Góra

Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne.

Wzgórze – naturalna i wypukła forma rzeźby terenu o umownej wysokości względnej od 100 do 300 m, jednakże może mniej lub więcej zależnie od wielkości form sąsiednich np. wzgórza stanowiące przedgórza gór wysokich w innym przypadku mogłyby być nazywane górami.

Mount Afadjato to najwyższa góra w Ghanie, chociaż ma zaledwie 880 m wysokości. Afadjato jest położona na granicy z Togo, w pobliżu wioski Liati Wote. Pobliski szczyt Aduadu jest wyższy niż Afadjato pod względem wysokości bezwzględnej, ale ze względu na niewielką wysokość względną nie jest uważany za górę.

Szczyt – w ścisłym znaczeniu: najwyższy punkt wypukłej formy terenu: góry, grzbietu, grani, wzgórza, wydmy itp. Powszechnie jednak stosuje się określenie "szczyt" jako synonim całej góry, zwłaszcza o dużej wysokości względnej i stromych stokach. W fachowej literaturze dla określenia najwyższej części, czyli czubka góry, czy turni, stosuje się określenie wierzchołek. I tak np. przez pojęcie Śnieżnica rozumie się całą górę Śnieżnica mającą 3 wierzchołki: Na Budzaszowie, Wierchy i Nad Stambrukiem.

Garth Hill (wal. Mynydd y Garth ) – góra w południowej Walii, o wysokości 307 m n.p.m. Ze względu na swoje położenie i wysokość bywa utożsamiana z Ffynnon Garw– fikcyjną górą/wzgórzem, opisanym w książce O Angliku, który wszedł na wzgórze, a zszedł z góry, Ivana Mongera.

Żebro – wypukła forma ukształtowania terenu. Jest to wypukłość zbocza lub ściany stosunkowo wąska, skalista i stroma, o długości do kilkuset metrów, a w Himalajach nawet do kilku kilometrów. Żebro jest podobne do grzędy, ale znacznie od niej węższe i bardziej strome.

Względna masa molowa lub względna masa cząsteczkowa to masa molowa podzielona przez 1 g/mol (wielkość ta zwana jest czasami standardową masą molową):

Wyżyna – obszar, którego wysokości bezwzględne przekraczają 300 metrów n.p.m., a wysokości względne są na ogół mniejsze niż 300 m. Z obszarów wyżyn wyłączane są bowiem obszary o szczególnie urozmaiconej rzeźbie i wysokościach względnych przekraczających 300 m stosunku do najbliższych den dolinnych, czyli góry. Różnice w wysokościach względnych w obrębie wyżyny są więc stosunkowo małe. W Polsce i innych krajach często przyjmuje się za dolną granicę wyżyn poziomicę 200 m n.p.m. Na mapie hipsometrycznej niższe wyżyny wyróżnione są barwami żółtymi, podobnie jak i najniższe partie gór, np. pogórza, natomiast najwyższe wyżyny - jasnymi odcieniami koloru brązowego. Nad wyżynami, powyżej 500 m n.p.m. rozciągają się góry niskie. Wyjątkiem w skali światowej jest Wyżyna Tybetańska, która znajduje się na wysokości około 4500 m n.p.m. zalicza się ja do wyżyn a nie do gór ponieważ jest płaska spełniony jest warunek deniwelacji (różnicy między dwoma wzniesieniami ) mniejszy niż 300 metrów.

Cumulus mediocris - chmury Cumulus o umiarkowanej rozciągłości pionowej (takiej, jak i poziomej), których wierzchołki wykazują niewielkie wypukłości. Chmury te potrafią wypiętrzyć się na wysokość ponad kilometra. Z tego powodu zdarza się, że wywołują słaby przelotny opad deszczu lub śniegu, ale przeważnie nie dają opadów. Ze względu na to, że Cumulus mediocris często jeszcze nie są zbyt grube, frakcja opadu opadu nie jest duża. Chmura ta stanowi pośrednie stadium rozwoju pomiędzy Cumulus humilis, a Cumulus congestus.

Lista najwybitniejszych szczytów Tatr – lista szczytów Tatr o minimalnej deniwelacji względnej większej lub równej 100 metrów uporządkowanych względem malejącej wybitności. Lista ta, zawierająca 75 wierzchołków, nazywana jest niekiedy Koroną Tatr. Na pomysł sporządzenia Korony Tatr, jako zbioru najważniejszych szczytów tatrzańskich wybranych wg ścisłych i obiektywnych kryteriów, wpadł Piotr G. Mielus, zamieszczając pierwotną jej wersję (niekompletną) w czasopiśmie "Góry" (nr 46, marzec 1998).

Formacja skalna (popularnie, potocznie skałka) – naturalna, wypukła forma terenu o wysokości zwykle od kilku do kilkudziesięciu metrów, występująca na szczytach lub zboczach gór i wąwozów.

Ubóstwo względne - ma zmienną wartość i odnosi się do przeciętnego poziomu życia w danym kraju, mierzonego na ogół wysokością przeciętnych dochodów (wydatków). Zwolennicy podejścia względnego upatrują przyczyn ubóstwa przede wszystkim w funkcjonowaniu systemu społeczno-ekonomicznego. Na pierwszym miejscu wśród jego przyczyn wymieniają bezrobocie jako zjawisko niezależne od ubogich. Na drugim miejscu są niskie płace występujące w pewnych zawodach, regionach czy w stosunku do niektórych dyskryminowanych grup ludności. Brak odpowiedniego dochodu wynikającego z okoliczności niezależnych od świadomości i woli ubogich jest pierwotną przyczyną ubóstwa.

Depresja – w topografii jest to wklęsła forma ukształtowania terenu. Jest podobna do żlebu, ale jest od niego płytsza i z reguły szersza. Często występuje między dwoma grzędami. Depresja stanowi pośrednią formę miedzy żlebem a doliną. Przejście między tymi formami ukształtowania terenu jest płynne i czasami jest tylko sprawą umowną, czy jest to dolina, żleb, czy depresja.

Zasilacz – urządzenie służące do dopasowania dostępnego napięcia do wymagań zasilanego urządzenia. Ze względu na sposób zmiany wielkości napięcia wyróżnić można:

Odchylenie linii pionu – kąt między kierunkiem linii pionu geoidy a normalną do elipsoidy odniesienia. W zależności od stosowanej elipsoidy wyróżnia się odchylenia względne (dla elipsoidy lokalnej) oraz bezwzględne (dla geocentrycznej).

Stożek czasoprzestrzenny - to dopuszczalny zakres współrzędnych zdarzeń na diagramie czasoprzestrzennym. Na wykresie dwuwymiarowym jest to obszar przyszłości powyżej linii świata fotonów oraz poniżej tych linii w obszarze przeszłości. Na wykresach trójwymiarowych, z dwiema współrzędnymi przestrzennymi, powierzchnie te przyjmują kształt dwu przeciwnie zorientowanych stożków stykających się wierzchołkami w początku układu współrzednych. W układach poruszających się względem układu spoczynkowego obszary te mogą się deformować - pochylać względem konfiguracji określonej poprzez stacjonarność, czyli brak ruchu. Podobne zjawisko na wykresach czasoprzestrzennych stosowanych w ogólnej teorii względności może być skutkiem jednokierunkowego przepływu materii, jak w otoczeniu czarnych dziur. Łączy się z pojęciem interwału czasoprzestrzennego.

Żebro - wypukła forma ukształtowania terenu. Jest to wypukłość zbocza lub ściany stosunkowo wąska, skalista i stroma, o długości do kilkuset metrów, a w Himalajach nawet do kilku kilometrów.

Klasztorzysko - szczyt o wysokości 631 m n.p.m. w pólnocnej części Gór Czarnych. Na południowo-wschodnim zboczu pod wierzchołkiem znajduje się Lisia Skała. Ze względu na budowę geologiczną masyw Klasztorzyska uważany był za część Gór Sowich.

Lista najwybitniejszych szczytów Ziemi – lista szczytów Ziemi uporządkowanych względem malejącej wybitności czyli współczynnika minimalnej deniwelacji względnej.

Względna przyczyna odwoławcza definiowana jest w literaturze prawniczej jako uchybienie, które wywołuje następstwa procesowe tylko wtedy, gdy było ono treścią zarzutu strony w środku odwoławczym.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja