Elektryczność (z
gr.) to zdolność określonych cząstek subatomowych (na przykład
elektronów i
protonów) do wiązania się z
polem elektromagnetycznym i istnieniem między nimi sił przyciągających i odpychających. Elektryczność daje energię jednej z czterech podstawowych sił natury i jest własnością magazynowania
energii przez materię. W tym znaczeniu "
ładunek elektryczny", "wartość ładunku" i "ilość elektryczności" mogą być używane zamiennie.
Ładunek elektryczny
ciała (lub układu ciał) – fundamentalna własność
materii przejawiająca się w
oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Ciała obdarzone ładunkiem mają zdolność wytwarzania
pola elektromagnetycznego oraz oddziaływania z tym polem. Oddziaływanie ładunku z polem elektromagnetycznym jest określone przez
siłę Lorentza i jest jednym z
oddziaływań podstawowych.
Ładunek cząstkowy (δ) –
ładunek elektryczny powstający na
atomach cząsteczki heteroatomowej (zbudowanej z różnych atomów) wskutek niesymetrycznego rozłożenia
chmury elektronowej uwspólnionych elektronów. Jest to miara
polarności wiązania chemicznego. Określa procentowy udział
wiązania jonowego w utworzonym wiązaniu oraz procent
ładunku elementarnego zlokalizowanego na danym atomie. Oblicza się go na podstawie wartości
momentu dipolowego wiązania (μ) i
długości wiązania (l) ze wzoru δ = μ/l.
Frygorymetr – przyrząd do pomiaru zdolności ochładzającej środowiska. Jest to metalowa kula podgrzewana od wewnątrz elektrycznością wyposażona w
termostat i
licznik energii elektrycznej. Na podstawie ilości zużytej energii oblicza się średnie ochładzanie w jednostce czasu.
Teleelektryka - termin określający obszar zastosowań
elektryczności do
telekomunikacji. Teleelektryka ma fundamentalne znaczenie dla telekomunikacji, gdyż większość rozwiązań współczesnych
systemów telekomunikacyjnych opiera się na
elektronice.
Termin "teleelektryka" został wykreowany w latach 50-tych w ramach konkursu na znalezienie lepszej nazwy na określenia zagadnień związanych z teletechniką i telekomunikacją. Oprócz kilku książek wydanych pod tym tytułem nie ma obecnie żadnych praktycznych, ani teoretycznych zastosowań - po wpisaniu w wyszukiwarkach hasła "teleelektryka" otrzymamy mnóstwo wyników odnoszących się głównie do publikacji "Encyklopedia Techniki / Teleelektryka". Hasło "teleelektryka" nie wprowadziło więc niczego nowego, a jeszcze bardziej zagmatwało system nazewnictwa w obrębie telekomunikacji, teletechniki itd.
Ładunek elektryczny elementarny — podstawowa
stała fizyczna, wartość
ładunku elektrycznego niesionego przez
proton lub (alternatywnie)
wartość bezwzględna ładunku elektrycznego
elektronu, która wynosi:
Element elektroniczny (elektroniczny) część
obwodu elektrycznego o jednej, dominującej funkcji: wytwarzania
energii elektrycznej kosztem innego rodzaju
energii, rozpraszania energii oraz magazynowania energii. Element elektryczny nie może zostać podzielony bez utraty swoich właściwości. Wyróżniamy dwa rodzaje elementów:
bierne i
czynne. Bierne nie wytwarzają, lecz rozpraszają i magazynują energię, zaś czynne - wytwarzają.
Institution of Electrical Engineers, IEE -
brytyjska instytucja skupiająca ludzi zawodowo związanych z
elektrycznością,
elektroniką,
przemysłem i
informatyką, działająca w latach
1871-
2006.
Przerwa energetyczna, (szerokość przerwy zabronionej) – zakres energii
elektronów w
ciele stałym, w którym elektrony są silnie rozpraszane na atomach. W efekcie nie ma w układzie elektronów o energii z tego zakresu. Istnienie i szerokość przerwy energetycznej oraz położenie względem niej
energii Fermiego ma podstawowe znaczenie dla własności przewodzących substancji. Jeżeli
energia Fermiego mieści się w przerwie energetycznej, to układ w odpowiednio niskiej
temperaturze jest
izolatorem. Własności układu w wyższych temperaturach zależą od szerokości przerwy i od położenia energii Fermiego.
Właściwości materiałowe – cecha każdego
materiału zdefiniowanego jako kompozycja chemiczna w określonych warunkach fizycznych. Zależnie od warunków fizycznych, wartości właściwości materiałowych dla pojedynczego materiału mogą być różne. Nie są to więc własności materiału takie, jak np.
skład chemiczny.
Ładunek elektryczny
ciała (lub układu ciał) – fundamentalna własność
materii przejawiająca się w
oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Ciała obdarzone ładunkiem mają zdolność wytwarzania
pola elektromagnetycznego oraz oddziaływania z tym polem. Oddziaływanie ładunku z polem elektromagnetycznym jest określone przez
siłę Lorentza i jest jednym z
oddziaływań podstawowych.
Zwykła materia – rodzaj
materii barionowej, materia zbudowana z
atomów pierwiastków chemicznych lub ich
jonów, stanowiąca, jak się szacuje na podstawie analiz
astrofizycznych, ok. 4,6%
gęstości masy-energii Wszechświata. Atomy i jony składają się z
elektronów (ładunek –1) i
jąder o określonej liczbie
nukleonów –
protonów (ładunek +1) i
neutronów (ładunek 0). Nukleony są
barionami zbudowanymi z trzech
kwarków. W przypadku neutronu i protonu są to tylko kwarki
u i
d.
Gęstość ładunku elektrycznego jest to ilość
ładunku elektrycznego przypadająca na jednostkę wymiaru przestrzennego. W zależności od kształtu
naelektryzowanego ciała stosuje się różne definicje gęstości ładunku:
Napięcie elektryczne – różnica
potencjałów elektrycznych między dwoma punktami
obwodu elektrycznego lub
pola elektrycznego. Symbolem napięcia jest U. Napięcie elektryczne jest to stosunek
pracy wykonanej podczas przenoszenia
ładunku elektrycznego między punktami, dla których określa się napięcie, do wartości tego ładunku. Wyraża to wzór
Asymetria napięcia (ang. voltage unbalance) – stan, w którym wartości
napięć fazowych nie są sobie równe lub gdy kąty między kolejnymi
fazami nie są sobie równe. W odniesieniu do
układów trójfazowych asymetrię napięcia definiuje się jako stan, w którym wartości skuteczne trzech napięć fazowych nie są jednakowe lub kąty przesunięć między nimi różnią się od 120°. Analogiczną definicję stosuje się do prądów.
Detektor cząstek elementarnych jest szczególnym przypadkiem
detektora promieniowania jądrowego, służącym do wykrywania obecności i badania własności indywidualnych
cząstek elementarnych o wysokich
energiach, z reguły przekraczających kilka
MeV. Najczęściej detektory cząstek elementarnych wykorzystywane są do detekcji produktów zderzeń cząstek rozpędzonych w
akceleratorze lub pochodzących z
promieniowania kosmicznego.
Johann Christian Poggendorff (
29 grudnia 1796 -
24 stycznia 1877) - niemiecki
fizyk. Prowadził badania głównie w dziedzinie
elektryczności i
magnetyzmu. Wynalazł kompensacyjną metodę pomiaru
siły elektromotorycznej oraz
potencjometr. W 1826 roku opracował metodę pomiaru niewielkich kątów
obrotu za pomocą zwierciadła oraz zastosował tę metodę w przyrządach elektrycznych.
Urządzenie jest to
przedmiot umożliwiający wykonanie określonego procesu, często stanowiący zespół połączonych ze sobą części stanowiących funkcjonalną całość, służący do określonych celów, np. do przetwarzania
energii, wykonywania określonej
pracy mechanicznej, przetwarzania
informacji, mający określoną formę budowy w zależności od spełniających parametrów pracy i celu przeznaczenia.
Brakująca energia – wielkość fizyczna używana w eksperymentalnej
fizyce wysokich energii, określająca energię, która nie jest rejestrowana przez
detektor cząstek elementarnych, ale oczekuje się, że była ona obecna w zarejestrowanym przypadku, ze względu na pogwałcenie pewnych zasad zachowania, takich jak
zasada zachowania energii lub
zasada zachowania pędu.