Friedrich Gottlieb Klopstock (ur.
2 lipca 1724 w
Quedlinburgu; zm.
14 marca 1803 w
Hamburgu) – poeta
niemiecki. Jego twórczość obejmuje uroczyste, pełne wyrazu ody pisane antycznym metrum o naturze, miłości, przyjaźni i na tematy religijne.
Fiodor Iwanowicz Tiutczew, Фёдор Иванович Тютчев (ur.
6 grudnia 1803 w Owstugu, zm.
27 lipca 1873 w
Carskim Siole) –
rosyjski poeta,
dyplomata.
Philipp Otto Runge (ur. w
1777 w
Wolgast, zm. w
1810 w
Hamburgu) –
niemiecki malarz i rysownik
romantyczny,
portrecista. Studiował pod okiem
Jensa Juela w
kopenhaskiej Akademii w latach
1799–
1801. Przeniósł się potem do
Drezna, gdzie poznał
Caspara Davida Friedricha, a od
1803 mieszkał i tworzył w Hamburgu, gdzie w
1810 zmarł.
Johannes Bernhard Basedow (ur.
11 września 1724 w
Hamburgu, zm.
25 lipca 1790 w
Magdeburgu) –
pedagog i
teolog niemiecki, inicjator ruchu filantropistów (przyjaciół człowieka). Wybitny przedstawiciel
pedagogiki oświecenia w Niemczech.
Mesjada (
org. Der Messias) –
epos Friedricha Gottlieba Klopstocka, opowiadający o śmierci i zmartwychwstaniu
Jezusa Chrystusa. Utwór napisany jest
heksametrem, składa się z 19468 wersów, ułożonych w 20 pieśni. Klopstock włączył do eposu zarówno wydarzenia opisane w
Nowym Testamencie, jak i
apokryficzne (do elementów niekanonicznych należą m.in. opis piekła, historie wypraw
archanioła Gabriela i postać diabła Abadonny, żałującego za swoje grzechy i współczującego cierpiącemu Jezusowi). Utwór spotkał się z krytyką
klasycystów (m.in. przez
Johanna Christopha Gottscheda), pozytywnie postrzegali go natomiast m.in. Johann Jakob Bodmer, Johann Jakob Breitinger. Nawiązanie do Mesjady pojawiło się w
Cierpieniach młodego Wertera. Na ten utwór powoływał się również
Adam Mickiewicz, wykazując na jego przykładzie bezzasadność arbitralnego dzielenia utworów literackich na klasyczne i
romantyczne.
Filip V (ur.
19 grudnia 1683 w
Wersalu, zm.
9 lipca 1746 w
Madrycie) –
król Hiszpanii z dynastii
Burbonów panujący w latach
1700-
1724 i
1724-
1746 (w 1724
abdykował na rzecz swojego syna
Ludwika I, po jego śmierci wrócił na tron).
Aleksander Duchnowicz (ur.
24 kwietnia 1803 we wsi Topoli koło
Preszowa - zm.
30 marca 1865 w Preszowie) - poeta i literat rusiński, ksiądz unicki, wydał we
Lwowie "Katechizm liturgiczny" (1854), "Chleb duszy, czyli nabożne modlitwy i pieśni dla Rusinów" (Lwów 1860) i inne.
Otto Gottlieb Mohnike (ur.
24 lipca 1814 roku, zm.
26 stycznia 1887 roku) był niemieckim lekarzem pochodzącym z
Stralsund. Jego ojcem był niemiecki filolog Gottlieb Mohnike (ur. 1781, zm.1841).
Innocenty XIII, (Michelangelo dei Conti), (ur.
13 maja 1655 w Poli koło
Rzymu - zm.
7 marca 1724 w Rzymie),
papież w okresie od
8 maja 1721 do
7 marca 1724.
Robert Emmet (ur.
4 marca 1780, zm.
20 września 1803) – irlandzki bohater narodowy. Jeden z przywódców Towarzystwa Zjednoczonych Irlandczyków. W 1803 roku wzniecił nieudane powstanie antybrytyjskie. Został stracony.
Aleksander Antoni Fredro herbu
Bończa (ur.
1674, zm.
26 kwietnia 1734 w
Przemyślu) –
biskup chełmski (
29 marca 1719 -
27 września 1724) oraz
biskup przemyski w latach (
1724-
1734).
Romantyzm jenajski - ruch w historii sztuki i historii idei, włączany do ogólniejszego nurtu
niemieckiego romantyzmu jako "wczesna romantyka" (Frühromantik). Okres ten umieszcza się zazwyczaj między latem
1797 (pierwsze fragmenty Friedricha Schlegla drukowane w piśmie "Lyceum") i latem
1801 (śmierć Novalisa, śmierć Wackenrodera, tom Charakteristiken und Kritiken braci Schleglów, podsumowujący ich twórczość), jest to zatem okres działalności głównego czasopisma Jenajczyków: "Athenaeum" (1798-1800).
Michał Paweł Markowski proponuje jednak rozszerzenie wczesnej romantyki na okres od spotkania dwóch dwudziestolatków:
Novalisa i
Friedricha Schlegla, które było początkiem ich wiernej przyjaźni, do roku 1812, w którym
Friedrich Schlegel wygłosił w Wiedniu wykłady o literaturze Geschichte der alten und neuen Literatur. W owym czasie w
Jenie wykładali m.in.:
Johann Gottlieb Fichte,
Georg Wilhelm Friedrich Hegel,
Friedrich Schiller i
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling. Do najwybitniejszych przedstawicieli ruchu zalicza się:
Friedricha Schlegla,
Augusta Wilhelma Schlegela,
Friedricha von Hardenberga, czyli Novalisa,
Friedricha Schleiermachera,
Ludwiga Tiecka,
Friedricha Wilhelma Josepha von Schellinga oraz
Wilhelma H. Wackenrodera.
Idealizm niemiecki –
filozofia nowożytna rozwijająca się w XIX wieku w Niemczech, jej głównym twórcą i przedstawicielem był
Georg Wilhelm Friedrich Hegel, a również:
Johann Gottlieb Fichte i
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling. Istotą
idealizmu niemieckiego (i idealizmu w ogóle) było założenie, że myśl jest pierwotna w stosunku do bytu. Główne cechy wyróżniające filozofów niemieckich to zupełny brak zmysłu czynnika empirycznego wiedzy, brak realizmu i maksymalizm humanistyczny. Był to idealizm obiektywny, który za tezę przyjął stwierdzenie, że twory przyrody są tylko zjawiskami (fenomenami) ducha obiektywnego, przez to zbliżony był do Platońskiego idealizmu. Metodą naukową była
dialektyka i dociekania spekulatywne. W żadnym czasie i środowisku myśl europejska nie przeszła tak radykalnego rozłamu między filozofią a nauką, jak wówczas w Niemczech.
Aleksander Antoni Fredro herbu
Bończa (ur.
1674, zm.
26 kwietnia 1734 w
Przemyślu) –
biskup chełmski (
29 marca 1719 –
27 września 1724) oraz
biskup przemyski w latach (
1724-
1734).
John Ericsson (ur.
31 lipca 1803 w Långbanshyttan,
Värmland; zm.
8 marca 1889 w
Nowym Jorku) -
szwedzki inżynier i wynalazca. Pracował w
USA. W roku
1836 opatentował śrubę okrętową, która zastąpiła dotychczas używane koło łopatkowe. Stosowanie śruby okrętowej w znacznym stopniu zwiększyło wydajność statków parowych, co w dużej mierze wpłynęło na ich rozpowszechnienie. Zaprojektował również
USS "Monitor".
Maria Luiza Józefa Antonina Wincenta Burbon (ur.
6 lipca 1782 Madrycie; zm.
13 marca 1824 w
Rzymie), w latach
1801–
1803 królowa
Etrurii i
regentka w imieniu swojego niepełnoletniego syna.
Johann Philipp Franz von Schönborn (ur.
15 lutego 1673 w
Würzburgu; zm.
18 sierpnia 1724 koło
Bad Mergentheim) – książę
biskup (
niem. Fürstbischof) Würzburga w latach
1719-
1724. Zapoczątkował budowę
barokowej rezydencji w Würzburgu.
Karl Matthias Friedrich Magnus Kraepelin (ur. 14 grudnia 1848 w
Neustrelitz, zm. 28 lipca 1914 w
Hamburgu) – niemiecki przyrodnik. Brat psychiatry
Emila Kraepelina.
Camille Marie Kelly Gottlieb (ur.
12 lipca 1998 w
Monte Carlo), członkini monakijskiej rodziny książęcej, wnuczka
księcia Monako, Rainiera III Grimaldi, nieślubna córka
Jeana Raymonda Gottlieb i
księżnej Stefanii Grimaldi.
Samuel Gottlieb Gmelin (ur.
4 lipca 1744 w
Tybingii, zm.
27 lipca 1774 w Achmetkend) – niemiecki lekarz, botanik i badacz przyrody. Członek
Rosyjskiej Akademii Nauk. Jego skrótem autorskim w dziełach o botanice był "S.G.Gmel.".