Jan XXII

Kardynałowie z nominacji Benedykta XV. Na pięciu konsystorzach papież Benedykt XV kreował kardynałami 32 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Pius XI (Achille Ratti), a także dwaj Polacy, Aleksander Kakowski i Edmund Dalbor.

Kardynałowie z nominacji Piusa X. Na siedmiu konsystorzach papież Pius X nominował kardynałami 50 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Benedykt XV (Giacomo della Chiesa).

Papież Klemens V (1305 – 1314), pierwszy papież okresu niewoli awiniońskiej, mianował 24 nowych kardynałów na trzech konsystorzach, a ponadto zrehabilitował dwóch kardynałów ekskomunikowanych przez Bonifacego VIII (1294 – 1303). Z wyjątkiem Anglika Thomasa z S. Sabina wszyscy nowi kardynałowie byli Francuzami, a co najmniej siedmiu z nich było krewnymi Klemensa V. Nominacje te zapoczątkowały 70-letnią dominację Francuzów w Kolegium Kardynalskim.

Kardynałowie z nominacji Piusa XII. Na dwóch konsystorzach papież Pius XII nominował kardynałami 56 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Jan XXIII ( Angelo Giuseppe Roncalli), a także dwaj Polacy, Adam Stefan Sapieha i Stefan Wyszyński.

Kardynałowie z nominacji Piusa XI. Na siedemnastu konsystorzach papież Pius XI kreował kardynałami 76 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Pius XII (Eugenio Pacelli), a także jeden Polak August Hlond.

Papież Urban VI (1378–1389), pierwszy papież okresu Wielkiej Schizmy Zachodniej, mianował prawdopodobnie 42 nowych kardynałów. Co najmniej 11 innych duchownych odmówiło przyjęcia godności kardynalskiej z jego rąk.

Kardynałowie z nominacji Leona XIII. Na dwudziestu siedmiu konsystorzach papież Leon XIII kreował kardynałami 147 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Pius X (Giuseppe Sarto), a także trzej Polacy, Włodzimierz Czacki, Albin Dunajewski i Jan Puzyna.

Teodor, antypapież. Był wybierany dwukrotnie w roku 687, po śmierci papieży Jana V, a następnie Konona. Ustąpił władzy kościelnej Kononowi, a później Sergiuszowi I.

Papież Bonifacy IX (1389 – 1404) mianował w ciągu swojego pontyfikatu sześciu nowych kardynałów na dwóch konsystorzach, a ponadto zrehabilitował czterech kardynałów pozbawionych godności kardynalskiej przez Urbana VI:

Klemens III, Wibert z Rawenny (ur. ok. 1025, w Parmie - zm. 8 września 1100), antypapież od 1080 wobec Grzegorza VII, następnie Wiktora III, Urbana II i Paschalisa II. Jego schizma (tzw. schizma wibertyńska) wiąże się z tzw. sporem o inwestyturę między cesarstwem a papieżem Grzegorzem VII i jego następcami realizującymi program tzw. reformy gregoriańskiej. Klemens III stał w tym sporze po stronie cesarza.

Eleuteriusz, Eleuter (zm. ok. 189 w Rzymie) - diakon Kościoła rzymskiego za papieża Aniceta, papież w latach ok. 175-189, święty Kościoła katolickiego.

Aleksander II (łac. Alexander II), wcześnie Anselmo da Baggio (ur. ok. 1010, zm. 21 kwietnia 1073 w Rzymie) - papież w okresie od 30 września 1061 do 21 kwietnia 1073.

Papocezaryzm – zwierzchnictwo papieża nad cesarzem. W 1075 roku papież Grzegorz VII sporządził notatkę "Dictatus Papae". Dokument ten dawał zwierzchnictwo papieża nad cesarzem.

Jan VIII - antypapież wybrany przez aklamację w 844. Jan był archidiakonem, popularnym wśród ludu rzymskiego, który ogłosił go papieżem po śmierci Grzegorza IV. Nie został on jednak zaakceptowany przez rzymską arystokrację i wyższe duchowieństwo, którzy doprowadzili do wyboru Sergiusza II. Wybór Jana wywołał gwałtowny opór arystokracji i tylko osobista interwencja Sergiusza II uratowała mu życie.

Kardynałowie z nominacji Jana XXIII. Na pięciu konsystorzach papież Jan XXIII nominował kardynałami 52 duchownych katolickich. Wśród nich znalazł się m.in. jego następca, papież Paweł VI (Giovanni Battista Montini).

Audiencja - prywatne lub publiczne spotkanie lub oficjalne posłuchanie. Audiencji udziela osoba piastująca wysokie stanowisko (w szczególności papież).

Jan VIII - antypapież wybrany przez aklamację w 844. Jan był archidiakonem, popularnym wśród ludu rzymskiego, który ogłosił go papieżem po śmierci Grzegorza IV. Nie został on jednak zaakceptowany przez rzymską arystokrację i wyższe duchowieństwo, którzy doprowadzili do wyboru Sergiusza II. Wybór Jana wywołał gwałtowny opór arystokracji i tylko osobista interwencja Sergiusza II uratowała mu życie.

Synod w Sutri, czasami zwany też soborem w Sutri, został zwołany przez Grzegorza VI na żądanie niemieckiego króla Henryka III 20 grudnia 1046 roku. Bezpośrednią przyczyną zwołania synodu przez Henryka była walka o urząd papieski pomiędzy Benedyktem IX i Grzegorzem VI.

Giacomo Colonna (ur. ok. 1250, Rzym – zm. 14 sierpnia 1318, Awinion) – włoski duchowny katolicki z rzymskiego rodu arystokratycznego Colonna. 12 marca 1278 papież Mikołaj III, w ramach rehabilitacji rodu Colonna, który uprzednio popierał antypapieskie stronnictwo gibelinów, mianował go kardynałem-diakonem. Archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej 1288-97 i ponownie 1306-18. W 1297 wraz ze swym bratankiem Pietro Colonna został ekskomunikowany i pozbawiony wszelkich godności przez Bonifacego VIII, który popadł w ostry konflikt z rodem Colonna i nakazał skonfiskowanie ich posiadłości. Colonnowie sprzymierzyli się wówczas z królem Francji Filipem IV. W 1303 papież Benedykt XI zdjął z niego ekskomunikę, jednak jego pełnej rehabilitacji dokonał dopiero Klemens V w grudniu 1305. Uczestniczył w konklawe 1316.

Papież Klemens XIV mianował 16 nowych kardynałów. 12 innych duchownych zostało wyniesionych do tej godności in pectore, jednak ich imion nigdy nie opublikowano lub publikacja miała miejsce już po ich śmierci, wobec czego nominacje te ostatecznie nie doszły do skutku.

Papieska elekcja 19 grudnia 1187 – odbyła się po krótkim pontyfikacie Grzegorza VIII. W jej wyniku papieżem został Klemens III z rzymskiego rodu Scolari.

Watykańskie Obserwatorium Astronomiczne (łac. Specula Vaticana, ang. Vatican Observatory, wł. Specola Vaticana) ma bogatą tradycję naukową. W 1576 papież Grzegorz XIII polecił budowę wieży (73 m) przeznaczonej m.in. do obserwacji astronomicznych. Stojąca do dziś Wieża Wiatrów nazywana jest także Wieżą Gregoriańską lub Obserwatorium Gregoriańskim. Na podstawie obserwacji znajdującej się tam meridiany papież zadecydował o reformie kalendarza. W roku 1703 papież Klemens XI przeznaczył Wieżę Wiatrów do obserwacji sejsmologicznych. Nazwa Specula Vaticana pojawiła się w roku 1784 na drzwiach biblioteki za sprawą kard. Zelada. Pod koniec XVIII w. Obserwatorium, nazywane Specola Pontificia Vaticana, stało się też centrum badań meteorologicznych.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja