Linki:
Ōdachi,
Akinakes,
Augustówka (szabla),
Bō,
Bałta (topór),
Bagnet,
Balisong,
Baselard,
Berło,
Berdysz,
Bhudż,
Bićwa,
Broń biała,
Broń drzewcowa,
Broń kłująca,
Broń obuchowa,
Broń obuchowa miażdżąca,
Broń obuchowo-sieczna,
Broń sieczna,
Broń sportowa,
Broń tnąca,
Bułat (broń),
Buława,
Buzdygan,
Cep bojowy,
Cinquedea,
Ciupaga,
Claymore,
Czekan (broń),
Daga,
Daitō,
Dirk (broń),
Dzida,
Dziryt,
Espadon,
Estok,
Falcata,
Falchion,
Finka,
Flamberg,
Gizarma,
Gladius,
Glewia,
Guan dao,
Hachiwari,
Halabarda,
Handżar (broń),
Hasta,
Jō,
Jatagan,
Jian,
Jitte,
Kōgai,
Kantorion,
Karabela,
Kard (broń),
Kastet,
Katana,
Katar (broń),
Katzbalger,
Khanda,
Kiścień,
Kindżał,
Kirpan,
Kodachi,
Koncerz,
Kopia (broń),
Kopis,
Kord (broń),
Kordelas,
Kordzik,
Korseka,
Kosa bojowa,
Kozuka,
Kris,
Kukri,
Kwaiken,
Labrys,
Lanca,
Lewak,
Młot bojowy,
Młot lucereński,
Młot rycerski,
Machaira,
Maczeta,
Maczuga (broń),
Miecz,
Miecz Herulów,
Miecz długi,
Miecz dwuręczny,
Miecz katowski,
Mizerykordia,
Morgensztern,
Nóż,
Nóż bojowy,
Nóż myśliwski,
Nóż sprężynowy,
Nóż szturmowy,
Nadziak,
Nagamaki,
Naginata,
Navaja,
Nihon-tō,
No-dachi,
Nunchaku,
Obuch,
Oszczep (broń),
Pałasz,
Pałasz waloński,
Pałka policyjna,
Pałka teleskopowa,
Pala (broń),
Parazonium,
Partyzana,
Piernacz,
Pika,
Pilum,
Puginał,
Punta,
Rapier,
Rohatyna,
Runka,
Sai (sztylet),
Sakabatō,
Saks,
Sansetsukon,
Sarissa (broń),
Schiavona,
Sejmitar,
Shōtō,
Spatha,
Spisa friulska,
Srbosjek,
Strider Knives,
Szabla,
Szabla czerkieska,
Szabla husarska,
Szabla ormiańska,
Szabla pieczyńska,
Szamszir,
Szaszka,
Szpada,
Szponton,
Sztylet,
Sztylet sprężynowy,
Sztylet tarczkowy,
Szwajcarski nóż oficerski,
Szydło (broń),
Tachi,
Talwar,
Tantō,
Tasak (broń),
Tomahawk,
Tonfa,
Topór,
Trójząb,
Tsurugi,
Tumi,
Umabari,
Urumi,
Vendetta (nóż),
Włócznia skrzydełkowa,
Wakizashi,
Wekiera,
Widły bojowe,
XIX wiek,
Xiphos,
Yari (włócznia),
Zanbatō,
Broń boczna - to
broń noszona przez
żołnierzy u boku, do której zalicza się
broń palną (
pistolety,
rewolwery), a w szerszym znaczeniu także
broń sieczną (
szable,
bagnety) i
kordziki.
Kord, hauswehre (
nie.) - pierwotnie krótki
miecz albo długi
nóż,
sztylet,
puginał. Później spokrewniony z
szablą w wieku
XVI. Używany przez uboższe warstwy społeczne.
Młot rycerski – jedna z form
broni obuchowej, odmiana
młota bojowego, używana w
Europie przez
rycerzy od
XIV do
XVI wieku. Składał się z
żeleźca zakończonego z jednej strony płaskim
młotkiem, z drugiej ostrym dziobem lub w formie
siekierki. Dlatego też młot rycerski może być kwalifikowany zarówno jako
broń obuchowa miażdżąca, jak i
broń obuchowo-sieczna. Posiadał drewniany lub metalowy trzonek o długości do 50 cm. Używany był jako broń jednoręczna, służył do rozbijania uzbrojenia ochronnego przeciwnika,
hełmu lub
zbroi w bliskim starciu. Na
Wschodzie jego odpowiednikiem był
nadziak.
Broń masowego rażenia, broń masowej zagłady – współczesne środki walki przeznaczone do rażenia organizmów żywych i częściowo sprzętu bojowego na ogromną (masową – stąd nazwa) skalę, tzn. na wielkich obszarach. Stosowany jest skrót: broń ABC (od pierwszych liter: atomowa, biologiczna, chemiczna) lub broń NBC (nuklearna, biologiczna, chemiczna).
Broń tnąco-kłująca -
broń skonstruowana do zadawania trafień przy pomocy zarówno pchnięć jak i cięć. Efekt ten uzyskano dzięki odpowiedniej budowie ostrza (
pałasz), lub zastosowaniu kilku ostrz na jednym drzewcu (
halabarda).
Poniżej znajduje się lista uzbrojenia i sprzętu używanego przez
USMC współcześnie. Lista zawiera
broń strzelecką,
broń białą oraz sprzęt bojowy.
Thang-ta (
manipuri thang - miecz, ta - oszczep, dzida) -
hinduska szkoła walki. Doskonali ona umiejętności walki
zawodników posiadających różną broń: jeden z nich ma
miecz a drugi
oszczep. Znajduje ona swoje zastosowanie w
walce, gdzie jeden z zawodników ma
broń (oszczep, miecz) a drugi nie ma jej wcale (sarit-sarak).
Broń odprzodowa –
broń palna ładowana od strony wylotu
lufy (od przodu). Była pierwszym rodzajem broni palnej, używanym od
XIII do
XIX w., obejmującym zarówno
działa jak i
broń strzelecką. Od połowy XIX w. była wypierana przez
broń odtylcową. Obecnie broń odprzodową stanowią jedynie
moździerze i niektóre typy
granatników.
Szydło -
broń drzewcowa o bardzo długim, czworogrannym grocie zaopatrzonym w niewielką tarczkę przy nasadzie. Szydło było bronią piechoty głównie w
XV wieku.
Broń wielostrzałowa –
broń przystosowana do zmechanizowanego lub automatycznego przeładowania kolejnymi
nabojami umieszczonymi w
magazynku lub
taśmie nabojowej.
Lupara – rodzaj krótkiej dwulufowej strzelby
czarnoprochowej (
obrzyna), ładowanej
odtylcowo poprzez tzw. łamanie lufy. Ulubiona broń
scyllijskich gangsterów, używana między innymi przez "Cztery Palce" Vendettę, czy "Oczko" Fumadore.
Kakute (z jap. rogata dłoń) zwane czasem kakushi (z jap. rogaty palec), kakuwa (z jap. rogaty pierścień), takanotsume (z jap. szpon jastrzębia) to broń wywodząca się z
Japonii. Jest klasyfikowana jako broń pomocnicza, a czasem jako broń ukryta.
Wyrzutnik - element lub mechanizm
broni lufowej wyrzucający z broni
łuskę wyciągniętą przez
wyciąg (w
broni strzeleckiej) lub wyciągający łuskę z
komory nabojowej i wyrzucający jej poza broń (w
broni artyleryjskiej).
Broń plebejska - zastosowanie w walce przedmiotów codziennego użytku - czasami poddanych modyfikacjom - (
noże,
sierpy,
kosy,
broń myśliwska,
koktajl Mołotowa) wobec braku profesjonalnej
broni bojowej. "Broń plebejska" była wykorzystywana głównie w średniowieczu i w okresie powstań narodowych. W historii
Polski znani są m.in.
kosynierzy z okresu
powstania kościuszkowskiego, użycie myśliwskiej broni palnej w okresie
powstania styczniowego oraz zastosowanie butelek z substancją zapalającą (koktajl Mołotowa) do niszczenia broni pancernej w czasie
powstania warszawskiego.
Broń obuchowa miażdżąca − typ
broni obuchowej, przeznaczonej do niszczenia lekkich pancerzy wroga (
kolczug,
brygantyn,
karacen itp.), bez powodowania otwartych ran, ale mająćy skutkować odniesieniem rozległych obrażeń wewnętrznych, co skutecznie miało eliminować wroga z walki.
Ułan (ang. Uhlan, niem. Ulan) – żołnierz
jazdy lekkiej uzbrojonej w
lance,
szable oraz
broń palną, charakterystycznej głównie dla
kawalerii polskiej.
Strzelba Palmera – strzelba do usypiania zwierząt -
pneumatyczna, gładkolufowa
broń długa, strzelająca zastrzykiem z substancją usypiającą. Broń ta wykorzystywana jest przez służby
weterynaryjne.
Poniżej znajduje się lista uzbrojenia i sprzętu używanego przez
US Army współcześnie. Lista zawiera broń strzelecką, broń białą oraz sprzęt bojowy.
Ostrze – część składowa
głowni, jej ostra krawędź, broń obosieczna posiada dwa ostrza: przednie i tylne. Potocznie – typowe narzędzie do cięcia, składające się z trzonka i klingi.
Broń wojskowa – broń wchodząca do etatowego wyposażenia pojedynczego
żołnierza,
pododdziałów oraz
związków taktycznych i operacyjnych regularnych
sił zbrojnych.
Spisa friulska (in. spetum) - rodzaj
broni drzewcowej o wąskim, prostym i długim (35–40 cm)
żeleźcu w formie
grotu, z dwoma bocznymi, również wąskimi kolcami, często wygiętymi wachlarzowato ku dołowi, osadzonym na długim
drzewcu (1,8-2,4 m). Broń ta była używana przez
piechotę w
Europie Zachodniej, głównie we
Włoszech, gdzie pojawiła się w
XIV wieku, a rozwinęła się w
XV i pozostawała w użyciu przez kolejne stulecie. Nazwa broni pochodzi od historycznego regionu we Włoszech,
Friuli. Blisko spokrewniona z pochodzącymi również z Włoch
korseką i
runką, których była poprzedniczką.