Linki:
16 czerwca,
21 grudnia,
Biografia,
Boska Komedia,
Certaldo,
Dante Alighieri,
Dekameron (literatura),
Florencja,
Francesco Petrarca,
Inwektywa,
Język włoski,
Mit,
Mitologia,
Neapol,
Nowela,
Oktawa (literatura),
Poemat epicki (właściwy),
Powieść psychologiczna,
Proza,
Publiusz Korneliusz Tacyt,
Sielanka,
Tercyna,
Tytus Liwiusz,
Włochy,
Wiersz,
Giovanni Boccaccio (ur.
16 czerwca 1313 we Florencji, zm.
21 grudnia 1375 w
Certaldo) – pisarz
włoski, znany z swego dzieła
Dekameron. Twórca nowożytnej nowelistyki.
Dekameron 40 czyli cudowne przytrafienie pewnego nieboszczyka – polska komedia z 1971 roku na podstawie czterdziestej noweli
Dekameronu Giovanni Boccaccio.
Natan mędrzec (
niem. Nathan der Weise) – to pięcioaktowy
dramat Gottholda Ephraima Lessinga opublikowany w 1779 roku i wystawiony 14 kwietnia 1783 roku w
Berlinie. Głównym tematem utworu jest
humanizm i łącząca się z nim przypowieść o pierścieniu z trzeciego aktu. Została ona prawdopodobnie wymyślona przez
Sefardyjczyków, a jej początki sięgają 1100 roku. Wcześniej pisał o niej
Giovanni Boccaccio w
Dekameronie.
Albert strzelecki (urodzony po
1300 - zmarł pomiędzy
1366 a
1375 rokiem), w latach
1313-
1323 z bratem
Bolkiem II w
Opolu i
Strzelcach, od
1323 roku samodzielny
książę strzelecki, od
1327 roku dziedziczny lennik
czeski.
Dekameron (Il Decamerone, z greki deka hemeron, dziesięć dni) – dzieło literackie
Giovanniego Boccaccia, napisane w
języku włoskim prawdopodobnie w latach
1350–
1353, a po raz pierwszy wydane ok.
1470 roku. Jest to zbiór 100
nowel, które w ciągu 10 dni w roku
1348 opowiada sobie dla zabicia czasu grupa 10 szlachetnie urodzonych Florentyńczyków (7 pań i 3 młodzieńców), którzy schronili się przed zarazą w okolicach
Florencji. Każdy dzień miał swój temat zadany przez kolejno wybieranego "króla" lub "królową".
Biesiada widm (
fr. Les mille et un fantômes) – książka autorstwa
Aleksandra Dumasa. Utrzymana w konwencji
horroru. Formą wydaje się nawiązywać do
Dekameronu Boccaccia.
Villa San Giovanni (
włoski: Stazione di Villa San Giovanni) – stacja kolejowa w
Villa San Giovanni, w regionie
Kalabria, we
Włoszech. Znajdują się tu 3 perony.
Canzona (kancona) – rodzaj
wiersza lirycznego o tematyce wojennej lub miłosnej, wywodzący się z poezji
rycerskiej. Canzona charakteryzowała się kunsztowną budową i składała się zazwyczaj z siedmio- lub jedenastozgłoskowych
wersów. Pochodziła z
Prowansji, zaś ukształtowała się w okresie średniowiecza we
Włoszech. Canzony pisali:
Francesco Petrarca (który ukształtował zasady tego typu utworów),
Dante Alighieri,
Giovanni Boccaccio.
Stanisław Leopold Brzozowski, pseud. Adam Czepiel (ur.
28 czerwca 1878 we wsi
Maziarnia koło
Chełma, zm.
30 kwietnia 1911 we
Florencji) – polski
filozof, pisarz, publicysta i krytyk teatralny i literacki epoki
Młodej Polski. Zwolennik
materializmu dziejowego, który wprowadził
marksizm do myśli polskiej. Twórca "filozofii pracy". Znany głównie jako autor
Legendy Młodej Polski oraz "pierwszej polskiej powieści intelektualnej",
Płomieni. Znał kilka języków, m.in. niemiecki, francuski, rosyjski, angielski i włoski.
Dzieło otwarte (wł. opera aperta) –
semiotyczna koncepcja analizy
dzieła sztuki opisana po raz pierwszy przez
Umberto Eco w 1962 roku w jego książce Dzieło otwarte: Forma i nieokreśloność w poetykach współczesnych, opisująca polisemiczność każdego dzieła sztuki i przenosząca akcent w analizie dzieła z relacji twórca – dzieło na dzieło – odbiorca.
Katedra Santa Maria del Fiore, Duomo – została zbudowana we
Florencji w miejscu wcześniejszego
kościoła katedralnego Santa Reparata z IV w. Wykonanie tego dzieła Cech Sztuk zlecił
Arnolfowi di Cambio w
1294 r. Prace po jego kierunkiem rozpoczęto
8 września 1296 wznosząc nową świątynię wokół istniejącego kościoła, w którym sprawowano liturgię aż do
1375 r. Wtedy kościół Santa Reparata zburzono. Po śmierci di Cambio (w
1302) pracami kierowali:
Giotto di Bondone,
Andrea Pisano, Francesco Talenti.
Valerio Evangelisti (ur.
20 czerwca 1952) -
włoski pisarz fantastyczny. Znany jest głównie z cyklu powieści o inkwizytorze Nicolasie Eymerichu, z których cztery zostały wydane w Polsce.
Bolesław Oleśnicki (ur.
1293/
1296, zm.
1320 lub
1321),
1309 -
1312 razem z braćmi nad całością ojcowizny (księstwo
głogowsko-
żagańskie, oraz
wielkopolskie), w latach
1312 -
1313 razem z bratem
Konradem w
Oleśnicy,
Namysłowie,
Gnieźnie i
Kaliszu,
1313 -
1314 samodzielny książę gnieźnieński, od
1313 samodzielny książę oleśnicki.
Fryderyk Bawarski (ur.
1339 – zm.
4 grudnia 1393) - książę
Bawarii-Landshut z dynastii
Wittelsbachów, panujący w latach
1375 -
1393, syn Stefana II Barskiego i Elżbiety z Sycylii.
Jan z Jenštejna (ur.
27 grudnia między
1347 a
1350; zm.
17 czerwca 1400) –
czeski szlachcic i
duchowny katolicki,
biskup miśnieński w latach
1375-
1379 jako Jan II,
arcybiskup praski w latach
1379-
1396 jako Jan VI, kanclerz
króla Królestwa Czeskiego w latach
1373-
1384.
Stanisław Leopold Brzozowski, pseud. Adam Czepiel (ur.
28 czerwca 1878 we wsi
Maziarnia koło
Chełma, zm.
30 kwietnia 1911 we
Florencji) – polski
filozof, pisarz, publicysta i krytyk teatralny i literacki epoki
Młodej Polski. Zwolennik
materializmu dziejowego, który wprowadził
marksizm do myśli polskiej. Twórca "filozofii pracy". Znany głównie jako autor
Legendy Młodej Polski oraz "pierwszej polskiej powieści intelektualnej",
Płomieni. Znał kilka języków, m.in. niemiecki, francuski, rosyjski, angielski i włoski.
Arnaud Frangier de Chanteloup (zm.
14 grudnia 1313) − francuski duchowny katolicki. Krewny
papieża Klemensa V, który krótko po swoim wstąpieniu na tron papieski mianował go najpierw swoim następcą na stanowisku arcybiskupa
Bordeaux (
24 lipca 1305), a następnie
kardynałem-prezbiterem tytułu S. Marcello (
15 grudnia 1305).
Kamerling Św. Kościoła Rzymskiego od listopada
1305 do listopada
1307. Dziekan kapituły katedralnej w
Londynie od maja
1307. Uczestniczył w
Soborze w Vienne 1311. Po śmierci kardynała
Jean Le Moine w sierpniu 1313 został
protoprezbiterem Św. Kolegium Kardynałów. Zmarł kilka miesięcy później w
Awinionie.
Waldemar IV Atterdag (Odnowiciel, Dojutrek) (ur. ok. 1320, zm.
24 października 1375 na zamku Gurre) –
król Danii w latach 1340–1375, syn
Krzysztofa II.