Linki:
Łacina,
Era kalendarzowa,
Fibula,
III wiek,
Imperium rzymskie,
Italia,
Język (mowa),
Język faliskijski,
Język hiszpański,
Język oskijski,
Język prowansalski,
Język umbryjski,
Język włoski,
Język wenetyjski,
Język wymarły,
Języki anatolijskie,
Języki bałtyckie,
Języki celtyckie,
Języki germańskie,
Języki helleńskie,
Języki ilirskie,
Języki indoaryjskie,
Języki indoeuropejskie,
Języki irańskie,
Języki latynofaliskie,
Języki oskijsko-umbryjskie,
Języki romańskie,
Języki słowiańskie,
Języki tocharskie,
Języki tracko-ormiańskie,
Językoznawstwo,
Podrodzina językowa,
Prajęzyk,
Rzym,
Terytorium,
VIII wiek p.n.e.,
VII wiek p.n.e.,
VI w. p.n.e.,
VI wiek p.n.e.,
X wiek,
Języki bunubańskie – mała
australijska rodzina językowa, skupiająca języki
aborygeńskie, używane w północnej
Australii. W jej skład wchodzą jedynie dwa języki, tj. bunuby i gunijandi, które są ze sobą spokrewnione mniej więcej w takim stopniu, jak języki
polski i
czeski. Oba mają po stu użytkowników i są zagrożone wymarciem.
Języki afrykańskie - potoczne, czysto geograficzne określenie języków używanych na
kontynencie afrykańskim, obejmujące takie grupy i
rodziny językowe jak:
języki afroazjatyckie,
języki nigero-kongijskie (z rodziną
bantu),
języki nilo-saharyjskie i
języki khoisan (buszmeńsko-hotentockie), niekiedy także
język malgaski. Z języków objętych tą nazwą często wyklucza się jednak
języki semickie, zawężając jej zakres niemal wyłącznie do języków
Czarnej Afryki.
Omówione w tym artykule języki to języki sztuczne, których twórcy oparli się na
językach słowiańskich. Języki te łączy w zasadzie jedynie określenie ich przez autorów jako należących do języków północnosłowiańskich, fikcyjnej grupy języków słowiańskich. Tej fikcyjnej grupy języków północnosłowiańskich nie należy mylić z rzeczywiście istniejącą grupą
języków północnosłowiańskich.
Języki algonkińskie równinne - podrodzina
języków algonkińskich utworzona na zasadzie klasyfikacji bardziej geograficznej niż genetycznej (poszczególne języki tej grupy mają bliskie rozmieszczenie terytorialne). Obejmują zasięg środkowej i północnej części
Wielkich Równin.
Języki szari-nilockie – dawna wspólna nazwa gałęzi
języków nilo-saharyjskich, obejmująca
rodziny języków
środkowosudańskich i wschodniosudańskich oraz
izolowane w obrębie nilo-saharyjskich języki
berta i
kunama. Nazwa została zarzucona, kiedy w toku badań lingwistycznych okazało się, że języki wschodnio- i środokowosudańskie oraz berta i kunama są typologicznie równorzędne względem innych nilo-saharyjskich podrodzin.
Język arumuński lub macedo-rumuński –
język, a w zasadzie grupa
dialektów i
etnolektów, która dopiero od niedawna przechodzi standardyzację — z
grupy romańskiej, podgrupa
wschodnioromańska języków indoeuropejskich.
Języki sko (języki skou) -
papuaska rodzina językowa, używana wzdłuż północnego wybrzeża
Papui-Nowej Gwinei. Wyróżnia się tu 16 języków. Posługuje się nimi ok. 7000 osób. Języki cechuje tonalność (w przeciwieństwie do pozostałych z grupy papuaskich), niespotykane spółgłoski czy duża liczba samogłosek.
Języki zachodnioczadyjskie - gałąź
afroazjatyckiej rodziny
języków czadyjskich. Zaliczają się do niej 73 języki, używane w
Nigerii. Według klasyfikacji Paula Newmana z
1990 roku języki zachodnioczadyjskie dzielą się na dwie podgałęzie:
Języki słowiańskie –
grupa języków w obrębie rodziny
języków indoeuropejskich (podrodzina
bałtosłowiańska). Składa się z trzech zespołów językowych:
zachodnio-,
wschodnio- i
południowosłowiańskiego. Najstarsze zachowane
manuskrypty z tekstami słowiańskimi pochodzą z
X wieku. Do zapisu języków słowiańskich używane są lub były
alfabety:
głagolicki,
cyrylicki i
łaciński (w niewielkim zakresie również
arabski). Wywodzą się z
języka prasłowiańskiego używanego przez dawnych
Słowian, który uległ ostatecznemu rozbiciu na dialekty regionalne w wyniku ekspansji Słowian na
Bałkany w
VI wieku naszej ery.
Języki gallo-italskie , Gallo-italico -
języki z
grupy języków zachodnioromańskich, używane na obszarze północnych Włoch, na północ od linii Spezia-Rimini.
Języki kongo-saharyjskie lub nigero-saharyjskie -
fyla językowa, zaproponowana w
1972 przez E. A. Gregersena, mająca łączyć
języki nilo-saharyjskie z
nigero-kongijskimi (łącznie z wydzielanymi spośród nich według niektórych klasyfikacji
językami kordofańskimi i
językami mande). Istnienie fyli kongo-saharyjskiej jest dziś kwestionowane przez wielu językoznawców. Z drugiej strony niektórzy specjaliści próbują ostatnio ponownie udowodnić jej prawdziwość. Według niektórych specjalistów, języki te są spokrewnione również z
indopacyficznymi (z drugiej strony samo istnienie rodziny indopacyficznej jest kontrowersyjne).
Języki melanezyjskie - autochtoniczne języki
Melanezji, używane współcześnie przez ok. 1 mln. osób. Jest to określenie geograficzne, nie
genetyczne - języki melanezyjskie nie tworzą
rodziny językowej, zalicza się do nich ponad 400 języków z
rodziny austronezyjskiej oraz z
grupy papuaskiej.
Języki kongo-saharyjskie lub nigero-saharyjskie -
fyla językowa, zaproponowana w
1972 przez E. A. Gregersena, mająca łączyć
języki nilo-saharyjskie z
nigero-kongijskimi (łącznie z wydzielanymi spośród nich według niektórych klasyfikacji
językami kordofańskimi i
językami mande). Istnienie fyli kongo-saharyjskiej jest dziś kwestionowane przez wielu językoznawców. Z drugiej strony niektórzy specjaliści próbują ostatnio ponownie udowodnić jej prawdziwość. Według niektórych specjalistów, języki te są spokrewnione również z
indopacyficznymi (z drugiej strony samo istnienie rodziny indopacyficznej jest kontrowersyjne).
Język nanggu - język z
rodziny malajsko-polinezyjskiej języków
języków austronezyjskich, dawniej klasyfikowany w obrębie grupy
wschodniopapuańskiej języków
papuaskich. Używany na
Wyspach SalomonaJęzyk dogoński, także: języki dogońskie - grupa kilkunastu
etnolektów, tradycyjnie klasyfikowanych jako
dialekty jednego
języka w obrębie
grupy woltyjskiej (gur) języków
nigero-kongijskich. Ostatnio postuluje się jednak uznanie dialektów dogońskich za osobne języki, tworzące samodzielną
rodzinę językową, w obrębie
języków wolta-kongijskich, a nawet odrębną od języków nigero-kongijskich.
Wymarłe języki wołżańskie to grupa trzech
języków ugrofińskich z
rodziny uralskiej używanych na terenie dzisiejszej
Rosji środkowej do
XIV-
XVI w., kiedy zostały wyparte przez
język rosyjski.
Języki woltyjskie albo gur - podgrupa
języków nigero-kongijskich, według klasyfikacji
Josepha Greenberga stanowiąca w niej osobną rodzinę, niektórzy językoznawcy włączają jednak języki woltyjskie do
wolta-kongijskich w obrębie podgrupy
atlantycko-kongijskiej.
Języki arapahońskie (arapaho-atsina) - grupa języków
algonkińskich z Wielkich Równin o wspólnym początku od
języka arapaho. Mogą być też uważane za dialekty tego języka. Poza językiem-korzeniem pozostałe są wymarłymi lub niemal wymarłymi językami.