Linki:
Aerofity,
Begoniowate,
Bez czarny,
Bromeliowate,
Butwienie,
Drzewo,
Epifil,
Epiksylit,
Epilit,
Flora,
Gałąź,
Glony,
Grzyby,
Jarząb pospolity,
Kora,
Krzew,
Luizjana,
Mszaki,
Obrazkowate,
Oplątwa brodaczkowata,
Owady,
Pęd (botanika),
Pasożyt,
Pieprzowate,
Pokrzywowate,
Porosty,
Próchnica (gleba),
Przetchlinka (rośliny),
Rośliny,
Rośliny zarodnikowe,
Semiepifit,
Storczykowate,
Wierzba,
Wilgotny las równikowy,
Epifit (porośle,
aerofit) –
roślina rosnąca na innej roślinie, ale nie prowadząca
pasożytniczego trybu życia. Korzysta z innego gatunku jako podpory, a odżywia się samodzielnie. Wyrasta w miejscach, gdzie gromadzi się martwa materia organiczna (np. w kącie
gałęzi/
pędu) lub osiedla się na pędach innych roślin, a składniki odżywcze i wodę pobiera z powietrza lub opadów.
Korzenie powietrzne – zmodyfikowane
korzenie które pobierają
wodę z
powietrza. Występują u
epifitów. Tkanka pokrywająca korzenie niczym gąbka chłonie wodę z opadów deszczu i parę wodną. Korzenie te występują np. u monstery pospolitej.
Rozpuszczona materia organiczna, rozpuszczony węgiel organiczny (DOM, DOC) , (
ang. dissolved organic matter, dissolved organic carbon) - frakcja
martwej materii organicznej o wielkości cząstek poniżej 0,5 μm.
Detrytus (detryt, detritus;
łac. detritus - roztarty, rozdrobniony) - martwa
materia organiczna, martwe szczątki roślinne i zwierzęce o różnym stopniu rozdrobnienia, występujące na powierzchni
gleby (np. opadłe liście i gałązki w lesie), na dnie zbiorników wodnych lub unoszące się w toni wodnej. Gromadzi się również na drzewach - pochodzi z odchodów i ciał owadów (głównie mrówek) wędrujących po drzewach i budjących na nich gniazda (mrowiska) . Stanowi ważne źródło pokarmu dla
detrytusożerców.
Grubocząstkowa materia organiczna (
ang. coarse particulate organic matter CPOM) – frakcja
martwej materii organicznej o cząstkach większych niż 1 mm, będąca źródłem pokarmu dla
rozdrabniaczy.
Pokarm – pożywka dostarczająca
substancji chemicznych ważnych dla zachowania zdrowia i rozwoju
organizmu. Są to tzw.
składniki odżywcze spełniające wiele funkcji w organizmie:
Drobnocząstkowa materia organiczna (
ang. fine particulate organic matter FPOM) – frakcja
martwej materii organicznej o cząstkach większych niż 0,5 μm i mniejszych od 1 mm, będącą źródłem pokarmu dla
filtratorów i
zbieraczy.
Gałecznicowate (Balanophoraceae Rich.) –
rodzina bezzieleniowych roślin z rzędu
sandałowców (Santalales) obejmująca 17 rodzajów z ok. 50 gatunkami. Ze względu na przystosowanie do pasożytniczego trybu życia gałecznicowate odbiegają znacznie swym wyglądem od innych roślin – przypominają grzyby i nazywane były „wariactwem w świecie roślin”. W większości występują w runie
wilgotnych lasów równikowych pasożytując na roślinach reprezentujących różnorodne rodziny.
Pnącze, roślina pnąca – forma życiowa
roślin o długiej, wiotkiej
łodydze, wymagającej podpory, by mogła się wspinać do góry, do
światła. W strefie umiarkowanej pnącza występują rzadko, w tropikalnych lasach są częste, w tym liczne o zdrewniałych łodygach – tzw.
liany, które wykorzystując drzewa jako podpory oszczędzają konieczność wytwarzania silnych i grubych
pni by wydostać się z ciemnego dna lasu tropikalnego ku słońcu. Pnącza dzięki oszczędzaniu na wzroście pędu na grubość bardzo szybko rosną na długość. Niektóre z nich potrafią się przyczepić nawet do gładkiego muru.
Płyn dziąsłowy (skrót PD,
ang. GCF – Gingival crevicular fluid) – bogaty w
składniki odżywcze płyn będący mieszaniną komórek i substancji wydzielanych w rowku dziąsłowym, ułatwiający
adhezję nabłonka. Są to głównie
przeciwciała,
komórki (wymienione w tabeli poniżej),
białka i
jony.
Gregaryny (hurmaczki, Gregarinasina) – podgromada
protistów należąca do typu
apikompleksów. Organizmy te żyją w przewodach pokarmowych lub jamach ciała różnych bezkręgowców. Do tej zróżnicowanej grupy protistów należy około 250 rodzajów z 1650 gatunkami. Hurmaczki łączą szereg prymitywnych cech z niespotykanymi u innych protistów przystosowaniami, wynikającymi z pasożytniczego trybu życia.
Materia allochtoniczna –
materia nie wyprodukowana w danym
ekosystemie, pochodząca z zewnątrz (tj. innego ekosystemu), przenoszona
wodą, za pomocą
wiatru lub prądów rzecznych i
morskich. Ekosystem który funkcjonuje w oparciu o tą materię nazywa się
heterotroficznym.
Śluzica atlantycka, śluzica (Myxine glutinosa) – gatunek
bezżuchwowca z rodziny śluzicowatych (Myxinidae). Śluzice występują przeważnie w pobliżu brzegów, na głębokości 20–60 m, gdzie prowadzą typowe życie
pasożytnicze. Chętnie przebywają na obszarach, gdzie stykają się bogate w
ryby prądy morskie. Dzień spędzają zakopane po głowę w piasku. Dopiero w nocy wyruszają na poszukiwanie pokarmu. Chętnie zbierają
bezkręgowce tuż nad dnem morza, jednak głównie odżywiają się rybami, zarówno zdrowymi jak i chorymi, padłymi i uwięzionymi w sieciach (przez co są traktowane w rybołówstwie jako szkodniki). Język śluzic jest zaopatrzony w rogowe zęby, którymi wgryzają się w ciało schwytanej ryby. Najpierw nagryzają skórę, a następnie po kawałku wyrywają mięśnie. Aby to wykonać zwijają ciało w supeł, którego pętla opiera się na ciele ryby. Z przodu na każdym boku śluzic widnieje duży owalny otwór, przez który odprowadzana jest woda ze
skrzeli. Otwór ten jest oddalony od głowy, co stanowi wyraz przystosowania do pasożytniczego trybu życia. Śluzice wyżerając bowiem wnętrzności i mięśnie częściowo wpełzają do wnętrza ciała ofiary. Do wnętrza dużych ryb mogą wniknąć całkowicie. Często śluzice napadają gromadnie na swoje ofiary. Znany jest przypadek znalezienia w złowionym dorszu aż 213 śluzic.
Korzeń (
łac. radix) – część
sporofitu, która dostarcza roślinom
wodę i substancje odżywcze (
sole mineralne), utrzymuje
rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich
roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających
chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u
pływaczy i
wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w
glebie, u
epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u
hydrofitów korzenie zanurzone.