Frankowie

Frankowie(łac. gens Francorumlub Franci) - to nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium Rzymu, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal cała Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stałą się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i państwu niemieckiemu.

Frankowie Saliccy – drugi, obok Franków Rypuarskich, odłam Franków, zamieszkujących tereny w pobliżu Morza Północnego między Mozą a Skaldą czyli w tzw. Toksandri. Z tego odłamu wywodzi się dynastia Merowingów. Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich po stronie Aecjusza.

Frankowie Rypuarscy (Nadreńscy) – drugi, obok Franków Salickich, odłam Franków, zamieszkujących tereny Nadrenii Północnej-Westfalii. Brali udział w bitwie na Polach Katalaunijskich po stronie Attyli.

Lutecja łac. Lutetia Parisorum – w starożytnej Galii osada na wyspie (obecna Île de la Cité) na środkowej Sekwanie, stanowiąca główny ośrodek celtyckiego plemienia Paryzjów. Po opanowaniu Galii przez Rzymian (52 p.n.e.) rozbudowana jako miasto, obecnie Paryż. W Królestwie Franków siedziba królów dynastii Merowingów. Z okresu rzymskiego na lewym brzegu Sekwany pozostałości amfiteatru i term. (I-IIIw.)

Chrześcijaństwo w Algierii, podobnie jak w innych krajach Afryki Północnej, jest religią mniejszości wobec dominującego islamu. Posiada jednak bardzo starą i bogatą tradycję obecności na tych obszarach. Pojawiło się tu i przeżyło swój pierwszy rozkwit już w czasach imperium rzymskiego. Potem osłabło z powodu chaosu wywołanego najazdami Wandali i sporami między katolikami a arianami. Ponowny okres rozkwitu przypada na początek VI wieku, kiedy to Afryka Północna, wraz z dzisiejszą Algierią, ponownie stała się częścią Imperium rzymskiego (Bizancjum). Nie trwał on jednak długo, gdyż już w VII stuleciu tereny te podbili Arabowie, a ich religia - islam - zaczęła wypierać chrześcijaństwo aż niemal całkowicie zanikło, ograniczając się do niektórych, nielicznych plemion berberskich. Ponowne ożywienie wiązało się z podporządkowaniem Algierii Francji i przybywającymi tu kolonistami i misjonarzami.

Monarchia patrymonialna – najstarsza forma państwa feudalnego, zapoczątkowana w państwie frankońskim za panowania dynastii Merowingów, chociaż jej rozkwit przypadł na czasy dynastii Karolingów. Charakterystyczna dla wczesnego średniowiecza.

Childeryk III (zm. ok. 755) – ostatni władca Franków z dynastii Merowingów, osadzony na tronie w 743 przez synów majordoma Karola Młota - Pepina Małego i Karlomana.

Merowingowie – dynastia królów panująca w Królestwie Franków w latach 481–753, wywodząca się od władcy Franków salickich Merowecha (Meroweusza).

Chrześcijaństwo w Iranie obecne jest od bardzo dawna, praktycznie od samych początków istnienia tej religii. Chrześcijaństwo, które dziś nie jest już tak popularną religią w Iranie jak niegdyś, zawsze poddane było tu dominacji innej wiary, kiedyś zoroastryzmu, teraz islamu szyickiego. Mimo to odegrało ważną rolę zarówno w historii tej części świata jak i całego chrześcijaństwa.

Childebert I (ur. 496 w Reims – zm. 13 grudnia 558) - władca Franków z dynastii Merowingów, jeden z czterech synów Chlodwiga I oraz św. Klotyldy, który podzielił się królestwem Franków po śmierci ojca w 511.

Meroweusz, Merowiusz (łac. Meroveus lub Merovius), (ur. ok. 411, zm. 457) – władca Franków salickich 447–457. Od niego wzięła nazwę dynastia Merowingów – królów Franków.

785 r. - Król Franków Karol Wielki podbija i chrystianizuje Saksonię, w 787 roku anektuje Bawarię. Niemcy pod panowaniem Karolingów.
800 r. - Karol Wielki zostaje w Rzymie koronowany na cesarza.
843 r. - Traktat w Verdun i rozpad Cesarstwa Karolingów. Ziemie niemieckie w obrębie Królestwa Wschodniofrankijskiego.

Holandia to tradycyjna nazwa północnej części Niderlandów, obejmujących ziemie nizinne u ujścia Skaldy, Mozy i Renu. Najstarsze osadnictwo na tym terenie sięga VI tysiąclecia p.n.e.; w I tysiącleciu p.n.e. rozpoczęło się osadnictwo plemion celtyckich i germańskich m in Belgowie, Fryzowie, Batawowie. W połowie I w. p.n.e. nastąpił podbój przez Juliusza Cezara ziem po Ren. W okresie panowania cesarstwa rzymskiego powstały pierwsze miasta, np. Utrecht, Nijmegen, Maastricht. Tereny Niderlandów wchodziły w skład kilku prowincji Rzymu (Belgica, Germania) i stopniowo ulegały romanizacji, zwłaszcza w części południowej. W okresie wędrówki ludów napłynęły m.in. plemiona germańskich Franków, Fryzów, Sasów; od V do X w. w składzie państwa Franków.

Wojna Franków z Wizygotami. Po śmierci Euryka (484) na tronie Wizygotów zasiadł Alaryk II (484 - 507). W roku 486 król Franków Chlodwig I rozbił pod Soissons ostatnią już pozostałość państwa rzymskiego na terenie północnej Galii, a faktyczny dotąd władca tego obszaru Syagriusz schronił się na dworze wizygockim w Tuluzie. Gdy jednak Chlodwig zażądał wydania zbiega, grożąc w wypadku odmowy wojną, Alaryk uległ groźbie. Syagriusz został wydany Frankom i rychło potem stracony.

Podwyższenia Krzyża Świętego (także: Pańskiego) – święto obchodzone zarówno w kościele zachodnim jak i wschodnim, związane z tradycją odnalezienia relikwii krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus. Jest on dla chrześcijan największą relikwią. Nabożeństwa ku jego czci sięgają początków chrześcijaństwa.

Kościół Apostolski (ang. Apostolic Church) – wyznanie chrześcijańskie o charakterze zielonoświątkowym, które zostało założone podczas przebudzenia walijskiego (1904-1905). Wyznanie nawiązuje do kościoła z początków chrześcijaństwa.

Patrymonium (in. Monarchia Patrymonialna, z łac. patrimonium - rodowy majątek, dziedzictwo) - terytorialna jednostka feudalna, państwo, w którym naczelną rolę opiekuna i dziedzicznego właściciela - władcy, odgrywa jedna osoba lub jej ród. Pierwszą monarchię patrymonialną stworzyli Merowingowie w V wieku na terenie Galii w osobie Chlodwiga - pierwszego króla Franków (481 - 511).

Wojna Franków z Sasami 772-804 W VII w. Sasi będący dotąd poddanymi Franków rozpoczynają marsz w kierunku Renu ścierając się z Frankami broniącymi Austrazji i Hesji. Wówczas Karol Wielki postanawia ostatecznie rozprawić się z buntownikami.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja