Linki:
Łacina,
Bezokolicznik,
Czasownik,
Imiesłów przymiotnikowy czynny,
Imiesłów przysłówkowy współczesny,
Język angielski,
Język hiszpański,
Język niemiecki,
Język polski,
Język włoski,
Koniugacja (językoznawstwo),
Przyrostek,
Rodzaj gramatyczny,
Rzeczownik,
Rzeczownik odsłowny (inaczej odczasownikowy,
łac. gerundium) -
rzeczownik utworzony od
czasownika, zwykle będący nazwą czynności lub stanu. W niektórych językach gerundium może występować dodatkowo w funkcji
imiesłowu przysłówkowego współczesnego lub
przymiotnikowego czynnego.
Epitet – wyraz (
przymiotnik,
rzeczownik lub
imiesłów) określający przedmiot: "brzydkie kaczątko", "słodki całus" ,"zły bandyta", "wrota piekieł", "tętniące myśli". Jest figurą stylistyczną stosowaną w retoryce i poezji.
Rzeczownik określający to nazwa
części mowy mającej funkcję określającą dla
rzeczowników, a jednocześnie właściwości gramatyczne charakterystyczne dla
przymiotnika.
Zrostek lub formant, afiks (
łac. affixum – element przyczepiony) – słowotwórcza część wyrazu, dodana do jego rdzenia (
podstawy słowotwórczej). Dzielą się na
fleksyjne (dodawane w procesie odmiany wyrazu przez osoby lub przypadki, bez zmiany kategorii gramatycznej) i
derywacyjne (gdy poprzez dodanie afiksu zmienia się kategoria gramatyczna wyrazu, np. z
czasownika na
rzeczownik itd.). Rodzaje afiksów:
Epitet – wyraz (
przymiotnik,
rzeczownik lub
imiesłów) określający przedmiot: "brzydkie kaczątko", "słodki całus" ,"zły bandyta", "wrota piekieł", "tętniące myśli". Jest figurą stylistyczną stosowaną w retoryce i poezji.
Inwektywa - obraza słowna wyrażona mową lub pismem, przez przypisanie danej osobie cech negatywnych. Najczęściej wykorzystuje się wyrazy nacechowane
emocjonalnie. Gramatycznie najczęściej
rzeczownik lub
przymiotnik.
Hipokorystyk (hipokorystykum, hipokoristikon, hypocorisma;
przyrostki,
rzeczowniki hipokorystyczne) - wyraz pieszczotliwy, świadczący o czułości mówiącego, sympatii i aprobacie, zwykle w formie
zdrobniałej.
Dźi (
dewanagari जी,
ang. ji) -
rzeczownik z
języka hindi o znaczeniach duch, serce, używany współcześnie w roli
partykuły honoryfikatywnej o znaczeniu pan, pani.
Liczba potrójna - kategoria gramatyczna
rzeczownika,
czasownika i
przymiotnika, niekiedy także
zaimków rzeczownych i przymiotnych, używana w niektórych językach obok
liczby pojedynczej,
mnogiej i
podwójnej. Stanowi odrębną formę gramatyczną, którą przyjmuje dana
część mowy, kiedy odnosi się do trzech osób lub przedmiotów. Liczba potrójna we współczesnych językach występuje rzadko, spotyka się ją m. in. w niektórych
językach austronezyjskich i
australijskich.
Similiter cadens (gr. homoioptoton, pol. podobieństwo kadencji) –
figura retoryczna, użycie tych samych przypadków
rzeczowników zastosowanych w tym samym wypowiedzeniu.
Kohiponimy – znaczenia podrzędne danego
wyrazu (np. pies - jamnik; buldog; wilczur; itd.)
rzeczowniki: stokrotka, niezapominajka czy tulipan względem siebie są kohiponimami.
Zaimek –
część mowy zastępująca
rzeczownik (np. ja),
przymiotnik (np. mój),
przysłówek (np. tam) lub
liczebnik (np. tyle) i pełniąca ich funkcje w zdaniu.