Linki:
Śarada,
Abdżad,
Abugidy kanadyjskie,
Afaka,
Alfabet,
Alfabet łaciński,
Alfabet Braille'a,
Alfabet Moona,
Alfabet arabski,
Alfabet aramejski,
Alfabet etruski,
Alfabet fenicki,
Alfabet fonetyczny ICAO,
Alfabet gocki,
Alfabet grecki,
Alfabet gruziński,
Alfabet ormiański,
Alfabet semaforowy,
Alfabet syryjski,
Alfabet ugarycki,
Aurebesh,
Aztekowie,
Bliss (język),
Bopomofo,
Brahmi,
Chữ nôm,
Cirth,
Cyrylica,
Demotyka,
Egipski system liczbowy,
Faraon,
Głagolica,
Geoglify,
Grantha,
Greka,
Hangul,
Hellenowie,
Hieratyka,
Hieroglify (ujednoznacznienie),
Hiragana,
Indyjskie alfabety sylabiczne,
Język egipski,
Język grecki klasyczny,
Język klingoński,
Język koptyjski,
Języki afroazjatyckie,
Jean-François Champollion,
Kamień z Rosetty,
Kanji,
Karnak,
Kartusz (hieroglif),
Katakana,
Kharoszthi,
Kod Morse'a,
Kom Ombo,
Królewski Protokół,
Lista znaków Gardinera,
Majowie,
Man'yōgana,
Międzynarodowy Kod Sygnałowy,
Międzynarodowy alfabet fonetyczny,
Néosigne,
Nüshu,
Pisma egipskie,
Pismo,
Pismo Majów,
Pismo alfabetyczno-sylabiczne,
Pismo bamum,
Pismo bengalskie,
Pismo birmańskie,
Pismo chińskie,
Pismo dżurdżeńskie,
Pismo dewanagari,
Pismo dongba,
Pismo etiopskie,
Pismo geba,
Pismo gudżarati,
Pismo gurmukhi,
Pismo hebrajskie,
Pismo hieroglificzne,
Pismo jawajskie,
Pismo kadamba,
Pismo kannada,
Pismo khmerskie,
Pismo kitańskie,
Pismo klinowe,
Pismo laotańskie,
Pismo linearne A,
Pismo linearne B,
Pismo logograficzne,
Pismo malajalam,
Pismo mandżurskie,
Pismo mongolskie,
Pismo ogamiczne,
Pismo orchońskie,
Pismo orija,
Pismo piktograficzne,
Pismo południowoarabskie,
Pismo sogdyjskie,
Pismo syngaleskie,
Pismo tajskie,
Pismo tamilskie,
Pismo tanguckie,
Pismo telugu,
Pismo tybetańskie,
Pismo ujgurskie,
Pismo yi,
Rowasz,
Runy,
SignWriting,
Slawistyczny alfabet fonetyczny,
Sojombo,
Starożytny Egipt,
Sylabariusz,
Sylabariusz cypryjski,
Sylabariusz czirokeski,
Sylabariusz mende,
Sylabariusz vai,
Tengwar,
Tifinagh,
Varang kshiti,
Vatteluttu,
X-SAMPA,
Hieroglify (z
gr. ἱερογλυφικά hieroglyphika, dosł. "święte znaki") – najwcześniejszy rodzaj
pisma starożytnego Egiptu, obok
pisma hieratycznego i
demotycznego. Nazwa wywodzi się (podobnie jak nazwa władcy -
faraona) z
greki i oznacza święte znaki.
Hieratyka(gr. hiereus "kapłan") - jedna z form
starożytnego pisma egipskiego, służąca przeważnie do zapisywania świętych tekstów na
papirusie. Znaki tego pisma nie miały już obrazkowego charakteru
hieroglifów i były często łączone. Pismo to pojawiło się już w czasach
I dynastii. Około
660 r. p.n.e. hieratyka zaczęła ustępować
demotyce, ale jeszcze przez kilka stuleci była używana przez kapłanów.
Pauza oraz półpauza – dwa
znaki typograficzne w postaci poziomej kreski usytuowanej w pobliżu średniej
linii pisma lub nieco poniżej niej. Są graficzną prezentacją
znaków pisarskich spełniających m.in. rolę
myślnika lub separatora liczbowego.
Pisanka kaligraficzna - ogólna nazwa
krojów pisma z klasy pisanek (naśladujących pismo odręczne), o wyglądzie kresek stanowiących znaki sugerujących wzorowanie się na stosowaniu określonego narzędzia pisarskiego, przy jednocześnie dużej dbałości o staranność pisania. Pisanki takie mają szczególnie dopracowany dukt pisma charakteryzujący się dużą jednorodnością i powtarzalnością kształtów kresek i fragmentów złożonych z tych kresek w różnych znakach.
Dukt (łac. ductus – ciąg) charakterystyczny dla każdego
kroju pisma układ kresek tworzących znaki pisma, które w wierszu tekstu (w ciągu) układają się w powtarzalną strukturę, wynikającą ze sposobu prowadzenia narzędzia pisarskiego lub przyjętych zasad przy konstrukcji lub rysowaniu znaków.
Alfabet awestyjski - system pisma powstały na bazie
pisma pahlavi w
Persji w okresie panowania dynastii
Sasanidów. W odróżnienia od pisma pahlavi, które było stosunkowo nieprecyzyjnym
abdżadem, w którym niektóre znaki mogły oznaczać różne dźwięki, pismo awestyjskie jest już pełnym
alfabetem, posiada znacznie więcej liter. Znaki samogłoskowe wykazują podobieństwo do liter
alfabetu greckiego. Nazwa "alfabet awestyjski" związana jest z tekstem
Awesty, którą zaczęto wówczas po raz pierwszy spisywać po wielu wiekach przekazywania ustnego. Podobnie jak wiele innych alfabetów pochodzenia semickiego, tekst awestyjski zapisuje się od strony prawej do lewej. Pismo to wyszło z użycia w VIII w. w wyniku podboju Iranu przez Arabów.
Sawndip –
logograficzny system pisma używany w przeszłości do zapisywania języka
zhuang w południowych
Chinach (region autonomiczny
Guangxi). Nazwa w języku zhuang znaczy "surowe znaki". W języku chińskim określane są jako Gǔ Zhuàngzì 古壮字 (stare znaki zhuang) lub Fāngkuài Zhuàngzì 方块壮字 (kwadratowe pismo zhuang). Najstarszy zachowany tekst to
stela z epoki
Tang (VII w.). Niektóre znaki pokrywają się z chińskimi, inne zaś zostały stworzone na wzór chińskich. W roku 1957 opracowano nowy system pisma dla języka zhuang, oparty na alfabecie łacińskim, używany od tej pory jako pismo oficjalne. Pomimo to, w roku 1989 wydano słownik znaków zhuang Sawndip Sawdenj (chiń. 古壮字字典 Gǔ Zhuàngzì Zìdiǎn), zawierający znaki używane w manuskryptach.
Myślnik –
znak pisarski z grupy
znaków interpunkcyjnych w postaci dłuższej, poziomej kreski, położonej w pobliżu średniej
linii pisma. W druku znak pisarski myślnika reprezentowany jest przez dwa
znaki typograficzne:
pauzę lub
półpauzę. Obserwuje się przy tym tendencję do odchodzenia od stosowania pełnej pauzy (dawniej wyłącznie obowiązującej) na korzyść półpauzy.
Wolni Badacze Pisma Świętego to międzynarodowy ruch religijny działający również w Polsce pod nazwą Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Ruch wywodzi się od
Badaczy Pisma Świętego.
Krój pisma to charakterystyczny obraz kompletu
znaków pisma o jednolitych podstawowych cechach graficznych: stylu, rytmie, proporcji, dukcie, układzie lub kształcie szeryfów, właściwościach optycznych (czytelności) itp. Krój pisma może mieć wiele odmian, czasami nawet znacznie różniących się od kroju podstawowego, lecz nadal zachowujących w sposób konsekwentny podstawowe założenia graficzne danej rodziny krojów.
Pismo logograficzne (od gr. logos - mowa, grapho - piszę) - rodzaj pisma złożony z
logogramów, odpowiadających na ogół
sylabom lub
spółgłoskom. W przeciwieństwie do
pisma fonetycznego znaki pisma logograficznego mają nie tylko wartość fonetyczną, ale także wartość
semantyczną. Podrodzajami pisma logograficznego są
pismo piktograficzne i
pismo ideograficzne.
Znaki diakrytyczne (
gr. diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w
alfabetach i innych systemach
pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające artykulację tej litery i tworzące przez to nową literę. W
alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.