II koalicja antyfrancuska

Tzw. "druga koalicja" (1799–1802) była powtórną próbą zjednoczenia mocarstw europejskich dążących do zniszczenia, a jeśli się to nie uda – poważnego osłabienia rewolucyjnej Francji. W czasie gdy generał Napoleon Bonaparte prowadził kampanię w Egipcie nieprzyjazne Francji państwa zaczęły przygotowania do kolejnego uderzenia. Cesarstwo Austriackie i Imperium Rosyjskie formowały nowe armie, gotując się do uderzenia wiosną 1799 roku na terenie Niemiec i północnych Włoch.

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

Referendum we Francji w 1804 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie propozycji wprowadzenia we Francji Cesarstwa i koronacji Napoleona Bonaparte na cesarza Francuzów. W głosowaniu wzięło udział ponad 47,20% uprawnionych do głosowania.

Referendum we Francji w 1802 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie nowej konstytucji wprowadzającej Konsulat i czyniącej Napoleona Bonaparte I Konsulem. W głosowaniu wzięło udział ponad 50,55% uprawnionych do głosowania.

Joachim Murat (ur. 25 marca 1767 w Labastide-Fortunière (ob. Labastide-Murat), Francja, zm. 13 października 1815 w Pizzo, Włochy) – marszałek Francji, książę Bergu, król Neapolu 1808-1815. Syn oberżysty. Do wojska wstąpił w 1787, służył w czasie rewolucji francuskiej. Zasłużył się Napoleonowi w Paryżu w 1795, gdzie pomógł mu stłumić bunt rojalistów. Był jego adiutantem od 1796 i służył pod nim we Włoszech i w Egipcie. W 1799 został generałem dywizji. Wróciwszy z Napoleonem do Francji, poparł go w zamachu 9 listopada 1799.

Kampania szwajcarska - Republika Helwecka w 1799 r. stała się areną działań wojsk II koalicji i Francji. Po zdobyciu Zurychu przez wojska austriackie arcyksięcia Karola, armia francuska gen. André Massény pokonała w II bitwie pod tym miastem armię rosyjską gen. Aleksandra Rimskiego-Korsakowa.

Referendum we Francji w 1851 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie możliwości sprawowania przez prezydenta Louisa Napoléona Bonaparte urzędu przez dalszych 10 lat. W głosowaniu wzięło udział ponad 81,65% uprawnionych do głosowania.

VI koalicja antyfrancuska – koalicja austriacko-prusko-rosyjsko-szwedzko-brytyjsko-hiszpańska (wraz z licznymi państewkami niemieckimi), która w schyłkowym okresie wojen napoleońskich w latach 1812–1814 ostatecznie pokonała Cesarstwo Francuskie i zmusiła do abdykacji Napoleona. Zdetronizowany Napoleon został zesłany na Elbę.

Traktat w Villafranca – porozumienie zawarte 11 lipca 1859 przez władców Francji i Austrii, Napoleona III i Franciszka Józefa, które zakończyło wojnę pomiędzy Francją i Sardynią a Austrią.

Traktat paryski (Traktat o pokoju i przyjaźni) – traktat pokojowy zawarty 30 marca 1856 na zakończenie obradującego od 25 lutego kongresu przedstawicieli Francji, Anglii, Turcji, Austrii, Sardynii i Rosji.

Traktat londyński - traktat międzynarodowy podpisany 11 maja 1867 roku w konsekwencji "kryzysu luksemburskiego", wywołanego przez cesarza francuskiego Napoleon III, który po zwycięstwie Prus w wojnie z Austrią w 1866, zażądał Luksemburga jako rekompensaty za wstrzymanie się od udziału w wojnie. Propozycji francuskiej sprzyjał wielki książę Wilhelm III Holenderski, który miał otrzymać wysokie odszkodowanie, ale działania obu monarchów wzbudziły wielki protesty w Niemczech, przy czym Prusy jednocześnie przygotowywały się do wykorzystania sytuacji jako pretekstu do wojny z Francją. Ostatecznie na konferencji międzynarodowej w maju 1867 uznano Luksemburg za państwo niepodległe (choć wciąż pod berłem króla Niderlandów) i neutralne, objęte gwarancjami 5 europejskich mocarstw. Stolicę księstwa opuścił garnizon pruski, postanowiono też o zburzeniu fortyfikacji twierdzy Luksemburg.

Szmielow Iwan Sergejewicz (Ива́н Серге́евич Шмелё, ur. 3 październik 1873 w Moskwie - Imperium Rosyjskie, zm. 24 czerwca 1950 w Bussy-en-Othe we Francji) - pisarz rosyjski, od 1922 roku na emigracji w Berlinie i Paryżu. W 2000 r. został zgodnie ze swoim testamentem pochowany na cmentarzu na terenie Monastyru Dońskiego w centrum Moskwy.

Po III rozbiorze I Rzeczypospolitej, dokonanym w 1795 r. przez ościenne mocarstwa – Imperium Rosyjskie, Królestwo Prus i Austrię – Polska jako państwo zniknęła z mapy Europy. Wtedy znaczna część Polaków, zwłaszcza wojskowych, wyemigrowała z kraju, głównie do Saksonii, Włoch i Francji. Wielu z nich związało swe losy z gen. Napoleonem Bonaparte. Z jego przyzwolenia zorganizowane zostały w Lombardii w styczniu 1797 r. dwa Legiony Polskie, przy czym w ich skład weszli głównie polscy jeńcy z armii austriackiej. Dowodzili nimi generałowie Henryk Dąbrowski i Karol Kniaziewicz.

Referendum we Francji w 1952 roku zostało przeprowadzone w celu poddania pod głosowanie wprowadzenia monarchii pod postacią II Cesarstwa z Napoleonem III jako władcą. Frekwencja wyniosła 80,28%.

Po klęsce Wielkiej Armii, Napoleon Bonaparte wyznaczył linię obrony opartą o Wisłę, z Gdańskiem jako jednym z głównych punktów oporu. Francuski garnizon miasta został wzmocniony przez część wycofujących się żołnierzy pod dowództwem marszałka Rappa. W sumie liczył niemal 40 tys. żołnierzy, wraz z 19 generałami. Jednak w wyniku ran i chorób zaledwie 15 tys. było zdolnych do walki.


Hornussen jest wsią w północno-zachodniej Szwajcarii w dolinie Frick, przy autostradzie A3/E60 łączącej Bazyleę z Zurychem. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1281 roku, ale najpewniej wieś założono między VI a VIII wiekiem. Aż do 1802 roku wieś wraz z doliną Frick należały do Austrii, kiedy to Napoleon Bonaparte przyznał te tereny Szwajcarii. We wsi na zboczach doliny uprawia się winorośl.

Karol Ludwik Napoleon Bonaparte, jako cesarz Napoleon III (ur. 20 kwietnia 1808 w Paryżu, zm 9 stycznia 1873 w Chislehurst, Kent, obecnie dystrykt Londynu Bromley, Wielka Brytania) – prezydent Francji w latach 1848-1852, cesarz Francuzów (fr. Empereur des Français) w latach 1852-1870. Syn Ludwika - krótkotrwałego króla Holandii (brata Napoleona Bonaparte) i Hortensji de Beauharnais - córki Józefiny, z jej pierwszego małżeństwa z wicehrabią Beauharnais.

W latach 1799-1804 Napoleon Bonaparte zapoczątkował wiele reform, które miały wzmocnić państwo francuskie. Dokonał podziału administracyjnego państwa na departamenty, powiaty i gminy, którymi zarządzali odpowiednio prefekci, podprefekci i merowie.

Emile Marc de Saint-Hilaire, zwany też Marco de Saint-Hilaire, paź Napoleona ( ur. 1796 w Wersalu, zm. 1887 w Neuilly ). W latach (1802-1815) przebywał na dworze Napoleona Bonaparte, będąc jego paziem. Jest autorem popularnych prac o życiu Napoleona m. in. " Souvenirs de la vie prievèe de Napoleon" oraz "Historii kampanii rosyjskiej Napoleona". Do roku 1848 wydał 15 publikacji dotyczących Napoleona.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja