Język włoski

Dialekt meklemburski to dialekt języka wschodniodolnoniemieckiego używany w zachodniej części niemieckiego landu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Dialekt ten tworzy wspólnotę językową wraz z dialektem zachodniopomorskim, a rozróżnienie obu tych wariantów bywa niekiedy bardzo trudne i w związku z tym czasami używa się zbiorczego określenia - "dialekt meklembursko-przedniopomorski" (niem.: Mecklenburgisch-Vorpommersch).

Dialekt mediolański – dialekt języka lombardzkiego, używany w Mediolanie we Włoszech. Posługuje się nim ok. 2 milionów osób. Przez mediolańczyków nazywany jest milanes, milanées, a także meneghino (meneghin, meneghìn).

Dialekt langwedocki (Lengadocian, Lengadoucian, fr.: Languedocien) - dialekt języka oksytańskiego, używany w Langwedocji i Gaskonii w południowej Francji.

Cockney – to angielski dialekt używany we wschodnim Londynie przez mieszkańców z niższych warstw społecznych (klasa robotnicza). Słowo ‘Cockney’ opisuje nie tylko dialekt pochodzący ze wschodniego Londynu, ale także osobę, która używa tego dialektu.

Język liguryjski - zespół dialektów używanych przez niemal 2 mln osób w Ligurii, krainie rozciągającej się na północnym wybrzeżu Morza Liguryjskiego, głównie na terytorium Włoch, ale także Francji i Monako. Tradycyjnie dialekty liguryjskie uważa się za regionalny wariant języka włoskiego, lecz bardzo różnią się one od włoskiego języka standardowego. Bliskie są natomiast dialektom piemonckim i lombardzkim. Niektórzy językoznawcy, tacy jak Frederick Agard, klasyfikują dialekt liguryjski jako należący do podgrupy gallo-italskiej języków zachodnioromańskich, podczas gdy włoski umieszczają w innej grupie, a mianowicie italsko-dalmatyńskiej.

Dialekt kajkawski (po chorwacku kajkavsko narječje, kajkavština, kajkavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka, używanego na północy Chorwacji - kaj (w dwóch pozostałych dialektach, sztokawskim i czakawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio što i ča).

Język piemoncki (piemontèis) - etnolekt używany w Piemoncie (północno-zachodnie Włochy). Tradycyjnie uznawany był za dialekt języka włoskiego, jednak znacznie różniący się od standardowego włoskiego. Z językoznawczego punktu widzenia jednak nie jest dialektem języka włoskiego, gdyż język piemoncki jest klasyfikowany w podgrupie gallo-italskiej języków zachodnioromańskich, , zaś włoski należy do grupy italsko-dalmatyńskiej. Język piemoncki zbliżony jest zatem (lingwistycznie i geograficznie) z jednej strony do innych języków gallo-italskich północnych Włoch, lombardzkiego i liguryjskiego, z drugiej zaś do języków francuskiego i oksytańskiego.

Dialekt czakawski (po chorwacku čakavsko narječje, čakavština, čakavica) — jeden z trzech głównych dialektów języka chorwackiego, wyróżnianych na podstawie różnic w wymowie i postaci zaimka pytającego co. Nazwa dialektu pochodzi od formy tego zaimka - ča (w dwu pozostałych dialektach, kajkawskim i sztokawskim - zaimek ten ma postać odpowiednio kaj i što).

Vivaroalpejski (okc. vivaroaupenc) - dialekt języka okcytańskiego. Należy do północnej grupy dialektów języka oksytańskiego. Używany jest w południowej Francji i Włoszech, a także w miejscowości Guardia Piemontese w Kalabrii, gdzie znany jest jako gardiol. Inne północnooksytańskie dialekty to limuzyński i owerniacki.

Etnolekt – język, dialekt lub gwara[1] używany przez wyodrębnioną grupę etniczną. Jest zbiorem bardzo podobnych do siebie idiolektów[2]. Termin "etnolekt" jest używany w językoznawstwie szczególnie w przypadkach gdy zastosowanie określenia język, dialekt lub gwara byłoby sporne, w częstych sytuacjach braku precyzyjnych kryteriów pozwalających uznać daną odmianę języka za odrębny język bądź też dialekt (odmianę) innego, pokrewnego języka[3].

Vivaroalpejski (okc. vivaroaupenc) - dialekt języka okcytańskiego. Należy do północnej grupy dialektów języka oksytańskiego. Używany jest w południowej Francji i Włoszech, a także w miejscowości Guardia Piemontese w Kalabrii, gdzie znany jest jako gardiol. Inne północnooksytańskie dialekty to limuzyński i owerniacki.

Dialekt meklemburski to dialekt wschodniodolnoniemiecki używany w zachodniej części niemieckiego landu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Dialekt ten tworzy wspólnotę językową wraz z gwarą zachodniopomorską, a rozróżnienie obu tych wariantów bywa niekiedy bardzo trudne i w związku z tym czasami używa się zbiorczego określenia - "dialekt meklembursko-przedniopomorski" (niem.: Mecklenburgisch-Vorpommersch).

Dialekt aragońsko-kastylijski – odmiana języka hiszpańskiego używana w Aragonii. Jego cechy charakterystyczne kształtowały się pod wpływem kontaktów z językiem aragońskim. Aragońskie określenie tego dialektu, parla baturra (mowa chłopska) wynika z faktu, iż była to mowa niższych warstw społecznych, jej użycie najczęściej było związane z brakiem wykształcenia.

Twents - dialekt, należący do języka dolnosaksońskiego, używany w regionie Twente, którego głównym ośrodkiem jest miasto Enschede w Królestwie Niderlandów. Nie jest jednak dialektem jednolitym, można zaobserwować różnice w tym dialekcie pomiędzy wsiami.

Dialekt limuzyński (lemosin, fr.: limousin) język romański, używany w regionie Limousin we Francji. Jest uznawany za dialekt języka oksytańskiego. Bywa również uznawany za dialekt języka francuskiego, jednak nie jest to uzasadnione z historycznego i lingwistycznego punktu widzenia.

Dialekt istriocki – dialekt z grupy romańskiej (podgrupa zachodnioromańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się nie więcej niż 1 tys. osób w sześciu miastach w Chorwacji na półwyspie Istria, z których największe to Rovinj (wł. Rovigno) oraz Vodnjan (wł. Dignano). Ze względu na znikomą liczbę posługujących się nim osób, zagrożony jest zaniknięciem.

Dialekt Rauma (rauman giäl) to dialekt języka fińskiego, używany przez mieszkańców miasta Rauma (zachodnia Finlandia) i uważany przez nich za osobny język. Charakteryzuje się słownictwem wywodzącym się w dużej części z języków germańskich, głównie języka szwedzkiego.

Gwara łowicka - mowa ludności Łowicza i jego okolic. Jej przynależność dialektalna nie jest do końca jasna. W starszych publikacjach z dziedziny polskiej dialektologii zaliczno ją do gwar małopolskich, ale obecnie widoczna jest tendencja łączenia jej z dialektem mazowieckim. Problem ten wynika z właściwości gwary - posiada ona cechy obu tych dialektów.

Dialekt wysokopruski (niem.: Hochpreußisch) – środkowoniemiecki dialekt używany na obszarze Prus Wschodnich do roku 1945. Jego użytkownikami byli potomkowie osadników ze Śląska, którzy przybywali do Prus od XIII wieku.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja