Gibelini

Gibelini i Gwelfowie – stronnictwa polityczne rywalizujące we Włoszech między XII a XIII wiekiem, głównie w okresie zmagań cesarza Fryderyka II z papiestwem.

Adimari – jedna z najpotężniejszych rodzin w Toskanii epoki średniowiecza. Jej protoplastą był hrabia Adimoro, żyjący w X wieku. W XIII w. zaliczali się do stronnictwa gwelfów.

Della Scala, albo Scaligeri - ród magnacki, który panował w Weronie przez sto dwadzieścia pięć lat, od 1262 do 1387. Za czasów Mastino I della Scala forma rządów w Weronie przeszła od komuny średniowiecznej do signorii, chociaż właściwe przejęcie władzy nastąpiło za jego brata, Alberto. Czasy Cangrande I to okres największej świetności i potęgi Werony. Panowanie rodu della Scala w Weronie zbiegło się z konfliktem między Gwelfami i Gibelinami. Władcy Werony starali się wykorzystać ją do osiągnięcia swoich celów, dlatego sprzymierzali się zazwyczaj z Gibelinami, a Cangrande I uznawany był nawet za przywódcę Ligi Gibelinów.

De arte venandi cum avibus (łac. "Sztuka polowania z ptakami") - traktat o sokolnictwie i ptakach autorstwa cesarza Fryderyka II Hohenstaufa z pierwszej połowy XIII wieku.

Acciaiuoli (Acciaoli) - zamożna florencka rodzina. Wywodziła się z Bergamo. Należeli do stronnictwa gwelfów. Fundament pod potęgę finansową rodu położył Leone di Riccomanno (zm. 1282), doktor praw i twórca banku. Acciaioli prowadzili działalność finansową w basenie Morza Śródziemnego, a także w Anglii. Ród władał też Księstwem Aten. Byli też papieskimi bankierami.

Neogwelfizm (wł. neoguelfismo. Neo- od gr. νέος, néos - nowy; -gwelfizm od wł. guelfismo - gwelifizm) – nazwa oznaczająca ruchy nawiązujące do ideologii gwelfów, działające w wiekach XIX i XX.

Bitwa u brzegów Montecristo, niewielkiej skalistej wyspy na Morzu Tyrreńskim, miała miejsce 3 maja 1241 roku, w trakcie walk cesarza Niemiec Fryderyka II z papiestwem o władzę w Lombardii.

Cangrande della Scalla (1291-1329) - władca Werony z dynastii della Scalla (Skaligerowie) od 1311. Na jego panowanie przypada szczyt świetności rodu. Stawiany za wzór wodza i cnót rycerskich. Zajął Vicenzę, Padwę i Treviso. Był przywódcą stronnictwa gibelinów w północnej Italii. W latach 1303-1304 gościł i wspomagał wygnanego z Florencji Dantego. Poeta przedstawił go za to w Boskiej Komedii w bardzo korzystnym świetle.

Czarni Gwelfowie - umowna nazwa grupy średniowiecznych oligarchów włoskich tożsamych z arystokracją pieniądza tamtych czasów. Stronnictwo swymi wpływami obejmowało całą Italię ze szczególnym uwzględnieniem Toskanii i Lombardii. Czarni Gwelfowie wywodzili się z Wenecji gdzie początkowo (na przełomie XII i XIII wieku) grupy mieszczan i szlachty związały się wspólnym interesem zniszczenia Bizancjum i jej wpływów we wschodnim basenie Morza Śródziemnego. To właśnie ta grupa stoi za zainicjowaniem IV krucjaty która zakończyła się upadkiem Konstantynopola. Powodzenie, jakim zakończyła się dla Wenecjan akcja antybizantyńska, spowodowało rozrost potęgi i znaczenia grupy oraz rozszerzenie jej wpływów geograficznych.

Philippe Giusiano (ur. w 1973 Marsylii) francuski pianista, uczestnik XII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, laureat II nagrody na XIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1995 ex aequo z Aleksiej Sułtanowem

Carpentum, rodzaj wozu używanego w okresie Republiki Rzymskiej i Cesarstwa rzymskiego. Zaprżężony w dwa konie wykorzystywany był głównie przez kapłanów. Czterokonne natomiast zarezerwowane były dla cesarza i wysokich urzędników.

Gabriela Montero (ur. 10 maja 1970 w Caracas) - amerykańska pianistka klasyczna pochodzenia wenezuelskiego, laureatka III nagrody na XIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1995.

Św. Peregryn (Peregrine) Laziosi urodził się w 1260 (1265?) r. w Forli, w północnych Włoszech, w zamożnej rodzinie. Podobnie jak wielu późniejszych żarliwych wyznawców i świętych, początkowo żył życiem dalekim od Boga, oddając się doczesnym przyjemnościom i rozrywkom. Zaangażował się również w działalność polityczną, występując zdecydowanie przeciwko papiestwu za sprawą ojca, który był przywódcą miejscowych Gibelinów - zwolenników cesarza. Gdy podczas kolejnych rozruchów papież wysłał do Forli swego negocjatora, ojca Filipa Benizi (późniejszego świętego) z zadaniem pogodzenia zwaśnionych stron, doszło do zamieszek. Podczas wystąpienia, w którym nawoływał do zgody, Benizi został zakrzyczany, znieważony i wyrzucony z miasta. W zajściu szczególnie aktywnie uczestniczył Peregryn Laziosi, który uderzył Beniziego w twarz. Ten jednak spokojnie nadstawił mu drugi policzek i pomodlił się w jego intencji.

Pomnik Fryderyka III w Poznaniu – nieistniejący monument w Poznaniu, przedstawiający cesarza Fryderyka III, zlokalizowany we wschodniej części Placu Wilhelmowskiego (obecnie Plac Wolności).

Prawo lubeckie (niem. Lübische Recht ) – niemieckie prawo lokacyjne, obok prawa magdeburskiego najbardziej rozpowszechnione. Wzorowane na prawie Lubeki, nadanym miastu w 1226 r. przez cesarza Fryderyka II Hohenstaufa. Od XIII wieku stanowiło wzór prawno-organizacyjny dla ponad 140 miast, od Hamburga po Rygę, położonych wzdłuż południowego wybrzeża Bałtyku i na przyległych terenach. Przyjmowały je głównie miasta związane ze Związkiem Hanzeatyckim.

Grobowce Marynidów - stanowisko archeologiczne w Maroku, na wzgórzu na przedmieściach Fezu. Zachowały się tu pozostałości dawnych grobowców sułtanów z dynastii Marynidów, panującej w Maroku między XIII a XV wiekiem. Grobowce znajdują się na fundamentach pierwotnego miasta, jakie powstało tu jeszcze za panowania pierwszych Idrysydów w VIII i IX wieku.

Uniwersytet Fryderyka II w Neapolu (wł. Università degli Studi di Napoli Federico II) – uniwersytet mieszczący się w Neapolu we Włoszech. Został założony w 1224 roku i jest podzielony na 13 wydziałów. Uczelnia nosi imię założyciela, Fryderyka II.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja