Język hebrajski

Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.

Olga Kapeliuk (hebr. אולגה קפליוק‎; ur. 1932 w Krakowie) jest profesorem zwyczajnym lingwistyki i afrykanistyki na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Urodziła się w Polsce, po II wojnie światowej wyemigrowała do Izraela. Uważana jest za jednego z najważniejszych izraelskich lingwistów i badaczy języków semickich, zwłaszcza języków etiopskich i współczesnych dialektów języka aramejskiego. Zyskała opinię jednego z największych ekspertów w dziedzinie języka amharskiego. Podczas trwania szerokiej imigracji etiopskich Żydów do Izraela pełniła funkcję doradcy przy narodowym programie edukacyjnym. W 2005 roku otrzymała Izraelską nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie lingwistyki.

Zarfatit lub język żydowsko-francuski (צרפתית, fr.: zarphatic, tsarfatit) to język wymarły z grupy romańskich, używany przez Żydów w północnej Francji oraz w zachodnich Niemczech w okresie od XI w. do XV w. Rozwinął się z języka starofrancuskiego i zawierał niewiele zapożyczeń z języka hebrajskiego. Był zapisywany zmodyfikowanym alfabetem hebrajskim.

Język fenicki - wymarły język z grupy kananejskiej rodziny języków semickich. Znany jest przede wszystkim z licznych napisów, które znajdowano w wielu miejscowościach nad Morzem Śródziemnym.

Języki melanezyjskie - autochtoniczne języki Melanezji, używane współcześnie przez ok. 1 mln. osób. Jest to określenie geograficzne, nie genetyczne - języki melanezyjskie nie tworzą rodziny językowej, zalicza się do nich ponad 400 języków z rodziny austronezyjskiej oraz z grupy papuaskiej.

Ludy semickie lub Semici − umowna nazwa, pochodząca od imienia biblijnego Sema (jednego z synów Noego), grupy ludów posługujących się językami należącymi do rodziny języków semickich. Określenie to pochodzi od niemieckiego filologa Augusta Schlözera, który wprowadził je w roku 1781.

Język somalijski (SOM) to język z grupy języków kuszyckich rodziny afroazjatyckiej, jeden z języków urzędowych Somalii oraz Somalilandu. Używany jest też przez mniejszości narodowe we wschodniej Etiopii, Dżibuti oraz Kenii.

Język somalijski – język z grupy języków kuszyckich rodziny afroazjatyckiej, jeden z języków urzędowych Somalii oraz Somalilandu. Używany jest też przez mniejszości narodowe we wschodniej Etiopii, Dżibuti oraz Kenii.

Layla, Laila, Leila, Lejla lub Leyla (ar. ليلى) – używane na całym świecie arabskie imię żeńskie pochodzące z języków semickich, od rdzenia trójspółgłoskowego: L-J-L (ليل, rdzeń wspólny z hebrajskim rzeczownikiem Lilith) i oznaczające „noc”; z czasem nabrało znaczenia „urodzony w nocy”, „ciemnowłosa piękność” lub „ciemna piękność”.

Język moabicki - wymarły język semicki z grupy kananejskiej, bardzo blisko spokrewniony z hebrajskim. Używany był w królestwie Moabitów, na terenach dzisiejszej północno-zachodniej Jordanii w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą. Znany jedynie z kilku inskrypcji, m.in. ze Steli Meszy.

Szin (ש, ش‍) (także sin, šīn) - dwudziesta pierwsza litera alfabetów semickich, m.in. fenickiego, arabskiego, hebrajskiego. Odpowiada dźwiękowi s lub sz. W języku hebrajskim ש dodany jako prefiks oznacza spójnik że.

Język amonicki - wymarły język semicki z grupy kananejskiej, bardzo blisko spokrewniony z językiem hebrajskim, używany w starożytności na terenach dzisiejszej Jordanii przez Amonitów (od których wzięła nazwę stolica Jordanii Amman). Znany z nielicznych inskrypcji, głównie na Cytadeli w Ammanie.

Akademia Języka Hebrajskiego (האקדמיה ללשון העברית, Ha-Akademja la-Laszon ha-Iwrit) – najwyższa izraelska instytucja zajmująca się wiedzą o języku hebrajskim. Jest kontynuacją dzieła, jakie rozpoczął Eliezer ben Jehuda, zakładając Radę Języka Hebrajskiego w celu przywrócenia języka hebrajskiego do powszechnego użytku.

Mahal (hebr. מח"ל) jest hebrajskim akronimem nazwy Mitnadvei Hutz LaAretz (hebr. מתנדבי חוץ לארץ). Byli to żydowscy i nie-żydowscy ochotnicy, którzy w latach 1947-1948 przyjeżdżali do Palestyny, aby wziąć udział w trwającym tam konflikcie żydowsko-brytyjsko-arabskim.

Tefilin, tfilin, filakterie (hebr.: תְּפִלִּין‎) – dwa czarne skórzane pudełeczka wykonane z jednego kawałka skóry koszernego zwierzęcia, w których znajdują się cztery ustępy Tory, ręcznie przepisane w języku hebrajskim przez sofera.

Język ho - język należący do grupy munda austroazjatyckiej rodziny językowej, używany przez półtora miliona osób z grupy etnicznej Ho (lud) we wschodnich Indiach. Dzieli się na kilka dialektów: ćaibasa, thakurmunda i lohara. Blisko spokrewniony z językami santali i mundari. Posiada własny system pisma zwany varang kshiti, ale zapisywany bywa często pismem dewanagari i orija.

Język baktryjski - wymarły język zaliczany do podgrupy południowej języków wschodnioirańskich, używany w starożytności na terenie Baktrii. Zapisywany był alfabetem greckim, wprowadzonym na tym obszarze w czasie podbojów Aleksandra Macedońskiego.

Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich lub grupa bułgarsko-macedońska - grupa dwóch blisko spokrewnionych ze sobą języków południowosłowiańskich, którą stanowią język bułgarski i macedońskiego. Stoi ona w opozycji do grupy zachodniej, którą stanowią języki diasystemu serbsko-chorwackiego i język słoweński. Grupa ta posiada nie tylko swoiste cechy słowiańskie, ale też takie, które powstały pod wpływem języków niesłowiańskich, co tłumaczone jest sąsiedztwem tych języków również z niesłowiańskimi językami Bałkanów, należą zatem do tzw. bałkańskiej ligi językowej.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja