgę militarną i prestiż na arenie międzynarodowej, zapoczątkowany przez ostatniego władcę z dynastii amoryjskiej – Michała III. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Bazyli II Bułgarobójca, który ugruntował dokonania poprzedników oraz zniszczył Carstwo Bułgarii.

Simbar-Szipak (akad. Simbar-Šipak) - pierwszy władca z II dynastii z Kraju Nadmorskiego (V dynastia z Babilonu), panujący w Babilonii w latach 1026-1009 p.n.e. Wywodził się najprawdopodobniej z Kraju Nadmorskiego, choć jego kasyckie imię zdaje się wskazywać na kasyckie pochodzenie. Kronika nowobabilońska przypisuje mu odbudowę świątyń uszkodzonych w wyniku najazdów Aramejczyków. Współczesne mu źródła pisane zdają się wskazywać, iż kontrolował on w przybliżeniu ten sam obszar, co królowie z II dynastii z Isin. Zmarł gwałtowną śmiercią, najprawdopodobniej w wyniku rewolty pałacowej.

Dynastia kasycka, znana też jako III dynastia z Babilonu – jedna z królewskich dynastii mezopotamskich, której władcy rządzili Babilonią w latach ok. 1595-1155 p.n.e.

II dynastia z Isin, dynastia królów starożytnego miasta Isin położonego w Mezopotamii. Dynastie założył Ur-Ninurta w roku 1923 p.n.e.. Stolicą dynastii było Isin. Władcy tej dynastii, a w szczególności Bur-Sin, Sin-magir i Damiq-iliszu podejmowali próby przywrócenia świetności królestwa z okresu I dynastii, lecz bezskutecznie. Dynastia zakończyła się około 1893 p.n.e. w wyniku podbicia Isin przez Rim-Sina I, króla Larsy.

Ea-mukin-zeri (akad. Ea-mukīn-zēri) - drugi władca z II dynastii z Kraju Nadmorskiego (V dynastia z Babilonu), panujący przez kilka miesięcy w Babilonii w 1009 r. p.n.e. Przejął władzę w wyniku przewrotu pałacowego, w którym zamordowany został jego poprzednik, Simbar-Szipak. Imię Ea-mukin-zeri zdaje się wskazywać, iż pochodził on z babilońskiej rodziny kapłańskiej.

Dynastia Angelosów - bizantyński ród panujący w latach 1185-1204 w Cesarstwem Bizantyjskim, w Epirze 1204-1318, cesarstwie Tessaloniki 1227-1224, w Tesalii 1271-1318. Pochodzili z arystokratycznej rodziny z Filadelfii spokrewnionej z Komnenami. Ostatecznie doszli do władzy po niefortunnym panowaniu Andronika I Komnena. Ich panowanie w Bizancjum charakteryzowało się korupcją, uciskiem fiskalnym, naporem ze strony drugiego państwa bułgarskiego. Konsekwencją krysysu była obca interwencja w postaci IV krucjaty. Po upadku Konstantynopola w 1204 Angelosi przejeli władzę w Epirze - przybierając nazwisko Angleos Komnen Dukas. Mając anbicje cesarskie rozciągnęli władzę na Tesalonikę. 9 marca 1230 roku pod Kłokotnicą Teodor Angelos Dukas Komnen poniósł klęskę w bitwie z Bułgarami. Oznaczało to kres ekspansywnej polityce Angelosów na ziemiach greckich. Tesalonika została w 1244 włączona do Cesarstwa Nicei. Inni członkowie dynastii panowali w Epirze i Tesalii do 1318.

Okres predynastyczny- Okres przedhistoryczny starożytnego Egiptu bezpośrednio poprzedzający panowanie I dynastii w którym występują kultury Nagada I, II i III, przy czym okres kultury Nagada III pokrywa się w znacznej części z panowaniem I dynastii.

Lipit-Isztar (1934-1924 p.n.e. - chronologia średnia) – ostatni władca mezopotamskiego miasta Isin z I dynastii z Isin. Stworzył zbiór praw zwanych prawami Lipit-Isztara. Ze zbioru tego korzystano w nauce prawa w szkołach jeszcze setki lat po śmierci władcy. Są one obecnie znane z tekstu złożonego z siedmiu odłamków glinianych tabliczek, zawierających część prologu i epilogu oraz 37 artykułów praw. Pod koniec swego panowania Lipit-Isztar popadł w konflikt z Gungunumem, królem Larsy, który podbił należące do Isin miasto Ur. W wyniku osłabienia państwa do władzy doszedł uzurpator Ur-Ninurta, który dał początek II dynastii z Isin.

I dynastia z Isin, dynastia królów starożytnego miasta Isin położonego w Mezopotamii. Dynastie założył Iszbi-Erra w roku 2017 p.n.e.. Stolicą dynastii było Isin a głównym bóstwem była Ninisina (Pani Isin). Dynastia zakończyła się około 1924 p.n.e.w wyniku przegranego konfliktu Lipit-Isztara z Gungunumem, królem Larsy, który spowodował upadek znaczenia Isin.

Tigranes II, zwany później Wielkim (ur. 138, zm. 56 p.n.e.) - król Armenii w latach 95-56 p.n.e. z dynastii Artaksydów. Syn Tigranesa I lub Artawazdesa I. Za jego czasów Armenia uzyskała status mocarstwa.

Rubenidzi (ormiański: Ռուբինեաններ), zwani czasem także Rupenidami – nazwa ormiańskiej dynastii, panującej w różnych częściach Cylicji od XI wieku. Nazwa pochodzi od założyciela rodu- Rubena I. Jej przedstawiciele byli książętami Armenii Mniejszej a z czasem udało im się zdobyć koronę królewską. Panowali do połowy XIII wieku, kiedy to ich miejsce zajęła dynastia Hetumidów.

Dynastia Tang (chin.: 唐朝; pinyin: Táng Cháo; tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ; język średniochiński: dhɑng) (18 czerwca 618 – 1 czerwca 907) – dynasta cesarska w Chinach, następczyni dynastii Sui i poprzedniczka Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Została założona przez ród Li (李), który przechwycił władzę w czasie upadku dynastii Sui. Rządy dynastii zostały na krótko przerwane przez tzw. drugą dynastię Zhou (8 października 690 – 3 marca 705), kiedy to tron objęła cesarzowa Wu Zetian, pierwsza i jedyna kobieta bezpośrednio (a nie np. jako regentka) rządząca Chinami.

Enna II Derg lub Enda II Dearg („Czerwony“) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Emera) w latach 468-463 p.n.e. Syn Duacha I Finna, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchnią władzę w wyniku mordu na arcykrólu oraz zabójcy ojca, Muiredachu I Bolgrachu. Nosił przydomek Derg z powodu czerwonej twarzy. Za jego panowania zaczęto używać monet w Irlandii. Są rozbieżności, co do czasu jego rządów. Enna, po pięciu lub dwunastu latach rządów, zmarł pod Sliab Mis w wyniku panującej plagi wraz z wieloma wojownikami ze swego wojska. Pozostawił po sobie syna Lugaida I Iardonna, który objął po nim zwierzchni tron Irlandii.

Kulinowicze - dynastia panująca w Bośni i Hercegowinie w latach 1180-1253. Jej założycielem był ban Kulin, który uniezależnił w 1180 r. Bośnię od Cesarstwa Bizantyjskiego, rządzonego wówczas przez cesarza Manuela I Komnena. Udało mu się stopniowo przekształcić Bośnię, zależną wówczas od Węgier w faktycznie samodzielne państwo. Jego następcą był jego syn Stefan, który prowadził w przeciwieństwie do swojego poprzednika zdecydowanie inną politykę, prokościelną. To spowodowało upadek dynastii, która została obalona przez Kulina. Stefan wycofał się ze swoim synem do Usory, gdzie zmarł w 1236 r. Jego syn Sibislav, władca Usory, starał się powrócić na tron bośniacki tocząc walki z banem Matejem Ninoslavem, jednak bezskutecznie.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja