Linki:
Élie Fréron,
Émilie du Châtelet,
Śląsk,
14 lipca,
1 września,
9 listopada,
Abbé Prévost,
Akadia,
Alain-René Lesage,
Alexis Piron,
Ancien régime,
André Campra,
André Hercule de Fleury,
Anglia,
Anglomania,
Anne Robert Turgot,
Antoine Cadet de Vaux,
Antoine Forqueray,
Antyklerykalizm,
Armia Francji w XVIII wieku,
Arthur Young,
Arystokracja,
Augustin Barruel,
Austria,
Austriackie Niderlandy,
Balon,
Barok,
Basile Bouchon,
Bastylia,
Bawaria,
Bawaria w XVIII wieku,
Bernard Fontenelle,
Bernard le Bovier de Fontenelle,
Bitwa morska w zatoce Vigo,
Bitwa pod Rossbach,
Bordeaux,
Boulogne,
Bracia Montgolfier,
Brunszwik-Lüneburg,
Budżet,
Burbonowie,
Calais,
Carlo Goldoni,
Cesarstwo Austriackie,
Charles Jean-Baptiste Fleuriau, hrabia de Morville,
Christoph Willibald Gluck,
Claude Chappe,
Comédie-Française,
Comédie-Italienne,
Dania,
Dania w XVIII wieku,
David Hume,
Deizm,
Denis Diderot,
Denis Papin,
Donatien Alphonse François de Sade,
Dramat mieszczański,
Dyrektoriat,
Edykt nantejski,
Elektorat Hanoweru w XVIII wieku,
Emmanuel-Louis-Henri de Launay, hrabia d'Antraigues,
Emmanuel Armand de Vignerot du Plessis, książę de Richelieu,
Encyklopedyści,
Europa,
Filip II Burbon-Orleański,
Fizjokratyzm,
François Boucher,
François Couperin,
François Fénelon,
François Quesnay,
Francja,
Francja średniowieczna,
Francja Vichy,
Francja w XIX wieku,
Francja wczesnośredniowieczna,
Francuscy ministrowie spraw zagranicznych,
Francuski kalendarz rewolucyjny,
Friedrich Melchior von Grimm,
Gabriel Mably,
Generalny kontroler finansów,
Georg Philipp Telemann,
Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon,
Germain Louis Chauvelin,
Grzegorz Leopold Seidler,
Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes,
Hanower (państwo),
Henri Pitot,
Henri d’Antraigues,
Henri de Boulainvillers,
Henri de Boulainvilliers,
Henry St John, 1. wicehrabia Bolingbroke,
Hesja-Darmstadt,
Hesja-Kassel,
Historia Francji,
Hiszpania,
Hiszpania Burbonów,
Holandia,
Holandia w XVIII wieku,
Horace Walpole,
Hugenoci,
Hyacinthe Rigaud,
III Republika Francuska,
II Cesarstwo Francuskie,
II Republika Francuska,
IV Republika Francuska,
I Cesarstwo Francuskie,
I Republika Francuska,
Imperium Habsburgów w XVIII wieku,
Imperium Karolińskie,
Imperium Rosyjskie,
Imperium osmańskie,
Intendenci we Francji,
Isaac Newton,
Jacques de Vaucanson,
Jan Baszkiewicz,
Jansenizm,
Jean-Baptiste-Antoine Forqueray,
Jean-Baptiste Colbert,
Jean-Baptiste Rousseau,
Jean-François Dandrieu,
Jean-François Marmontel,
Jean-François Pilâtre de Rozier,
Jean-Honoré Fragonard,
Jean-Jacques Rousseau,
Jean-Marie Leclair,
Jean-Philippe Rameau,
Jean Antoine Watteau,
Jean Le Rond d'Alembert,
Jezuici,
John Law,
Joseph Marie Jacquard,
Joseph de Maistre,
Journal de Paris,
Journal des Savants,
Juste-Aurèle Meissonnier,
Kapetyngowie,
Karolingowie,
Klasycyzm,
Klawesyn,
Kondeusze,
Konsulat (Francja),
Królestwo Francji (987-1791),
Królestwo Portugalii,
Królestwo Prus,
Królestwo Wielkiej Brytanii,
Księstwo Parmy i Piacenzy,
Kwietyzm,
L'Année littéraire,
Laponia,
Les Neuf Sœurs,
Lotaryngia,
Louis-Claude Daquin,
Louis-Nicolas Clérambault,
Louis-Sébastien Mercier,
Louis Marchand,
Louis de Jaucourt,
Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon,
Ludwik IV Henryk Burbon-Condé,
Ludwik XIV,
Ludwik XV,
Ludwik XVI,
Lyon,
Madame de Pompadour,
Marc-René de Voyer de Paulmy d'Argenson (1652-1721),
Maria Leszczyńska,
Maria Teresa Habsburg,
Marin Marais,
Markiza de Prie,
Marsylia,
Meklemburgia w XVIII wieku,
Mercure de France,
Merowingowie,
Michel Richard Delalande,
Ministrowie floty (Francja),
Monarchia lipcowa,
Monteskiusz,
Mozart,
Nancy,
Napoleon Bonaparte,
Neofeudałowie francuscy,
Nicolas-Joseph Cugnot,
Nicolas de Condorcet,
Nowa Francja,
Odwrócenie przymierzy,
Ossolineum,
Państwo frankijskie,
Państwo zachodniofrankijskie,
Parti devot,
Parti philosophique,
Paryż,
Paul d'Holbach,
Philibert Orry,
Pierre Beaumarchais,
Pierre Choderlos de Laclos,
Pierre Desfontaines,
Pierre Louis Maupertuis,
Pierre de Marivaux,
Południk,
Pokój utrechcki 1713,
Pokój w Akwizgranie (1748),
Polisynodia,
Polska,
Polska w XVIII wieku,
Port-Royal,
Portugalia w XVIII wieku,
Premierzy Francji,
Proces Jana Calasa,
Prosperity,
Prusy w XVIII wieku,
Puducherry (miasto),
Ród Bonapartów,
Rastatt,
Regent,
René Louis de Voyer de Paulmy d'Argenson,
Renversment des alliances,
Republika Genui,
Republika Wenecka,
Republika Zjednoczonych Prowincji,
Restauracja Burbonów,
Rewolucja francuska,
Rewolucja przemysłowa,
Rokoko,
Rosja,
Royal Society,
Saksonia w XVIII wieku,
Sebastian Vauban,
Sekretarz Stanu Domu Królewskiego,
Sekretarze stanu ds. protestantów,
Sekretarze wojny (Francja),
Stanisław Leszczyński,
Stany Zjednoczone,
Szwecja,
Szwecja w XVIII wieku,
Tobias Smollett,
Traktat Paryski,
Tuluza,
V Republika Francuska,
Viola da gamba,
Voltaire,
Walezjusze,
Wenecja,
Wenecja w XVIII wieku,
Wenzel Anton von Kaunitz,
Wersal,
Wielka Brytania,
Wielka Brytania w XVIII wieku,
Wielkie Księstwo Toskanii,
Wojna o sukcesję austriacką,
Wojna o sukcesję hiszpańską,
Wojna o sukcesję polską,
Wojna siedmioletnia,
Wolfgang Amadeusz Mozart,
XVIII wiek,
XVII wiek,
Zjednoczone Prowincje Niderlandów,
W
XVIII wieku Francja przestała być najsilniejszym mocarstwem europejskim. Tę rolę spełniała odtąd bogata
Wielka Brytania. Nadal jednak była państwem najzasobniejszym i najludniejszym (18 mln mieszkańców na pocz. wieku; pod koniec wieku
XVIII (22 mln) ustąpiła
krajom Habsburgów (26 mln.). Francuskie wzorce w sztuce i administracji (sekretarze stanu:
sekretarze stanu ds. floty,
sekretarze stanu ds. protestantów,
sekretarze wojny,
sekretarze stanu ds. zagranicznych,
Sekretarz Stanu Domu Królewskiego i inne,
kontrolerzy finansów, departamenty,
intendenci) nadal podziwiała i adaptowała do swych potrzeb cała
Europa. Spośród szefów poszczególnych departamentów (niekiedy kilku naraz) rekrutowali się
pierwsi ministrowie królów francuskich.
Departament Stanu (
ang. The United States Department of State) – odpowiednik
ministerstwa spraw zagranicznych w innych krajach. Na czele Departamentu Stanu stoi
sekretarz stanu, co odpowiada stanowisku
ministra spraw zagranicznych w innych krajach.
Sekretarz stanu - w Wielkiej Brytanii i Polsce to najwyższy rangą urzędnik w
ministerstwie (w Polsce zwyczajowo nazywany wiceministrem). Sekretarze Stanu mianowani są również w Kancelarii Prezydenta RP.
George Pratt Shultz (ur.
13 grudnia 1920) -
amerykański polityk i
dyplomata, od
1969 do
1970 sekretarz pracy, a od
1972 do
1974 sekretarz skarbu, w administracji
Richarda Nixona. Od
1982 do
1989 sekretarz stanu USA w administracji
Ronalda Reagana.
James Addison Baker III (ur.
28 kwietnia 1930) –
amerykański polityk i
dyplomata, od
1981 do
1988 jedna z kluczowych postaci w administracji
Ronalda Reagana, do
1985 jako
szef sztabu Białego Domu, a następnie
sekretarz skarbu. Od
1989 do
1992 sekretarz stanu USA, a następnie do
1993 ponownie
szef sztabu Białego Domu, w administracji
George’a H. W. Busha.
John Sherman (
10 maja 1823 w
Lancaster,
Ohio –
22 października 1900 w
Waszyngtonie) -
amerykański polityk,
przewodniczący pro tempore Senatu USA,
sekretarz skarbu i
stanu;
republikanin.
Hiszpania w
XVIII wieku powoli budzi się z letargu w jaki popadła w wieku
XVII. Niektóre jednak zaległości okazują się nie do odrobienia. Władzę w Hiszpanii w
XVIII wieku przejęli od Habsburgów
Burbonowie. Władcom w rządach pomagali ministrowie zorganizowani na wzór francuski, zwłaszcza najważniejszy z nich
Primero Secretario de Estado.
Sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych – szef
Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych, członek
gabinetu prezydenckiego. Sekretarz obrony mianowany jest i odwoływany z urzędu przez prezydenta, podobnie jednak jak każdy inny członek gabinetu, sekretarz obrony musi uzyskać aprobatę
Senatu Stanów Zjednoczonych. Sekretarz obrony zastąpił dawnego
sekretarza wojny. Po reorganizacji w
1947 roku podlega mu również poprzednio niezależny
sekretarz marynarki wojennej. Sekretarz obrony jest na szóstym miejscu – za
wiceprezydentem, spikerem
Izby Reprezentantów,
przewodniczącym pro tempore Senatu,
sekretarzem stanu oraz
sekretarzem skarbu – w
linii sukcesji prezydenckiej. Sekretarz i prezydent mają wyłączne prawo użycia strategicznej
broni jądrowej, przy czym sekretarz nie może zrobić nic bez autoryzacji szefa państwa.
Aukcja wojska - jeden z postulatów programowych obozu reform z XVIII wieku, który dotyczył powiększenia stanu armii poprzez zwiększenie jej stanu liczebnego.
Wielka Pieczęć Stanów Zjednoczonych jest używana do potwierdzania autentyczności dokumentów wydawanych przez władze Stanów Zjednoczonych. Nazwę tę stosuje się zarówno do określenia pieczęci (znajdującej się w posiadaniu
sekretarza stanu USA) oraz, bardziej ogólnie, do znajdującego się na niej wizerunku. Po raz pierwszy pieczęć została użyta 16 września
1782 roku.Prace nad stworzeniem Wielkiej Pieczęci nadzorował Charles Thomson.