Język wymarły

Język wymarły – język, który nie jest już używany ani w formie pisanej, ani ustnej. Przy takim języku zazwyczaj stawiany jest znak krzyża w indeksie górnym (nazwa języka) lub też na równi z tekstem (nazwa języka †).

Wyrażenie, znak językowy, symbol językowy − szczególnie istotny dla logiki i kultury zbiór znaków, mianowicie takie znaki, które mają charakter językowy: jako wyrażenia proste przynależą do słownika jakiegoś (naturalnego czy też formalnego) języka lub skonstruowane są z wyrażeń prostych tego języka zgodnie z jego regułami syntaktycznymi.

Języki arapahońskie (arapaho-atsina) - grupa języków algonkińskich z Wielkich Równin o wspólnym początku od języka arapaho. Mogą być też uważane za dialekty tego języka. Poza językiem-korzeniem pozostałe są wymarłymi lub niemal wymarłymi językami.

Język hupa (hoopa) - prawie wymarły indiański język Rezerwatu Doliny Hoopa w północno-zachodniej Kalifornii, który obecnie jest ojczystym językiem mniej niż 10 osób (populacja ludu Hupa wynosi dziś niewiele ponad 200). Przed najazdem Europejczyków do Ameryki istniało kilka dialektów tego języka, część wymarło po kilku wiekach od tamtej epoki jak np. chilula - whilkut. Celem rewitalizacji języka naucza się go w szkole podstawowej, również osoby dorosłe Hupa.

Rak języka (łac.carcinoma linguae) - najczęściej występujący złośliwy nowotwór w jamie ustnej. Rak języka jest zwykle nowotworem pierwotnym tego narządu (ognisko pierwotne rozwija się w języku), rzadko wtórnym, jako przerzut raka gruczołu tarczowego czy raka nerki.

TEFL (ang. teaching English as a foreign language, nauczanie języka angielskiego jako języka obcego) dotyczy nauczania języka angielskiego wszystkich, których pierwszym językiem nie jest angielski. Zazwyczaj też osoby te uczą się angielskiego na terenie, gdzie nie jest on powszechnie używany i nie ma wielu możliwości na naturalny kontakt z tym językiem. Z TEFL zazwyczaj możemy się spotkać w kraju ojczystym uczniów w szkołach państwowych lub na lekcjach prywatnych, czy to w postaci szkół językowych czy korepetycji. Nauczycielami mogą być native speakerzy lub osoby, dla których angielski nie jest językiem ojczystym. Nauczanie różni się w tych dwóch przypadkach, dlatego w profesji nauczycielskiej znajdziemy dla nich inne nazewnictwo.

Komunikacyjne nauczanie języka (CLT) jest to metoda nauczania języka drugiego i języka obcego, która kładzie nacisk na interakcję jako zarówno środek jak i ostateczny cel uczenia się języka. Jest ono również nazywane “komunikacyjną metodą nauczania języków obcych” lub po prostu "metodą komunikacyjną”.

Formuła zdaniowa A języka pierwszego rzędu L wynika logicznie ze zbioru formuł zdaniowych X języka L wtw zachodzi: dla każdej interpretacji M języka L: jeżeli wszystkie formuły ze zbioru X są prawdziwe przy interpretacji M, to formuła A jest prawdziwa przy interpretacji M.

Język staroturecki (tur.: Göktürkçe) – nazwa używana w odniesieniu do najstarszego etapu rozwoju języka tureckiego, który stanowił część archaicznej ery ewolucji języka. Jest to to najstarszy zaświadczony członek południowo-wschodniej gałęzi języków tureckich, która dała początek ujgurskiemu oraz czagatajskiemu. Istnieje wiele zapisów w starotureckim, przy czym w większości z nich zastosowano zapis w piśmie orchońskim.

Komunikacyjne nauczanie języka (CLT) jest to metoda nauczania języka drugiego i języka obcego, która kładzie nacisk na interakcję jako zarówno środek jak i ostateczny cel uczenia się języka. Jest ono również nazywane “komunikacyjną metodą nauczania języków obcych” lub po prostu "metodą komunikacyjną”.

Centrum Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych i Edukacji Europejskiej jest jednostką naukowo-dydaktyczną Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzi studia pierwszego stopnia (licencjackie) na kierunku filologia w zakresie nauczania języka angielskiego, języka francuskiego i języka niemieckiego

Sawndip – logograficzny system pisma używany w przeszłości do zapisywania języka zhuang w południowych Chinach (region autonomiczny Guangxi). Nazwa w języku zhuang znaczy "surowe znaki". W języku chińskim określane są jako Gǔ Zhuàngzì 古壮字 (stare znaki zhuang) lub Fāngkuài Zhuàngzì 方块壮字 (kwadratowe pismo zhuang). Najstarszy zachowany tekst to stela z epoki Tang (VII w.). Niektóre znaki pokrywają się z chińskimi, inne zaś zostały stworzone na wzór chińskich. W roku 1957 opracowano nowy system pisma dla języka zhuang, oparty na alfabecie łacińskim, używany od tej pory jako pismo oficjalne. Pomimo to, w roku 1989 wydano słownik znaków zhuang Sawndip Sawdenj (chiń. 古壮字字典 Gǔ Zhuàngzì Zìdiǎn), zawierający znaki używane w manuskryptach.

Język martwy - język, który nie jest już używany jako środek komunikacji międzyludzkiej. Może on być jednak stosowany w formie pisanej czy ustnej jako np. język liturgiczny, co odróżnia go od języków wymarłych. Do języków martwych zaliczyć można m.in. sanskryt, język koptyjski. Czasem sanskryt uważa się za język wegetujący, a nie za martwy. Jest to właściwsze o tyle, że dla ok. 3000 osób jest to język ojczysty.

Nazwa rzetelna (inaczej: niepusta, oznaczająca, przedmiotowa) to taka nazwa, która jest znakiem istniejącego przedmiotu. Np. "obecny prezydent Polski", "plaża w Ustce". Jej przeciwieństwem jest nazwa pozorna.

Transkrypcja języka tajskiego, Royal Thai General System of Transcription (RTGS) - system zapisu słów języka tajskiego przy pomocy alfabetu łacińskiego, uznany za oficjalny przez The Royal Institute of Thailand. Stosowany jest np. na znakach drogowych i w urzędowych publikacjach.

Obowiązek nauki języka szwedzkiego w Finlandii – obowiązek nauki języka szwedzkiego w fińskich szkołach podstawowych w klasach 7-9, a także w szkołach średnich i na wyższych uczelniach; obejmuje również egzamin z języka szwedzkiego na poziomie służby cywilnej. Szwedzkojęzycznych Finów dotyczy natomiast obowiązek nauki języka fińskiego. W Finlandii 90,4% obywateli jest fińskojęzyczna, 5,5% używa fińskiej odmiany języka szwedzkiego. Sytuacja ta dotyczy wyłącznie kontynentalnej Finlandii; na Wyspach Alandzkich jedynym oficjalnym językiem jest szwedzki.

Szkoła Języka i Kultury Polskiej – jednostka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Powstała w 1991 roku jako Letnia Szkoła Języka, Literatury i Kultury Polskiej, a aktualną nazwę nosi od końca 1996 roku.

Â, Ââ – litera alfabetu łacińskiego używana do zapisu języka francuskiego, języka wietnamskiego, języka walijskiego, języka portugalskiego oraz języka rumuńskiego.



       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja