Linki:
Cykl życia programu,
Garmisch-Partenkirchen,
Implementacja (informatyka),
Informatyka,
Integracja (informatyka),
Metryka oprogramowania,
Model kaskadowy,
Model prototypowy,
Model przyrostowy,
Model spiralny,
NATO,
Programowanie ekstremalne,
Programowanie obiektowe,
Programowanie zwinne,
Rational Unified Process,
Rzym,
UML,
Wydział Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego,
Wzorzec projektowy (informatyka),
Inżynieria oprogramowania – dziedzina inżynierii systemów zajmująca się wszelkimi aspektami produkcji oprogramowania: od analizy i określenia wymagań, przez projektowanie i wdrożenie, aż do ewolucji gotowego oprogramowania. Podczas gdy
informatyka zajmuje się teoretycznymi aspektami produkcji oprogramowania, inżynieria oprogramowania koncentruje się na stronie praktycznej.
Inżynieria oprogramowania – dziedzina inżynierii systemów zajmująca się wszelkimi aspektami produkcji oprogramowania: od analizy i określenia wymagań, przez projektowanie i wdrożenie, aż do ewolucji gotowego oprogramowania. Podczas gdy
informatyka zajmuje się teoretycznymi aspektami produkcji oprogramowania, inżynieria oprogramowania koncentruje się na stronie praktycznej.
Wymaganie w
inżynierii, jest pojedynczą, udokumentowaną potrzebą określonego produktu czy usługi, albo sposobu ich działania. Formalnie jest to wykorzystywane powszechniej w inżynierii systemów lub w
inżynierii oprogramowania. Jest to stwierdzenie identyfikujące potrzebne cechy, możliwości, charakterystyki lub jakość systemu, aby był on wartościowy i pożyteczny dla użytkownika. W klasycznej inżynierii, zbiór wymagań jest wykorzystywany w fazie projektowania nowego produktu. Wymagania pokazują, jakie elementy i funkcje są niezbędne w konkretnym projekcie.
Profiler - w
inżynierii oprogramowania, to forma dynamicznej analizy programu (w przeciwieństwie do statycznej analizy kodu). Jest to badanie zachowania programu używając informacji zdobytych podczas jego wykonywania. Zwykle przeprowadza się je by dowiedzieć się, które części programu zoptymalizować, by zwiększyć jego ogólną prędkość lub zmniejszyć wymagania pamięci.
Wzorzec dekoratora to w
inżynierii oprogramowania jeden ze
wzorców projektowych należący do grupy wzorców strukturalnych. Pozwala na dodanie nowej funkcjonalności do istniejących klas dynamicznie podczas działania programu.
Model kaskadowy (ang. waterfall model) – jeden z kilku rodzajów procesów tworzenia
oprogramowania zdefiniowany w
inżynierii oprogramowania. Jego nazwa wprowadzona została przez Winstona W. Royce w roku
1970, w artykule "Managing the Development of Large Software Systems" (zarządzanie tworzeniem dużych systemów informatycznych).
Wymaganie w
inżynierii, jest pojedynczą, udokumentowaną potrzebą określonego produktu czy usługi, albo sposobu ich działania. Formalnie jest to wykorzystywane powszechniej w inżynierii systemów lub w
inżynierii oprogramowania. Jest to stwierdzenie identyfikujące potrzebne cechy, możliwości, charakterystyki lub jakość systemu, aby był on wartościowy i pożyteczny dla użytkownika. W klasycznej inżynierii, zbiór wymagań jest wykorzystywany w fazie projektowania nowego produktu. Wymagania pokazują, jakie elementy i funkcje są niezbędne w konkretnym projekcie.
Wzorzec mediatora to w
inżynierii oprogramowania jeden ze
wzorców projektowych należący do grupy wzorców czynnościowych. Mediator zapewnia jednolity interfejs do różnych elementów danego podsystemu.
Inspekcje kodu to praktyka w dziedzinie
inżynierii oprogramowania mająca na celu wykrycie i poprawienie błędów popełnionych w kodzie w czasie fazy pisania oprogramowania, a co za tym idzie, poprawienie jakości tworzonego produktu. Praktyka ta polega na przeglądzie kodu napisanego przez programistę przez inną osobę przed włączeniem kodu do systemu kontroli wersji (np. takiego jak
CVS) i przekazaniem go do testowania.
Wzorzec fasady to w
inżynierii oprogramowania jeden z
wzorców projektowych należący do grupy wzorców strukturalnych. Jest on pomyślany jako środek dostępu do złożonego systemu prezentujący na zewnątrz uproszczony lub uporządkowany
interfejs programistyczny.
Wzorzec architektoniczny (
ang. Architectural pattern) – w
inżynierii oprogramowania jest to uznany i sprawdzony sposób rozwiązania danego problemu z zakresu architektury oprogramowania. Wzorce architektoniczne określają ogólną strukturę danego
systemu informatycznego, elementy z jakich się składa, zakres funkcjonalności realizowany przez dany element jak również zasady komunikacji pomiędzy poszczególnymi elementami.
Wzorzec metody szablonu to w
inżynierii oprogramowania jeden ze
wzorców projektowych, należący do grupy wzorców czynnościowych. Nie ma nic wspólnego z
szablonami.
W
informatyce, kolejki komunikatów i mailboxy są
komponentami inżynierii oprogramowania używanymi do
komunikacji międzyprocesowej lub do
międzywątkowej komunikacji w obrębie jednego procesu. Używają kolejek do przesyłania wiadomości (przekazywania kontroli lub zawartości). Systemy komunikacji grupowej oferują podobne funkcjonalności.
Tworzenie przypadków użycia (
ang. use case) to technika stosowana w
inżynierii oprogramowania w celu opisania wymagań tworzonego
systemu informatycznego. Przypadek użycia przedstawia interakcję pomiędzy aktorem (użytkownikiem systemu), który inicjuje zdarzenie oraz samym systemem jako sekwencję prostych kroków.
Licencja Wolnego Oprogramowania to
licencja oprogramowania zezwalająca użytkownikom na modyfikację i redystrybucję zmodyfikowanych wersji oprogramowania, co zwykle zabronione jest przez
prawo autorskie. Licencja Wolnego Oprogramowania gwarantuje jego odbiorcom
wolność w postaci zgody na modyfikację i dystrybucję dzieła objętego prawem autorskim.