Język arabski

Język arabski – język należący do południowej grupy języków semickich, zapisywany alfabetycznym pismem arabskim od strony prawej do lewej. Kod ISO 639-3: ar/ara

Lateralizacja - inaczej "stronność" - asymetria czynnościowa prawej i lewej strony ciała ludzkiego, która wynika z różnic w budowie i funkcjach obu półkul mózgowych. Wyraża się np. większą sprawnością ruchową prawych kończyn od lewych, a także rejestrowaniem przez mózg większej liczby bodźców zmysłowych z prawej strony ciała.

Język tai daeng - język z grupy języków tajskich, używany przez 140 tys. osób, tzw. Czerwonych Tajów, w Wietnamie oraz 25 tys. w Laosie. Zapisywany jest pismem tai viet.

Herb powiatu płockiego w polu czerwonym dwudzielny orzeł „mazowiecko - płocki", (z prawej strony półorzeł srebrny, z lewej strony półorzeł czarny z literą P złotą na piersi).

Nabatejczycy (arab. الأنباﻂ al-Anbat) – starożytny lud pochodzenia semickiego przybyły z Półwyspu Arabskiego na tereny obecnego południowego Izraela i południowej Jordanii ok. VI w. p.n.e. W III w. p.n.e. utworzyli królestwo nabatejskie, które zostało w 106 r. n.e. włączone do rzymskiej prowincji Arabia. Stolicą ich państwa była Petra, potem Bostra. Mówili dialektem arabskim oraz posługiwali się pismem aramejskim.

Inochód (skrocz, ang. pace) – naturalny sposób poruszania się niektórych ssaków kopytnych i psowatych polegający na unoszeniu jednocześnie obu kończyn z jednej strony ciała, np. lewej przedniej i lewej tylnej, a następnie prawej przedniej i prawej tylnej. W chodzie tym, podobnie jak w kłusie, słychać dwa takty.

Zwój - pierwotna postać książki w formie długiej wstęgi nawiniętej na dwa drążki (umbilicus). Drążki te (wykonane najczęściej z drewna lub kości słoniowej) były dłuższe niż szerokość zwoju i nie były do niego przymocowane. Przed rozpoczęciem czytania drążki te wysuwano ze zwoju. Tekst zapisywany był w układzie kolumnowym, tzn. zwój przewijano w poziomie. Zwój czytano rozwijając sukcesywnie jego kolejne partie z jednej strony, zwijając je jednocześnie z drugiej strony (najczęściej już wtedy był to układ od lewej do prawej).

Język tigrinia (nazwa własna: ትግርኛ = təgrəñña) – język semicki z północnej gałęzi języków etiopskich, około 3,2 mln mówiących, używany w północnej Etiopii (głównie w prowincji Tigraj) oraz południowej i środkowej Erytrei, w którym to kraju ma wspólnie z językiem arabskim status języka urzędowego. Język zapisywany jest pismem etiopskim. Grupy emigrantów posługują się językiem tigrinia także w Niemczech i Izraelu.

Herb gminy Chojnów przedstawia tarczę herbową podzieloną na trzy części (dwie od strony lewej, oraz jedną od strony prawej). Pierwsza górna część od strony lewej jest koloru pomarańczowego z czarnym koronowanym orłem. Dolna części od strony lewej przedstawia szachownicę kolorów czerwonego oraz szarego (5 pól czerwonych, w tym trzy przycięte i pięć pól szarych w tym jedno przycięte). Prawa część jest koloru fioletowego, z czarnym wiatrakiem (Wiatrak w Jerzmanowicach), oraz dwie białe ryby.

Objaw chełbotania – objaw świadczący o obecności płynu w jamie brzusznej. Badanie wykonuje się poprzez umieszczenie lewej dłoni w dolnej części prawej połowy brzucha i uderzenie palcami prawej dłoni w lewą dolną część brzucha, w kierunku lewej ręki badającego. Powstająca fala płynu uderza w ścianę prawej połowy brzucha i udziela się lewej ręce badającego.

Pismo mandżurskie - system pisma oparty na dawnym piśmie mongolskim z dodatkiem znaków diakrytycznych, używany do zapisu (obecnie niemal wymarłego) języka mandżurskiego. Podobny alfabet jest obecnie używany przez lud Xibe, spokrewniony z Mandżurami. Zapisywany jest w pionowych kolumnach biegnących od lewej do prawej strony.

Praworęczność - typowa dla większości ludzi funkcjonalność prawej i lewej ręki. Około 75-90% ludności jest praworęczna. Osoby praworęczne wykonują większość czynności wymagających dużej precyzji ruchów za pomocą ręki prawej. Praworęczność wynika z silniejszego rozwoju lewej półkuli mózgowej.

Strony widzące – termin stosowany w redakcji technicznej, DTP i poligrafii na dwie sąsiednie strony wielostronicowej publikacji poligraficznej, które są jednocześnie widoczne, gdy publikacja ta jest otwarta na którejś ze stron. Są to strony lewa i prawa. Generalnie w naszym obszarze kulturowym lewa jest parzysta, tzn. ma parzysty numer strony, prawa zaś jest nieparzysta, aczkolwiek możliwa jest sytuacja odwrotna w szeregu języków, jak np. hebrajski, jidysz, arabski itd.

Język xhosa - jeden z ważniejszych języków z rodziny bantu, posługuje się nim południowoafrykański lud Xhosa (głównie w RPA i Lesotho), liczbę użytkowników szacuje się na ok. 5,6 mln. Zalicza się do języków mlaskowych, co wyróżnia go spośród innych języków bantu (cecha ta została zapożyczona z języków khoisan). Mlask boczny dziąsłowy (zapisywany jako "xh") występuje również w nazwie języka.

Herb Polkowic - tarcza herbowa herbu jest biała (srebrna). Posiada żółtą bordiurę. Na tarczy umieszczony jest czerwony mur miejski, posiadający czarne żyłowanie oraz dwie czerwone blankowane wieże pokryte trójkątnymi dachami, zakończone gałkami. Ponad murem, między wieżami mieści się hełm rycerski barwy szarej, posiadający pióropusz, umieszczony jest pod gotycką arkadą. Nad tarczą herbową widnieje corona muralis, barwy czerwonej, posiadająca trzy wieże, z lewej i prawej strony tarczy herbowej umieszczone są labry, tarcza jest opasana od dołu oraz z lewej i prawej strony wieńcem z zielonych liści, opasanym niebiesko-żółtą wstęgą.

Spółgłoska emfatyczna- w gramatyce opisowej języków semickich (i innych afroazjatyckich) spółgłoska zapisywana w transkrypcji literą z kropką pod spodem, realizowana jako faryngalizowana (w jezyku arabskim i aramejskim), glottalizowana w językach etiopskich a niekiedy jako welaryzowana. Jednak, jako że do najbardziej rozpowszechnionych języków semickich należą arabski i aramejski, często emfatyczność utożsamia się nieściśle z faryngalizacją.

Ludy semickie lub Semici − umowna nazwa, pochodząca od imienia biblijnego Sema (jednego z synów Noego), grupy ludów posługujących się językami należącymi do rodziny języków semickich. Określenie to pochodzi od niemieckiego filologa Augusta Schlözera, który wprowadził je w roku 1781.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja