Dynastia Han

Dynastia Han (206 p.n.e. - 220 n.e. ). Po wojnie domowej, która miała miejsce po śmierci Qin Shi Huanga, władzę objął w 202 p.n.e. jeden ze zwycięskich wodzów Liu Bang, który nazwał swoje państwo Han od nazwy rzeki Han, której dorzecze najpierw opanował. Jego rządy były kontynuacją działań Pierwszego Cesarza, lecz zmniejszył on nieco podatki od ludności chłopskiej, ograniczył przymus pracy itp. Najwybitniejszym władcą z dynastii Han był Wudi, który panował przez ponad 50 lat od 140 p.n.e. Oparł się on na naukach konfucjanizmu, ustanawiając go religią państwową.

Naplanum (2025-2005 p.n.e. – chronologia średnia) – jeden z przywódców plemion Amorytów, który w 2025 r. p.n.e. opanował Larsę, obwołał się jej władcą i wypowiedział posłuszeństwo Ibbi-Suenowi – ostatniemu władcy królestwa III dynastii z Ur. W 2005 r. p.n.e. działając w sojuszu z wojskami Elamu walnie dopomógł im w zdobyciu Ur – stolicy królestwa III dynastii z Ur.

Król Mu z dynastii Zhou (chiński: 周穆王; pinyin: zhōu mò wáng) – piąty władca z tej dynastii. Rządził w latach 1023-983 p.n.e. Otrzymał władzę po śmierci swojego ojca w trakcie jego wyprawy na południe. Lubił podróżować. W ciągu swoich rządów, szczególnie odwiedzał kilkakrotnie Góry Kunlun. Za jego czasów dynastia była w swoim szczytowym okresie, a władca próbował poszerzyć wpływ państwa na wschód. Jego liczne podróże pozwoliły mu na kontakty z wieloma plemionami i włączenie ich pod władzę Zhou. Uważa się, że dożył on aż 105 lat. Jego następcą został jego syn, Gongwang.

Agum I – według Synchronistycznej listy królów i Babilońskiej listy królów A drugi władca z dynastii kasyckiej, syn Gandasza, który panować miał przez 22 lata. W inskrypcji jednego z późniejszych władców, Aguma II, wymieniany jest jako założyciel dynastii kasyckiej i nazywany "Agumem Wielkim". Nie wiadomo czy był postacią historyczną, gdyż żaden ze znanych nam tekstów pochodzących z okresu w którym miał panować nie potwierdza jego istnienia.

Dynastia macedońska – ósma dynastia cesarska panująca w Cesarstwie Bizantyjskim. Członkowie rodu zasiadali na tronie cesarskim w latach 867-1056. Za czasów dynastii macedońskiej Bizancjum otrząsnęło się z klęsk zadanych przez najazdy arabskie, przywrócono potęgę militarną i prestiż na arenie międzynarodowej, zapoczątkowany przez ostatniego władcę z dynastii amoryjskiej – Michała III. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Bazyli II Bułgarobójca, który ugruntował dokonania poprzedników oraz zniszczył Carstwo Bułgarii.

Huo Guang, imię publiczne: Zimeng, chin.: 子孟 (ur. ?, zm. 68 p.n.e.) – regent cesarstwa Han po śmierci cesarza Wu (141–87 p.n.e.), sprawujący faktyczną władzę w państwie od roku 87 p.n.e. aż do śmierci.

Li Guangli (zm. 88 p.n.e.) – chiński generał z czasów dynastii Han. Był bratem Li, konkubiny cesarza Wudi i dzięki jej protekcji osiągnął wysokie stanowiska.

Król Zhending z dynastii Zhou (chiński: 周貞定王; pinyin: zhōu zhēn dìng wáng) – dwudziesty ósmy władca tej dynastii i szesnasty ze wschodniej linii dynastii Zhou. Rządził w latach 468-441 p.n.e. Jego następcą został jego syn, Aiwang. Po Aiwangu, władzę objęło jeszcze dwóch synów króla Zhendinga, Kaowang i Siwang.

Traktat londyński - traktat międzynarodowy podpisany 11 maja 1867 roku w konsekwencji "kryzysu luksemburskiego", wywołanego przez cesarza francuskiego Napoleon III, który po zwycięstwie Prus w wojnie z Austrią w 1866, zażądał Luksemburga jako rekompensaty za wstrzymanie się od udziału w wojnie. Propozycji francuskiej sprzyjał wielki książę Wilhelm III Holenderski, który miał otrzymać wysokie odszkodowanie, ale działania obu monarchów wzbudziły wielki protesty w Niemczech, przy czym Prusy jednocześnie przygotowywały się do wykorzystania sytuacji jako pretekstu do wojny z Francją. Ostatecznie na konferencji międzynarodowej w maju 1867 uznano Luksemburg za państwo niepodległe (choć wciąż pod berłem króla Niderlandów) i neutralne, objęte gwarancjami 5 europejskich mocarstw. Stolicę księstwa opuścił garnizon pruski, postanowiono też o zburzeniu fortyfikacji twierdzy Luksemburg.

Nakaz Pracy – przymus pracy wprowadzany przez władzę w krajach rządzonych przez partie komunistyczne. Miał on na celu: zwiększenie rozwoju gospodarczego kraju, zlikwidowanie bezrobocia, oraz zwiększenie poparcia dla władzy. Jednym z popularniejszych miejsc pracy był PGR. Nakaz pracy miał bezpośredni związek z likwidacją klas społecznych. Kolejnym celem nakazów pracy (wśród nauczycieli) była likwidacja gwar i języków mniejszości. W tym celu ściągano nauczycieli z innych rejonów Polski. Natomiast wśród milicjantów miał zapobiegać korupcji.

Dopływ - rzeka lub mniejszy ciek wodny, który nie uchodzi bezpośrednio do morza, ale do innej rzeki. W zależności od tego, z której strony (brzegu) rzeki dopływ łączy się z nią, wyróżnia się dopływy lewe i prawe. Ponadto dopływy posiadają swoje własne dopływy - tworzą w ten sposób hierarchię sieci rzecznej: rzeka główna, dopływy pierwszego stopnia, drugiego, trzeciego, itd., która tworzy dorzecze i zlewnię.

Dynastia Tang (chin.: 唐朝; pinyin: Táng Cháo; tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ; język średniochiński: dhɑng) (18 czerwca 618 – 1 czerwca 907) – dynasta cesarska w Chinach, następczyni dynastii Sui i poprzedniczka Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Została założona przez ród Li (李), który przechwycił władzę w czasie upadku dynastii Sui. Rządy dynastii zostały na krótko przerwane przez tzw. drugą dynastię Zhou (8 października 690 – 3 marca 705), kiedy to tron objęła cesarzowa Wu Zetian, pierwsza i jedyna kobieta bezpośrednio (a nie np. jako regentka) rządząca Chinami.

Han Zhaodi (漢昭帝, 94 – 74 p.n.e.), cesarz chiński z dynastii Han w latach 87 – 74 p.n.e. Najmłodszy syn cesarza Wu Di. W czasie swojego panowania ograniczył wydatki państwa, zaprzestał dalszej ekspansji terytorialnej i obniżył podatki. Zmarł w wieku lat 20, nie pozostawiając potomka. W wyniku problemów z sukcesją na krótki okres cesarzem został książę Changyi, po nim cesarzem został praprawnuk cesarza Wu Di Xuan Di.

Meskalamdug - jeden z wczesnych sumeryjskich władców, który ok. 2500 r. p.n.e. panować miał w mieście Ur. Imię jego nie występuje w Sumeryjskiej Liście Królów, ale znany jest z inskrypcji znalezionych w dwóch grobach na Królewskim Cmentarzysku w Ur. Wspomniany jest również w inskrypcji pochodzącej z miasta Mari, która czyni go ojcem Mesanepady - władcy, który według Sumeryjskiej Listy Krolów założyć miał I dynastię z Ur.

Li Ling (chiń. 李陵, zm. 74 p.n.e.), imię dworskie Shaoqing (少卿), generał z czasów dynastii Han, na służbie cesarza Wudi (漢武帝); Li Ling zdradził i przeszedł na stronę Xiongnu. W 99 r. p.n.e. został pokonany przez chińską ekspedycję.

Han Xuandi, Xuan Di (漢宣帝, 91 – 49 p.n.e.), cesarz chiński z dynastii Han w okresie 74 – 49 p.n.e., praprawnuk cesarza Wu Di. Jego dziadek, Liu Ju, był mianowany następcą tronu, jednakże w roku 91 p.n.e., w wyniku oskarżenia o czary wymierzone przeciwko swemu ojcu, cesarzowi Wu Di, popełnił samobójstwo. Przyszły cesarz z racji na swój wiek przeżył, jednakże dzieciństwo spędził w biedzie. Zaowocowało to w późniejszej wrażliwości cesarza na potrzeby zwykłych ludzi i biednych. W trakcie swoich rządów obniżył podatki, wzmocnił gospodarkę i armię. Jest uznawany za jednego z najlepszych i najbardziej pracowitych cesarzy Chin. Jego następcą został jego syn Yuan Di.

Lugaid II Laimderg (staroirl.: Lugaidh Laimhdhearg; Lugaid o Rękach Splamionych Krwią) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Emera) w latach 425-421 p.n.e. Syn Eochaida V Uairchesa, zwierzchniego króla Irlandii. Objął zwierzchni tron w wyniku zabójstwa Eochaida VI Fiadmuine oraz usunięcia Conainga Begeglacha, którzy zagarnęli władzę w wyniku mordu na jego ojcu. Według Lebor Gabála Érenn („Księga najazdów Irlandii”) objął tylko południową część kraju, zaś Conaing miał zachować władzę nad północną częścią. Lugaid panował w Irlandii przez cztery lub siedem lat, gdy został zabity przez Conainga, który odzyskał w ten sposób utraconą władzę. Lugaid pozostawił po sobie syna Arta, przyszłego mściciela ojca oraz zwierzchniego króla Irlandii.

Dynastia Shang lub Yin – pierwsza historycznie potwierdzona dynastia panująca w Chinach, która panowała na północnym wschodzie Chin właściwych w dolinie Rzeki Żółtej od 1600 p.n.e. do 1046 p.n.e.. Była następczynią na wpół legendarnej dynastii Xia i poprzedzała dynastię Zhou.

Klaudiusz II Gocki, Marcus Aurelius Valerius Claudius Gothicus, (ur. 214 - zm. 270) - cesarz rzymski od 268 do 270 roku, z pochodzenia był Iliryjczykiem. Wsławił się tym, że był jednym z najlepszych wodzów cesarza Galienusa, po śmierci którego został obwołany cesarzem przez wojsko. Za dzielność w wojnie z Gotami otrzymał przydomek Gocki. Zmarł w czasie epidemii dżumy; wychwalany przez źródła antyczne jako wzór cesarza pracującego z senatem. Na jego legendzie (jako krewny) legitymował swą władzę Konstantyn Wielki.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja