Historia sztuki

Historia sztuki – nauka humanistyczna, której przedmiotem są dzieła sztuki oraz piśmiennictwo o sztuce. Klasyczna historia sztuki ogranicza się do zagadnień malarstwa, rzeźby i architektury Europy od paleolitu do współczesności oraz obu Ameryk po 1494 r.

Historia filmu – dziedzina filmoznawstwa, której przedmiotem są dzieje sztuki filmowej. Historia filmu zajmuje się periodyzacją dziejów kinematografii, opisywaniem związków łączących poszczególne dzieła lub nurty filmowe oraz charakteryzowaniem etapów ewolucji sztuki filmowej, w powiązaniu z uwarunkowaniami społecznymi, kulturownymi i politycznymi. Korzystając z metodologii badań historycznych, historia filmu gromadzi i porządkuje na podstawie materiału źródłowego dane faktograficzne, a następnie dokonuje ich synetetycznego opisu.

Ikonografia - dziedzina badań historii sztuki, której zadaniem jest opis i interpretacja elementów treściowych i symbolicznych w dziełach sztuki. Termin użyty w piśmiennictwie greckim jako eikonographia ma oznaczenie przedstawienia obrazowego.

Dzieło otwarte (wł. opera aperta) – semiotyczna koncepcja analizy dzieła sztuki opisana po raz pierwszy przez Umberto Eco w 1962 roku w jego książce Dzieło otwarte: Forma i nieokreśloność w poetykach współczesnych, opisująca polisemiczność każdego dzieła sztuki i przenosząca akcent w analizie dzieła z relacji twórca – dzieło na dzieło – odbiorca.

Ewa Toniak – polska historyk i krytyk sztuki, doktor nauk humanistycznych. Pionierka krytyki feministycznej w Polsce. Zajmuje się sztuką współczesną w perspektywie feministycznej, reprezentacjami męskości w sztuce od k. XVIII w., pustymi miejscami w polskiej historii i obecnością w historii kobiet.

Stowarzyszenie Historyków Sztuki (SHS) - ogólnopolskie stowarzyszenie z siedzibą w Warszawie i 12 oddziałami terenowymi. Zrzesza historyków sztuki, osoby pracujące w tym zawodzie oraz inne osoby, realizujące cele statutowe stowarzyszenia.

Zabytek – w języku potocznym jest to każdy wytwór działalności człowieka, będący świadectwem minionej epoki (pamiątką przeszłości), posiadający wartość historyczną, artystyczną, naukową lub emocjonalną, przy czym kryterium czasu powstania, choć najważniejsze, nie przesądza o zdefiniowaniu zabytku. Nauki humanistyczne, a w szczególności historia sztuki nie stworzyły jednej, uniwersalnej definicji zabytku przydatnej wszystkim naukom.

Krzysztof Stefański (ur. 1955 w Bolesławcu) – prof. dr hab., historyk sztuki, specjalizujący się w historii architektury polskiej XIX i XX wieku oraz zagadnieniach związanych ze sztuką Łodzi.

Paweł Leszkowicz – historyk sztuki, kurator, wykładowca akademicki. Pracuje jako adiunkt w Zakładzie Sztuki Nowoczesnej w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu, wykłada także na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Należy do sekcji polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA).

Zabytek – w języku potocznym jest to każdy wytwór działalności człowieka, będący świadectwem minionej epoki (pamiatką przeszłości), posiadajacy wartość historyczną, artystyczną, naukową lub emocjonalną, przy czym kryterium czasu powstania, choć najważniejsze, nie przesądza o zdefiniowaniu zabytku. Nauki humanistyczne, a w szczególności historia sztuki nie stworzyły jednej, uniwersalnej definicji zabytku przydatnej wszytskim naukom.

Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk – interdyscyplinarna placówka badawcza, zajmująca się badaniem i dokumentacją polskiej sztuki i kultury artystycznej w zakresie sztuk plastycznych i architektury, muzyki, teatru, filmu i sztuki audiowizualnej.

Zabytek – w języku potocznym jest to każdy wytwór działalności człowieka, będący świadectwem minionej epoki (pamiatką przeszłości), posiadajacy wartość historyczną, artystyczną, naukową lub emocjonalną, przy czym kryterium czasu powstania, choć najważniejsze, nie przesądza o zdefiniowaniu zabytku. Nauki humanistyczne, a w szczególności historia sztuki nie stworzyły jednej, uniwersalnej definicji zabytku przydatnej wszytskim naukom.

Anna Różycka-Bryzek (ur. 1928, zm. 2005) - prof. dr hab., historyk sztuki bizantyńskiej. Do 2005 kierownik Zakładu Historii Sztuki Bizancjum w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek-korespondent PAU.

Giovanni Morelli (ur. 25 lutego 1816 r., zm. 28 lutego 1891 r.), włoski historyk i krytyk sztuki. Twórca metody atrybucji dzieł sztuki poprzez analizę detali, charakterystycznych dla twórczości danego artysty. Był również jednym z inicjatorów ochrony dzieł sztuki.

Akademia sztuk pięknych (ASP) – szkoła wyższa kształcąca na kierunkach powiązanych z szeroko rozumianą sztuką, w obrębie dziedziny: sztuki plastyczne, która obecnie dzieli się na dyscypliny: "sztuki piękne", "sztuki projektowe" i "konserwacja i restauracja dzieł sztuki". Jednak tradycją w Polsce jest to, że obowiązująca ogólna nazwa "Akademia Sztuk Pięknych", określa ogólnie szkołę wyższą, łączącą całe spektrum kształcenia plastycznego, zazwyczaj na kierunkach: malarstwo, grafika, rzeźba (to sztuki piękne) oraz: architektura wnętrz, wzornictwo, film, fotografia, scenografia, ubiór, szkło, ceramika (to "sztuki projektowe") oraz edukacja artystyczna. W wyniku zmiany ustawy o szkolnictwie wyższym ASP mogą być przekształcane w uniwersytety przymiotnikowe.

Studiował na ASP w Poznaniu na Wydziale Edukacji Artystycznej (1999) oraz na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby (2000). Doktorant w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu.

Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu (KHM, niem. Kunsthistorisches Museum Wien) – jedna z największych na świecie galerii, posiadająca w swych zbiorach niezwykle cenną kolekcję malarstwa europejskiego, sztuki starożytnej oraz monet.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja