II Republika Francuska

Druga Republika Francuska (franc. Deuxième République) – okres w historii Francji datowany od 25 lutego 1848 roku (abdykacja króla Ludwika Filipa I) do 2 grudnia 1852 (koronacja Napoleona III na cesarza Francuzów).

Druga Republika Francuska(franc. Deuxième République) – okres w historii Francjidatowany od 25 lutego1848roku (abdykacjakróla Ludwika Filipa I) do 2 grudnia1852(koronacja Napoleona IIIna cesarza Francuzów).

Monarchia lipcowa – rozpowszechnione określenie rządów konstytucyjnych we Francji pod berłem króla Ludwika Filipa I. Rozpoczął się oficjalnie koronacją Ludwika Filipa I na króla Francuzów po obaleniu restauracji Burbonów przez rewolucję lipcową, natomiast zakończyła go rewolucja lutowa w 1848.

Karol Ludwik Napoleon Bonaparte, jako cesarz Napoleon III (ur. 20 kwietnia 1808 w Paryżu, zm 9 stycznia 1873 w Chislehurst, Kent, obecnie dystrykt Londynu Bromley, Wielka Brytania) – prezydent Francji w latach 1848-1852, cesarz Francuzów (fr. Empereur des Français) w latach 1852-1870. Syn Ludwika - krótkotrwałego króla Holandii (brata Napoleona Bonaparte) i Hortensji de Beauharnais - córki Józefiny, z jej pierwszego małżeństwa z wicehrabią Beauharnais.

Karol Ludwik Napoleon Bonaparte, jako cesarz Napoleon III (ur. 20 kwietnia 1808 w Paryżu, zm 9 stycznia 1873 w Chislehurst, Kent, obecnie dystrykt Londynu Bromley, Wielka Brytania) – prezydent Francji w latach 1848-1852, cesarz Francuzów (fr. Empereur des Français) w latach 1852-1870. Syn Ludwika - krótkotrwałego króla Holandii (brata Napoleona Bonaparte) i Hortensji de Beauharnais - córki Józefiny, z jej pierwszego małżeństwa z wicehrabią Beauharnais.

W starożytności tereny obecnej Francji były pod panowaniem Rzymian. Początki niepodległej Francji sięgają czasów rozpadu państwa Franków. Pierwszym władcą terenów francuskich został Karol II Łysy. Jego panowanie zapoczątkowało ponad tysiącletni okres monarchii w historii Francji. Pierwszy raz panowanie monarchii skończyło się wraz z wybuchem Rewolucji Francuskiej. A po jej upadku kilkunastoletnim panowaniem cesarza Napoleona. Po jego upadku doszło na krótko do restauracji monarchii i ogłoszenia II Republiki która trwała do czasu obalenia Napoleona III. Po którego obaleniu proklamowano III republikę. Istniała ona do 1946 roku gdy wprowadzono nową konstytucję. Po kolejnej zmianie konstytucji w 1958 roku Francja istnieje jako V Republika Francuska.

XIX wiek Francja rozpoczęła jako republika na skutek rewolucji francuskiej, która obaliła dotychczasową monarchię absolutną. W ciągu całego wieku ustrój Francji ulegał zmianom, od hegemonii Napoleona, przywrócenia monarchii, następnie rewolucja lipcowa, ponowne obalenie monarchy i proklamowanie w 1852 roku II Cesarstwa Francuskiego na czele z Napoleonem III. W 1870 roku zdetronizowano Napoleona III z związku z przegraną wojną z Prusami i ustanowiono III Republikę Francuską, która przetrwała do 1940 roku. Francja, zwłaszcza w drugiej połowie wieku, przeżywała rozkwit przemysłu.

I Cesarstwo Francuskie – państwo w okresie panowania cesarza Francuzów Napoleona I z rodu Bonaparte w latach 1804-1814 i 1815. Francja zmuszona była wówczas prowadzić wojny, z prawie wszystkimi krajami Europy, łączącymi się przeciwko niej w kolejnych koalicjach. Kres cesarstwu położyła abdykacja Napoleona na rzecz Napoleona II, ten jednak nie został dopuszczony do władzy, a tron francuski zwrócono Burbonom.

Restauracja Burbonów – okres w historii Francji wyznaczony datami 1814-1830 (przerwany przez 100 dni Napoleona 20 marca - 22 czerwca 1815), od powrotu na tron dynastii Burbonów po upadku Napoleona I do rewolucji lipcowej. Okres formalnej monarchii parlamentarnej, z Kartą konstytucyjną jako podstawowym dokumentem państwowym, w czasie którego o wpływy rywalizowali liberałowie i ultrasi, zaś ambicje królów Ludwika XVIII i Karola X ścierały się ze zmieniającym się układem sił społecznych, w którym na czoło wysuwała się burżuazja. Jest to również okres szybkiego rozwoju kapitalizmu we Francji.

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

Carlo Maria Buonaparte (wł.), fr. Charles-Marie Bonaparte (ur. 29 marca 1746 w Ajaccio - zm. 24 lutego 1785 w Montpellier). Był ojcem trzynaściorga dzieci, w tym: Józefa Bonaparte - krótkotrwałego króla Neapolu, późniejszego króla Hiszpanii, Napoleona I - Cesarza Francuzów, Ludwika - krótkotrwałego króla Holandii, Lucjana, Hieronima, Elizy i Karoliny . Był dziadkiem Napoleona II i Napoleona III.

Filip Eugeniusz Ferdynand Maria Klemens Baldwin Leopold Jerzy (franc. Philippe Eugène Ferdinand Marie Clément Baudouin Léopold Georges de Saxe-Cobourg-Gotha, ur. 24 marca 1837 w Château de Laeken niedaleko Brukseli, zm. 17 listopada 1905 w Brukseli) - książę belgijski, hrabia Flandrii, młodszy syn pierwszego króla Belgów - Leopolda I i Ludwiki Marii Orleańskiej (córki króla Francuzów - Ludwika Filipa I).

Referendum we Francji w 1804 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie propozycji wprowadzenia we Francji Cesarstwa i koronacji Napoleona Bonaparte na cesarza Francuzów. W głosowaniu wzięło udział ponad 47,20% uprawnionych do głosowania.

Wybory prezydenckie we Francji w 1848 roku – jedyne powszechne wybory prezydenckie we Francji przed rokiem 1965 odbyły się, po proklamowaniu Drugiej Republiki w roku 1848.

Maria Letizia Buonaparte (wł.), fr. Maria-Laetizia , Madame Mère, Altesse Impériale, z domu Ramolino. Była matką Józefa – krótkotrwałego króla Neapolu, późniejszego króla Hiszpanii, Napoleona I – Cesarza Francuzów, Ludwika – krótkotrwałego króla Holandii i Hieronima, króla Westfalii. Była protoplastką wszystkich Bonapartych XIX i XX wieku.

Związek Reński - Konfederacja Reńska fr. États confédérés du Rhin , niem. Rheinbund – został utworzony 12 lipca 1806 roku poprzez wystąpienie formalne 16 państw z zachodnich i południowych Niemiec z Rzeszy Niemieckiej i przyjęcie przez nich protektoratu cesarza Francuzów Napoleona Bonapartego. Nazwa nawiązywała do podobnego tworu, jaki w XVII w. powstał w zachodnich Niemczech z inspiracji króla francuskiego Ludwika XIV. Po klęsce w bitwie pod Austerlitz i w obliczu narodzin Związku, głowa Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, Franciszek II 6 sierpnia 1806 zrzekł się tytułów cesarza rzymskiego i króla niemieckiego, pozostając przy przybranym w 1804 roku tytule cesarza austriackiego (jako Franciszek I). Dzięki temu Napoleon mógł, jako władca Francji i hegemon Niemiec, kreować się na dziedzica dawnego cesarstwa Franków.

Maria Charlotta Amelia Augusta Wiktoria Klementyna Leopoldyna Koburg (ur. 7 czerwca 1840 w Brukseli, zm. 19 stycznia 1927 w Meise) – księżniczka belgijska, cesarzowa Meksyku z dynastii Koburgów. Córka króla Belgów Leopolda I i Ludwiki Marii (córki króla Francuzów - Ludwika Filipa I, z dynastii Burbonów Orleańskich). Imię otrzymała na cześć pierwszej żony swojego ojca

Maria Ludwika Elżbieta Burbon, Madame Première, Madame Infante (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759) - najstarsza córka króla Francji - Ludwika XV i jego żony - Marii Leszczyńskiej. Była bliźniaczą siostrą Anny Henrietty. Poślubiła Filipa I, księcia Parmy - najmłodszego syna króla Hiszpanii - Filipa V. Z jej licznego rodzeństwa oprócz niej, tylko jej młodszy brat - Ludwik Ferdynand się ożenił.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja