Herodot

Herodot z Halikarnasu (Ἡερόδοτος ὁ Ἁλικαρνασσεύς Herodotos ho Halikarnasseus) – historyk grecki ur. ok. 484 p.n.e. w Halikarnasie (w czasach rzymskich Peronium, obecnie Bodrum w Turcji), zm. ok. 426 p.n.e. prawdopodobnie w Turioj lub w Atenach, zwany "Ojcem historii". Można także nazwać go ojcem geografii. Jedynym zachowanym jego dziełem jest 9-księgowa relacja z wojen perskich, opisująca także geografię i historię Hellady, Persji i Egiptu oraz okolicznych krain, zatytułowana Dzieje (Ἱστορίαι Historiai, łac. Historiae). Jego relacje nie były zawsze dokładne, ale - w odróżnieniu od wielu innych historyków, aż po czasy dzisiejsze - zawsze opatrzone klauzulą "zgodnie z tym, czego się dowiedziałem" (Dzieje, I, 2).

Logografowie jońscy – najstarsi kronikarze greccy z VI i V wieku p.n.e., poprzednicy uznanego za "ojca historii", Herodota z Halikarnasu. Zwracali się oni ku badaniom przyrodniczym, geograficznym i historycznym, opisując dzieje minione, chociaż nie byli historykami w dzisiejszym rozumieniu.

Stefan z Bizancjum (gr. Στέφανος Βυζάντιος, łac. Stephanus) – erudyta grecki żyjący w VI wieku n.e. Napisał ogromne dzieło etnograficzno-geograficzne składające się z ponad 50 ksiąg, zatytułowane Ethnika (Εθνικά). Stanowiło ono kompilację wiadomości zaczerpniętych z dzieł wielu wcześniejszych autorów, m.in. Hekatajosa z Miletu, Herodota z Halikarnasu, Eratostenesa, Efora, Strabona czy Pauzaniasza. Opisywało położenie miejscowości, jej historię oraz ludzi stamtąd pochodzących. Z dzieła Stefana zachował się jedynie wyciąg sporządzony około 700 r. n.e. Stefan urozmaicał hasła swojego kompendium cytatami z poetów i prozaików greckich.

Historia Brytów (łac. Historia Brittonum) - dzieło historyczne spisane w latach 829-830, którego autorstwo przypisywane jest walijskiemu mnichowi Nenniuszowi. Jego tematyka to dzieje Brytów i późniejszych mieszkańców Brytanii, aż do czasów średniowiecza. Jest to jedno z niewielu zachowanych źródeł pisanych z tego okresu, jest więc wykorzystywane przy analizach dotyczących historii Anglii i Walii, mimo iż wielu współczesnych historyków podważa jego historyczną wartość.

Geografia historyczna - dział geografii oraz jedna z nauk pomocniczych historii. Zajmuje się badaniem zróżnicowania przestrzeni w przeszłości, względnie wymiarem historycznym świata współczesnego. Celem geografii historycznej jest zrozumienie dawnej organizacji przestrzennej danego obszaru, jego ewolucję oraz wpływ na stan aktualny.

Dzieje (gr. Ἱστορίαι Historiai, łac. Historiae) – dzieło historyczne Herodota, napisane w dialekcie jońskim. Podział na dziewięć ksiąg, nazwanych imionami muz jest późniejszy i arbitralnie dzieli tok narracji. Częściowo zostało napisane wkrótce po 450 p.n.e., bowiem w tym czasie za odczytanie pochwały Aten ich mieszkańcy przyznali Herodotowi nagrodę 10 talentów.

Halikarnas (gr. Halikarnassós) – stanowisko archeologiczne w Bodrum w Turcji. W czasach starożytnych – miasto nad Morzem Egejskim w kraju Karii. Największą sławę przyniosło mu Mauzoleum - jeden z tzw. siedmiu cudów świata.

Lotofagowie (gr. Λωτοφάγοι Lōtophágoi „Zjadacze Lotosu”) - w mitologii greckiej przyjaźnie usposobiony lud, żywiący się jedynie owocami lotosu, które mają smak miodu oraz rozgniecionymi kwiatami. Przybyszy częstowali tą wyśmienitą potrawą, w ten sposób podróżny zapominał o wszystkim, chcąc jedynie pozostać w ich kraju. Jest to związane z grą słów w języku greckim, ponieważ lotos (lōtós) i zapomnienie (lēthē) brzmią podobnie. Przydarzyło się to Odyseuszowi w jego wędrówce. Kiedy część jego załogi zapomniała o Itace, siłą zabrał ich na statek i przywiązał do ław wioślarskich. W starożytności sytuowano ich w północno-wschodniej Afryce, na wybrzeżu Libijskim wymienia ich Herodot w Dziejach.

Milon (gr. Μίλων) z Krotonu. Największy w swoich czasach zapaśnik grecki, wspomniany m.in. w Dziejach Herodota, a także przez Pauzaniasza oraz Strabona. Zasłynął nie tylko dzięki zwycięstwom, lecz także z powodu bezsensownej i makabrycznej śmierci – rozszarpały go wilki, gdy jego ręce utkwiły w rozszczepionym drzewie.

Ferdinand Gregorovius (ur. 19 stycznia 1821, zm. 1 maja 1891) był niemieckim historykiem specjalizującym się w dziejach średniowiecznego Rzymu. Jego najbardziej znane prace to Wanderjahre in Italien, relacja z wycieczek po Włoszech, które odbył on w latach pięćdziesiątych XIX wieku, oraz Die Geschichte der Stadt Rom im Mittelalter (Historia średniowiecznego Rzymu), monumentalne dzieło opisujące dzieje miasta w epokach średniowiecza oraz renesansu. Opracował także biografie papieża Aleksandra VI oraz Lukrecji Borgii, zajmował się też zagadnieniami związanymi z historią Bizancjum oraz średniowiecznymi Atenami. Tłumaczył także prace historyków włoskich, między innymi Giovanniego Melisa na język niemiecki. W opinii jezuity Johna Hardona, Gregorovius był "zaciekłym wrogiem papiestwa".

Armenia w minionych okresach historycznych obejmowała znacznie większe terytorium, niż zajmuje dzisiejsza Republika Armenii, stąd opis historii tego kraju obejmuje także dzieje ziem wchodzących obecnie w skład innych państw, zwłaszcza Turcji, a także Azerbejdżanu i Syrii.

Dionizjusz z Halikarnasu (gr. Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς Dionysios ho Halikarnasseus; ok. 60 p.n.e., zm. po 7 p.n.e.) – grecki historyk i retor.

Proksenos (III wiek p.n.e.) - grecki historyk, autor nie zachowanych dzieł: Epejrotiká (Historia Epiru), dzieła periegetycznego Perí pórthmōn Sikelikōn (O portach sycylijskich), pisma Lakonikē politéja (O ustroju lakońskim), a także pracy o Pyrrusie, z której korzystał Dionizjusz z Halikarnasu.

Geografia fizyczna - jeden z podstawowych działów geografii (obok geografii społeczno-ekonomicznej, i geografii regionalnej), bada środowisko przyrodnicze jako całość (geografia fizyczna ogólna) oraz jego poszczególne komponenty (składniki):

Ibitekerezo (l. poj. igitekerezo), gatunek literacki wywodzący się z Rwandy, oralna forma prozatorska o tematyce historycznej. Pełni funkcję uzupełniającą wobec ibisigo, komentuje je i objaśnia. Poruszane w igitekerezo tematy są związane z całością historii kraju, a także z jego mitycznymi początkami. Istnieją dwa zbiory tych utworów: Ibitekerezo bja abami (Dzieje królów), poświęcone dynastii panującej oraz Ibitekerezo bja Imiljango (Dzieje sławnych rodzin), mówiące o poszczególnych rodach szlacheckich.

Muzeum Rybołówstwa Morskiego – przedstawia zbiory dotyczące historii miasta oraz dzieje połowów ryb. Można zobaczyć też wystawę poświęconą florze Bałtyku, a także dowiedzieć się jakich narzędzi używali dawniej rybacy do łapania ryb.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja