Linki:
Łaska uświęcająca,
Średniowiecze,
Africa Proconsularis,
Anna Świderkówna,
Annaba,
Antropologia Augustyna z Hippony,
Antropologia filozoficzna,
Astronomia,
Augustianie,
Augustyn z Hippony,
Biskup,
Corpus Christianorum,
Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum,
Doktor Kościoła,
Dominikanie,
Donatyzm,
Dualizm (religia),
Egzegeza,
Eklezjologia,
Etyka,
Fenomenologia,
Filozofia,
Filozofia Augustyna z Hippony,
Filozofia przyrody,
Galileusz,
Grzech pierworodny,
Historia zbawienia,
Imperium rzymskie,
International Standard Serial Number,
Italia,
Język angielski,
Język francuski,
Jacques Paul Migne,
Jan Paweł II,
Julian z Eklanum,
Kartagina,
Katechumenat,
Katolicyzm,
Kościół katolicki,
Kontrowersja Pelagiańska,
Księga Rodzaju,
Logika,
Małżeństwo (sakrament),
Mani,
Manicheizm,
Materializm,
Metafizyka,
Metropolia (religia),
Mistyka chrześcijańska,
O życiu szczęśliwym,
O Trójcy Świętej,
O kłamaniu,
O wolnej woli,
Objawienie,
Państwo Boże,
Patrologia Latina,
Paweł z Tarsu,
Pelagianizm,
Pismo Święte,
Pismo święte,
Platonizm,
Początkowe nauczanie religii,
Politologia,
Przeciw akademikom,
Przeciw listowi manichejczyka, który nazywają «Listem podstawowym»,
Retoryka,
Stanisław Witold Kowalczyk,
Teolog,
Teologia,
Teologia dogmatyczna,
Teologia pastoralna,
Trójca Święta,
Turnhout,
UKSW,
Wiara (chrześcijaństwo),
Wiedeń,
Wolna wola,
Wyznania (św. Augustyn),
Dzieła Augustyna z Hippony – pisma
św. Augustyna,
doktora Kościoła, który tworzył na przełomie IV/V w. w
Italii oraz w
Północnej Afryce, głównie w
Hipponie, gdzie był
biskupem i w
Kartaginie – stolicy
prowincji kościelnej.
Posydiusz z Kalamy, Święty Posydiusz,
łac Possidius (zm. ok.
437) –
święty katolicki,
Ojciec Kościoła, uczeń
świętego Augustyna, autor cennego życiorysu pt. Żywot świętego Augustyna (De vita Augustini) oraz Spisu dzieł świętego Augustyna,
biskup.
Quodvultdeus z Kartaginy – diakon Kościoła w
Kartaginie i przyjaciel
Augustyna z Hippony. W
437 r. został
patriarchą Kartaginy, po Kapreolusie. Niektórzy autorzy stawiają tezę, że ów diakon i biskup to dwie różne postacie. Dwa lata po objęciu katedry w Kartaginie, która była stolicą całej prowincji kościelnej północnej Afryki, w
439 został skazany przez
ariańskiego króla
Wandalów Genzeryka na wygnanie. Schronił się w południowej
Italii, zmarł w
Neapolu przed październikiem
454 roku.
Początkowe nauczanie religii (De catechizandis rudibus) –
katechetyczne dzieło
św. Augustyna adresowane do diakona Deogratiasa w
Kartaginie. Pismo to zawiera dwie wzorcowe
katechezy, a także praktyczne wskazówki na temat nauczania katechizmu. Według Augustyna nauczanie wiary wyłącznie w oparciu o rozum jest niewystarczające, konieczne jest uczenie miłości do Boga.
O życiu szczęśliwym (De beata vita) –
dialog Św. Augustyna napisany jesienią roku
386 w wiejskiej posiadłości Cassiciacum nieopodal
Mediolanu gdzie autor wraz ze swą matką i towarzyszami przygotowywał się do przyjęcia chrztu. Dialog podejmuje zagadnienie szczęścia i dróg do niego prowadzących. W rozmowie biorą udział, oprócz samego Augustyna, Monika – jego matka, brat Nawigiusz, uczniowie Trygecjusz i Licencjusz oraz siostrzeńcy Lastidianus i Rustikus, a także syn Augustyna – Adeodatus.
Posydiusz z Kalamy, Święty Posydiusz,
łac Possidius (zm. ok.
437) –
święty katolicki,
Ojciec Kościoła, uczeń
świętego Augustyna, autor cennego życiorysu pt. Żywot świętego Augustyna (De vita Augustini) oraz Spisu dzieł świętego Augustyna,
biskup.
Ważną częścią
filozofii Augustyna z Hippony jest jego
antropologia filozoficzna, uznająca
dualizm ontologiczny osoby ludzkiej. Naturę człowieka tworzy duchowa, niematerialna
dusza i
materialne ciało.
Augustianizm lub augustynizm to doktryna teologiczno-filozoficzna
św. Augustyna z Hippony oraz jego kontynuatorów. Do XVI wieku była oficjalną filozofią
Kościoła katolickiego.
Przeciw listowi manichejczyka, który nazywają «Listem podstawowym» /(
łac.) Contra epistolam Manichaei quam vocant fundamenti liber unus/ - traktat
Augustyna z Hippony, napisany w 397 r. czyli rok po konsekracji biskupiej w
Hipponie. W pracy tej Augustyn prowadzi dialog z doktryną
manichejczyków, komentując dzieło
Manesa (ok. 210–276 po Chr.) Epistola fundamenti, w którym założyciel manicheizmu nazywa siebie Manichejczykiem, apostołem Jezusa Chrystusa.
Wiktor z Wity (
V wiek) – biskup
Afryki. Urodził się po
429 roku w afrykańskiej prowincji Byzacena. Większość życia spędził w
Kartaginie, gdzie doświadczył prześladowań ze strony
Wandalów. Był świadkiem wygnania biskupa Quodvultdeusa, ucznia
Augustyna z Hippony. Zmarł po
510 roku. Wiktor z Wity jest znany przede wszystkim z zachowanego dzieła historycznego pod tytułem Dzieje prześladowania Kościoła w Afryce przez Wandalów (ok.
480). Pismo to jest relacją naocznego świadka prześladowań Kościoła katolickiego przez królów wandalskich
Genzeryka (
428-
477) i
Huneryka (
477-
484).
Mariusz Merkator (
IV/
V wiek) – łaciński pisarz, teolog, przyjaciel
Augustyna z Hippony. Urodził się w Italii. Od
429 roku żył w klasztorze w
Tracji, gdzie oddawał się twórczości pisarskiej.
Fulgencjusz, Fulgenty –
imię męskie pochodzenia
łacińskiego. Oznacza "błyszczący", od łacińskiego słowa fulgens. Św. Fulgencjusz był biskupem
Tunisu i przyjacielem
św. Augustyna.
Fulgencjusz, Fulgenty –
imię męskie pochodzenia
łacińskiego. Oznacza błyszczący", od łacińskiego słowa fulgens. Św. Fulgencjusz był biskupem
Tunisu i przyjacielem
św. Augustyna.
Wyznania (oryg. Confessiones) - dzieło teologiczne i
filozoficzne w formie
autobiografii autorstwa
św. Augustyna z Hippony. Składa się z 13 ksiąg napisanych pomiędzy
397 a
401 r. n.e.
Przeciw akademikom (Contra academicos) –
dialog Św. Augustyna ukończony około 22 listopada
386 roku w Cassiciacum. Dzieło podzielone jest na trzy księgi; pierwsza z nich nawiązuje to zaginionego utworu
Cycerona pt. Hortensjusz, dwie pozostałe zawierają krytykę sceptycyzmu
Akademii i nawiązują do innego dzieła Cycerona – Ksiąg akademickich.
Święta Monika, Monika z Hippony (Tagasty),
łac. i
wł. Monica (ur. ok.
332 w
Tagaście w
Numidii, obecnie
Souk Ahras w
Algierii, zm.
387 w
Ostii) –
święta Kościoła katolickiego, matka
św. Augustyna.
Państwo Boże /(
łac.) De Civitate Dei/ – dzieło
Augustyna z Hippony napisane w latach 413-427. Augustyn napisał swój traktat, składający się z 22 ksiąg, niedługo po
najeździe Rzymu przez Gotów (
410 r.). Wydarzenie to wprawiło społeczeństwo
Imperium rzymskiego w stan szoku. Wielu tłumaczyło je karą bogów za porzucanie
tradycyjnych religii rzymskich na rzecz
chrześcijaństwa. Państwo Boże było zamierzone przez Augustyna jako umocnienie chrześcijan poprzez ukazanie dwóch porządków: doczesnego i wiecznego. Nawet jeśli państwo doczesne /(
łac.) civitas terrena/ jest zagrożone, państwo Boże /(
łac.) civitas Dei/, czyli
Królestwo Boże ostatecznie zatryumfuje.
Paulin z Mediolanu (ur. ok.
370, zm.
428/
429) – łaciński pisarz, sekretarz
Ambrożego z Mediolanu. Na prośbę
Augustyna z Hippony napisał w
412 lub
422 roku Żywot Ambrożego. Prawdopodobnie brał udział w synodzie kartagińskim na którym zajmowano się sprawą
pelagianizmu i napisał, za zgodą
papieża Zozyma w
417 roku Księgę przeciw Celestiuszowi (Libellus adversus Caelestium Zosimo episcopo datus). Pierwsza redakcja tego utworu zaginęła, a jej ślady obecne są w cytatach Augustyna i
Mariusza Merkatora.
Państwo Boże /(
łac.) De Civitate Dei/ – dzieło
Augustyna z Hippony napisane w latach 413-427. Augustyn napisał swój traktat, składający się z 22 ksiąg, niedługo po
najeździe Rzymu przez Gotów (
410 r.). Wydarzenie to wprawiło społeczeństwo
Imperium rzymskiego w stan szoku. Wielu tłumaczyło je karą bogów za porzucanie
tradycyjnych religii rzymskich na rzecz
chrześcijaństwa. Państwo Boże było zamierzone przez Augustyna jako umocnienie chrześcijan poprzez ukazanie dwóch porządków: doczesnego i wiecznego. Nawet jeśli państwo doczesne /(
łac.) civitas terrena/ jest zagrożone, państwo Boże /(
łac.) civitas Dei/, czyli
Królestwo Boże ostatecznie zatryumfuje.