Język oksytański

Vivaroalpejski (okc. vivaroaupenc) - dialekt języka okcytańskiego. Należy do północnej grupy dialektów języka oksytańskiego. Używany jest w południowej Francji i Włoszech, a także w miejscowości Guardia Piemontese w Kalabrii, gdzie znany jest jako gardiol. Inne północnooksytańskie dialekty to limuzyński i owerniacki.

Dialekt meklemburski to dialekt języka wschodniodolnoniemieckiego używany w zachodniej części niemieckiego landu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Dialekt ten tworzy wspólnotę językową wraz z dialektem zachodniopomorskim, a rozróżnienie obu tych wariantów bywa niekiedy bardzo trudne i w związku z tym czasami używa się zbiorczego określenia - "dialekt meklembursko-przedniopomorski" (niem.: Mecklenburgisch-Vorpommersch).

Etnolekt – język, dialekt lub gwara[1] używany przez wyodrębnioną grupę etniczną. Jest zbiorem bardzo podobnych do siebie idiolektów[2]. Termin "etnolekt" jest używany w językoznawstwie szczególnie w przypadkach gdy zastosowanie określenia język, dialekt lub gwara byłoby sporne, w częstych sytuacjach braku precyzyjnych kryteriów pozwalających uznać daną odmianę języka za odrębny język bądź też dialekt (odmianę) innego, pokrewnego języka[3].

Dialekt mediolański – dialekt języka lombardzkiego, używany w Mediolanie we Włoszech. Posługuje się nim ok. 2 milionów osób. Przez mediolańczyków nazywany jest milanes, milanées, a także meneghino (meneghin, meneghìn).

Dialekt meklemburski to dialekt wschodniodolnoniemiecki używany w zachodniej części niemieckiego landu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Dialekt ten tworzy wspólnotę językową wraz z gwarą zachodniopomorską, a rozróżnienie obu tych wariantów bywa niekiedy bardzo trudne i w związku z tym czasami używa się zbiorczego określenia - "dialekt meklembursko-przedniopomorski" (niem.: Mecklenburgisch-Vorpommersch).

Dialekt langwedocki (Lengadocian, Lengadoucian, fr.: Languedocien) - dialekt języka oksytańskiego, używany w Langwedocji i Gaskonii w południowej Francji.

Cockney – to angielski dialekt używany we wschodnim Londynie przez mieszkańców z niższych warstw społecznych (klasa robotnicza). Słowo ‘Cockney’ opisuje nie tylko dialekt pochodzący ze wschodniego Londynu, ale także osobę, która używa tego dialektu.

Dialekt czakawski (po chorwacku čakavsko narječje, čakavština, čakavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka - ča (w dwu pozostałych dialektach, kajkawskim i sztokawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio kaj i što).

Gwara łowicka - mowa ludności Łowicza i jego okolic. Jej przynależność dialektalna nie jest do końca jasna. W starszych publikacjach z dziedziny polskiej dialektologii zaliczno ją do gwar małopolskich, ale obecnie widoczna jest tendencja łączenia jej z dialektem mazowieckim. Problem ten wynika z właściwości gwary - posiada ona cechy obu tych dialektów.

Gwary kociewskie – gwary regionalne używane na Kociewiu. Należą do dialektu wielkopolskiego, chociaż posiadają też bardzo wiele cech typowych dla dialektu mazowieckiego i kaszubskiego. W systemach wyróżniających dialekt chełmińsko-kociewsko-warmiński gwary te uznawane są za jego część.

Twents - dialekt, należący do języka dolnosaksońskiego, używany w regionie Twente, którego głównym ośrodkiem jest miasto Enschede w Królestwie Niderlandów. Nie jest jednak dialektem jednolitym, można zaobserwować różnice w tym dialekcie pomiędzy wsiami.

Dialekt kajkawski (po chorwacku kajkavsko narječje, kajkavština, kajkavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka, używanego na północy Chorwacji - kaj (w dwóch pozostałych dialektach, sztokawskim i czakawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio što i ča).

Dialekt limuzyński (lemosin, fr.: limousin) język romański, używany w regionie Limousin we Francji. Jest uznawany za dialekt języka oksytańskiego. Bywa również uznawany za dialekt języka francuskiego, jednak nie jest to uzasadnione z historycznego i lingwistycznego punktu widzenia.

Narzecze – termin stosowany dawniej jako synonim terminu "dialekt", w znaczeniu ogólniejszym także jako synonim terminu "gwara". Często występował w odniesieniu do języków egzotycznych. Obecnie rzadko używany.

Dialekt wysokopruski (niem.: Hochpreußisch) – środkowoniemiecki dialekt używany na obszarze Prus Wschodnich do roku 1945. Jego użytkownikami byli potomkowie osadników ze Śląska, którzy przybywali do Prus od XIII wieku.

Dialekt północnokaszubski – jeden z zespołów gwarowych języka kaszubskiego (przez część językoznawców uważanego za dialekt kaszubski języka polskiego). W skład dialektu wchodzą gwary używane na terenach powiatów: słupskiego, lęborskiego, wejherowskiego oraz puckiego. Jest dialektem, w którym najwyraźniej zaznaczają się cechy typowo kaszubskie, gdyż wpływy polskich dialektów, wielkopolskiego i mazowieckiego, były tu najmniejsze.

Dialekt aragońsko-kastylijski – odmiana języka hiszpańskiego używana w Aragonii. Jego cechy charakterystyczne kształtowały się pod wpływem kontaktów z językiem aragońskim. Aragońskie określenie tego dialektu, parla baturra (mowa chłopska) wynika z faktu, iż była to mowa niższych warstw społecznych, jej użycie najczęściej było związane z brakiem wykształcenia.

Dialekt Rauma (rauman giäl) to dialekt języka fińskiego, używany przez mieszkańców miasta Rauma (zachodnia Finlandia) i uważany przez nich za osobny język. Charakteryzuje się słownictwem wywodzącym się w dużej części z języków germańskich, głównie języka szwedzkiego.

Dialekt chełmińsko-kociewsko-warmiński – zespół młodszych gwar uznawanych przez część dialektologów za odgałęzienie dialektu wielkopolskiego, natomiast przez inną część uczonych traktowany jako odrębna jednostka dialektologiczna. Obecnie gwara warmińska i gwary ostródzkie zaliczane są raczej do gwar dialektu mazowieckiego ze względu na silny wpływ sąsiednich gwar północno-wschodnich.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja