Linki:
Średnik,
@,
Akcent wyrazowy,
Apostrof,
Arystofanes z Bizancjum,
Asterysk,
Błąd językowy,
Cudzysłów,
Dwukropek,
Dywiz,
Et,
Fonem,
Historia interpunkcji,
Intonacja,
Język (mowa),
Język angielski,
Język chiński,
Język japoński,
Język polski,
Krój pisma,
Kratka,
Kropka,
Leksem,
Mowa,
Myślnik,
Nawias,
Odmiana pisma,
Paragraf,
Pauza,
Przecinek,
Pytajnik,
Rytm,
Semantyka,
Składnia,
Struktura,
Tekst (literatura),
Tylda,
Typografia,
Tytel,
Ukośnik,
Wielokropek,
Wykrzyknik,
Wyraz,
Znaki diakrytyczne,
Znaki pisarskie,
Interpunkcja jest to graficzny odpowiednik
intonacji,
rytmu i tempa
mowy,
akcentu wyrazowego i zdaniowego. Stanowi ją zbiór
znaków (we współczesnej polszczyźnie jest ich 10), inaczej zwanych znakami przestankowymi, uzupełniających zapis literowy
tekstu. Nie odpowiadają one ani
fonemom języka mówionego, ani
leksemom. Znaki te pozwalają na odzwierciedlenie w tekście pisanym zależności
składniowych między członami wypowiedzenia lub między wypowiedzeniami, na wyodrębnienie, podkreślenie - ze względów znaczeniowych lub emocjonalnych - pewnych
wyrazów lub fragmentów tekstu, a także na ujednoznacznienie tekstu pisanego.
Tracking, gęstość składu – równomierne odsuwanie lub przybliżanie do siebie znaków w tekście, możliwość regulowania odległości pomiędzy znakami globalnie w skali całego tekstu lub w jego wybranym fragmencie, funkcja dostępna w programach do
składu i
łamania publikacji,
procesorach tekstu oraz innych programach pracujących z tekstem w
trybie graficznym.
Edytor tekstu –
program komputerowy ukierunkowany zasadniczo na samo wprowadzanie lub edycję tekstu, a nie na nadawanie mu zaawansowanych cech formatowania (do czego służy
procesor tekstu). W zależności od zastosowań, edytory tekstu nie mają w ogóle możliwości zajmowania się wyglądem i formatowaniem tekstu, skupiając się tylko na wprowadzaniu samych znaków, lub też mają te możliwości bardzo ograniczone.
Adiustacja, adiustacja tekstu – ręczne naniesienie na
maszynopisach lub
wydrukach dyspozycji dla osoby dokonującej
składu i
łamania tekstu. Dyspozycje te mają formę
znaków korektorskich, dopisków tekstowych oraz ewentualnie innych potrzebnych oznaczeń.
Wers (
fr. vers, z
łac. versus – "wiersz") – każda pojedyncza linia tekstu pisanego. W przypadku tekstu pisanego w układzie
łamowym, oprócz terminu wers, stosuje się też prostsze określenia – "wiersz", lub "linijka tekstu". Wers jest podstawową jednostką tworzącą
akapit.
Plik tekstowy (
ang. text file lub plain text file) –
plik składający się z
tekstu i formatowany zgodnie z przyjętym standardem, zazwyczaj
ASCII lub jego odmianie (możliwy jest też zapis w standardach
Unicode). Plik taki zawiera tekst
kodowany w wybranym standardzie wraz ze znakami formatowania tekstu, w ASCII znaki o kodach mniejszych od 32. Znak Ctrl_Z jest znacznikiem końca pliku a zawartość pliku za tym znakiem jest zazwyczaj ignorowana.
The Chicago Manual of Style (CMS) jest wysoko cenionym opracowaniem o stylu, rozumianym jako ogół zagadnień związanych z wyglądem tekstu pisanego -
interpunkcją, pogrubieniem bądź nachyleniem
czcionki, itp. CMS, mimo że w zamierzeniu był przeznaczony dla
amerykańskiej odmiany języka
angielskiego, jest stosowany we wszystkich
państwach anglojęzycznych, ponieważ autorytatywnie i klarownie objaśnia niezwykle skomplikowane zagadnienia z tego zakresu.
Tryb wstawiania – tryb cyfrowej edycji tekstu, np. pliku komputerowego, linii poleceń, interfejsu znakowego itp., polegający na "rozpychaniu" istniejącego tekstu, czyli wstawianiu znaku w miejscu
kursora z jednoczesnym przesuwaniem w kierunku biegu tekstu o jeden znak wszystkich ewentualnie istniejących kolejnych znaków w wierszu, a najczęściej również w całym
akapicie (kierunek biegu tekstu jest najczęściej wymuszony językiem wpisywanego tekstu i w wielu pismach niełacińskich biegnie w lewo, np. w arabskim, hebrajskim czy ormiańskim).
James while John had had had had had had had had had had had a better effect on the teacher – zdanie w
języku angielskim demonstrujące
wieloznaczność wypowiedzi i konieczność stosowania
interpunkcji jako wyznacznika
intonacji,
akcentu i przerw stosowanych w mowie ludzkiej. W badaniach dotyczących przetwarzania ludzkich informacji, zdanie to jest przykładem, pokazującym jak czytelnik polega na interpunkcji nadającej zdaniom właściwy sens, zwłaszcza w pobieżnym przeglądaniu tekstu.
Znaki uzupełniające -
znaki drogowe wyrażające ustalenia organizacji ruchu w postaci drogowskazów wskazujących uprzedzającymi przed innymi znakami lub bez drogowskazowe.
Dingbat - ozdoby i znaki używane w
składzie tekstu. Czasami są nazywane bardziej formalnie ozdobami drukarskimi. Termin ten nadal jest stosowany w terminologii
komputerowej, dla określenia czcionek, które zamiast liter zawierają symbole (np. Wingdings) lub samych znaków takich jak gwiazdki, serca, płatki śniegu (★, ❤, ✱ itp.).
Formatowanie tekstu – zmiana wyglądu i przekształcenie fragmentów tekstu w celu wyróżnienia, najczęściej w
procesorze tekstu lub za pomocą
języka znaczników (
BBCode,
HTML). Możemy wyróżnić formatowanie twarde (ręczne przypisanie cech) i miękkie (przypisanie stylu).
Poprawność językowa – własność każdego tekstu językowego, zarówno mówionego jak i pisanego, polegająca na jego zgodności z przyjętymi normami językowymi. Tekst poprawny językowo jest więc tekstem wolnym od
błędów i usterek językowych.