Linki:
Dialekt,
Dialekt śląski języka niemieckiego,
Dialekt alemański,
Dialekt bawarski,
Dialekt brandenburski,
Dialekt dolnopruski,
Dialekt kłodzki języka niemieckiego,
Dialekt lotaryński,
Dialekt meklemburski,
Dialekt wysokopruski,
Dialekty środkowoniemieckie,
Dialekty górnoniemieckie,
Dialekty wschodniodolnoniemieckie,
Etnolekt wilamowicki,
Francja,
Gwara kolońska,
Gwara züritüütsch,
Gwara zachodniopomorska języka dolnoniemieckiego,
Gwary alzackie,
Gwary palatynackie,
Gwary pomorskie języka dolnoniemieckiego,
Gwary rypuaryjskie,
Gwary schwyzertüütsch,
Gwary szwabskie,
Język średnio-wysoko-niemiecki,
Język dolnoniemiecki,
Język dolnosaksoński,
Język dolnosaksoński w Holandii,
Język lotaryński (oïl),
Język luksemburski,
Język niemiecki,
Język niemiecki w Austrii,
Język niemiecki w Pensylwanii,
Język staro-wysoko-niemiecki,
Język wczesno-nowo-wysoko-niemiecki,
Język wysokoniemiecki,
Języki germańskie,
Lotaryńczycy,
Lotaryngia,
Niemcy,
Plautdietsch,
Riograndenser Hunsrückisch,
Dialekty lotaryńskie -
dialekty germańskie z grupy
dialektów staro-wysoko-niemieckich, niekiedy uznawane za oddzielny od
języka niemieckiego język lotaryński; posługują się nimi
Lotaryńczycy, zamieszkujący
Lotaryngię, leżącą we wschodniej część
Francji przy granicy z
Niemcami.
Gwary alzackie (Elsässerdeutsch/Elsässisch, w
jęz. fr.: Alsacien) –
gwary z grupy
dialektów staro-wysoko-niemieckich, często uznawane za
dialekt alemański języka niemieckiego, posługują się nim
Alzatczycy, zamieszkujący
Alzację, leżącą we wschodniej części
Francji przy granicy z
Niemcami.
Dialekty alzackie (Elsässerdeutsch/Elsässisch, w
jęz. fr.: Alsacien)-
dialekty z grupy
dialektów staro-wysoko-niemieckich, często uznawany za
dialekt alemański języka niemieckiego, posługują się nim
Alzatczycy, zamieszkujący
Alzację, leżącą we wschodniej części
Francji przy granicy z
Niemcami.
Flaga holszańska jest w kolorze purpurowym z umieszczonym w środku
centaurem w prawo, w lewym górnym polu płachty
krzyż lotaryński srebrny, zwieńczony grotem strzały w polu błękitnym.
Dialekt kłodzki (
niem. Glätzisch Mundart, Glätzisch, Gleetzisch, Pauersch w gwarze – wiejski) – odmiana
dialektu śląskiego języka niemieckiego, odrębna od dialektu górskiego (niem. Gebirgschlesisch), występująca do
1945 r. na terenie Grofschoaft Glootz (Grafschaft Glatz czyli
hrabstwa kłodzkiego), głównie wśród mieszkańców wsi. Glätzisch był
gwarą wykształconą na bazie mowy osadników z
Turyngii i
Frankonii kolonizujących Śląsk i
ziemię kłodzką od XIII w. Jak pozostałe
dialekty śląskie należy do dialektów wschodnich (Ostmitteldeutsch) grupy dialektów środkowo-niemieckich. Charakteryzował się dużą
frekwencją (częstym występowaniem)
głoski "
a", przypominał bardzo
dialekty z okolic
Harzu i zawierał naleciałości
leksykalne z
języków słowiańskich.
Herbem holszańskim jest wizerunek
centaura w lewo na
purpurowym polu, opierającego się kopytami o błękitny trójkąt, w którym znajdujące się po środku odwócony
krzyż lotaryński. Wizerunek umieszczony jest na polu tarczy typu francuskiego.
Język luksemburski (Lëtzebuergesch,
franc. Luxembourgeois,
niem. Luxemburgisch) – należy do zachodniej grupy
języków germańskich. Wywodzi się z frankijskiego
dialektu języka niemieckiego. Posługuje się nim ok. 320 000 ludzi, głównie w
Luksemburgu, gdzie ma status
języka urzędowego (od
1984), a także w części
Niemiec,
Belgii i
Francji. Uznawany za oddzielny język od niedawna, wcześniej uznawany był raczej za jeden z dialektów języka niemieckiego. Funkcjonuje obok dwóch innych języków urzędowych w państwie -
niemieckiego i
francuskiego. Język ten używany jest głównie jako język mówiony w sferze prywatnej, choć na przykład prowadzone są w nim również debaty w parlamencie. Katedra języka luksemburskiego istnieje na uniwersytecie w Moskwie. Język ten nie jest językiem urzędowym w
Unii Europejskiej.
Guy Rewenig jest autorem pierwszej powieści po luksembursku; jest on uważany obok
Rogera Manderscheida za prekursora pisania prozy artystycznej w tym języku.
Wysokoniemiecka przesuwka spółgłoskowa - nazywana też drugą germańską przesuwką spółgłoskową miała miejsce między trzecim a piątym wiekiem (naszej ery) i znacząco wpłynęła na rozwój języków germańskich. Przesuwka doprowadziła do podziału kontynentalnych języków zachodniogermańskich na dialekty wysokoniemieckie (standardowy niemiecki) i dolnoniemieckie (północne dialekty niemieckie, standardowy niderlandzki, dialekty niderlandzkie etc). Zmiany zaszły na południe od tak zwanej Benrather Linie.
Herb Skaryszewa przedstawia w
czarnym polu
gotyckiej tarczy herbowej podwójny
krzyż koloru czerwonego (
krzyż lotaryński). Dolne ramiona są nieznacznie dłuższe, a zakończenie wszystkich ramion nieco poszerzone.
Języki arapahońskie (arapaho-atsina) - grupa języków
algonkińskich z Wielkich Równin o wspólnym początku od
języka arapaho. Mogą być też uważane za dialekty tego języka. Poza językiem-korzeniem pozostałe są wymarłymi lub niemal wymarłymi językami.
Język wysokoniemiecki (niem. hochdeutsche Sprache, neuhochdeutsche Sprache, Hochdeutsch, Neuhochdeutsch) – język etniczny lub
makrojęzyk posiadający co najmniej trzy warianty standardowe, część
kontinuum dialektalnego języków zachodniogermańskich. W węższym znaczeniu termin Hochdeutsch odnosi się do standardowego języka literackiego (język ten opisany jest w haśle
język niemiecki). W szerszym znaczeniu jest to zespół dialektów, przeciwstawny dialektom
dolnoniemieckim, które obecnie uznawane są za odrębny język. Zespół ten jest bardzo zróżnicowany regionalnie i niektóre dialekty – takie jak dialekt używany w niemieckojęzycznej części Szwajcarii (
schweizerdeutsch lub schwyzertüütsch, po polsku zwany też
językiem alemańskim) – są czasem klasyfikowane jako osobne języki.
Dialekty rypuaryjskie – grupa
zachodniogermańskich dialektów (
koloński, reńsko-mozelski i mozelsko-frankoński) używanych w
Nadrenii, wschodniej
Belgii i południowej
Limburgii holenderskiej. Bywają uznawane za oddzielny od
niemieckiego język rypuaryjski.
Herb Cybinki ma
tarczę herbową dwudzielną w słup, pole
heraldycznie lewe dwudzielne w pas. W polu prawym o barwie czerwonej przedstawia połowę
białego orła piastowskiego z czerwonym cieniowaniem na skrzydłach. W górnym polu lewej połowy tarczy na tle ukośnych biało-czerwonych pasów widnieje w czerwonej
tarczy sercowej biały
krzyż lotaryński. W dolnym, białym polu przedstawiono schematycznie narysowane trzy zielone
świerki.
Róża Habsburg-Lotaryńska (ur.
22 września 1906 Salzburg – zm.
17 września 1983 Friedrichshafen) – księżniczka toskańska, księżna Wirtembergii.
Henryk Lotaryński, fra. Henri de Mayenne (ur.
20 grudnia 1578 w
Dijon, zm.
20 września 1621 pod
Montauban) – francuski arystokrata, najstarszy syn
Karola Lotaryńskiego, księcia
Mayenne, i Henrietty Sabaudzkiej, markizy
Villars.
Język flamandzki (Vlaams) - zbiorcze określenie mocno zróżnicowanej grupy dialektów
języka niderlandzkiego, należącego do
języków germańskich, używanego jako macierzysty przez ok. 6 mln mieszkańców
Belgii, głównie w jej północnej części -
Flandrii. Od 1973 r., oficjalnym określeniem języka urzędowego jest "język niderlandzki" (Nederlands), niekiedy nazywany również językiem holenderskim, gdyż w wersji standardowej (szczególnie w języku oficjalnym - pisanym) jest niemal identyczny z językiem używanym w
Holandii. Główne różnice w stosunku do języka niderlandzkiego, używanego w Holandii, polegają na odmiennych zasadach wymowy (w szczególności głosek "ch" oraz "r"), używaniu innych wyrażeń na określenie podobnych zjawisk, oraz przede wszystkim na używaniu w drugiej osobie liczby pojedynczej formy gij zamiast jij. W Holandii gij jest uważane za formę archaiczną, analogicznie do
angielskiego thou. W 1980 r. Holandia i Belgia podpisały traktat o unii języka niderlandzkiego (Nederlandse Taalunie), efektem którego było m.in. wprowadzenie w 1995 r. zmian w oficjalnym słowniku języka niderlandzkiego. Określenie język flamandzki w odniesieniu do jednego z trzech języków oficjalnych Belgii prawdopodobnie wzięło się od nazwy
Flamandów, grupy etnicznej, posługującej się tym zespołem dialektów.
Niemcy –
naród zamieszkujący przede wszystkim
Republikę Federalną Niemiec, posługujący się
językiem niemieckim z grupy
języków germańskich. Pod względem wyznaniowym Niemcy podzieleni są na
katolików (płd. i zach. Niemcy) i
protestantów (płn. i wsch. Niemcy).
Zybert, Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert — męskie
imię germańskie, notowane w
Polsce po raz pierwszy w
1480 roku w formach Zybart i Zybert. Pierwszym członem imienia jest sig:
stsas. sigi,
stwniem. sigu — "zwiycięstwo" albo
germ. sigis. Forma ściągnięta sī < sii powstała bardzo wcześnie na terenach
zachodniofrankońskich na skutek zaniku międzywokalicznego -g-. Drugi człon imienia, -bert, wywodzi się z pnia bercht, pochodzącego od
germ. berhta — "jasny". Forma -bert, pozbawiona śródgłosowego -h-, jest charakterystyczna dla
nazw osobowych przekazywanych przez
piśmiennictwo łacińskie, zaś forma -bart jest wynikiem obniżenia e > a. Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Zyka, Zyc.