Joachim Murat

Joachim Murat (ur. 25 marca 1767 w Labastide-Fortunière (ob. Labastide-Murat), Francja, zm. 13 października 1815 w Pizzo, Włochy) – marszałek Francji, książę Bergu, król Neapolu 1808-1815. Syn oberżysty. Do wojska wstąpił w 1787, służył w czasie rewolucji francuskiej. Zasłużył się Napoleonowi w Paryżu w 1795, gdzie pomógł mu stłumić bunt rojalistów. Był jego adiutantem od 1796 i służył pod nim we Włoszech i w Egipcie. W 1799 został generałem dywizji. Wróciwszy z Napoleonem do Francji, poparł go w zamachu 9 listopada 1799.

Maria Anuncjata Karolina Bonaparte ( fr. Marie-Annonciade Caroline, Altesse Impériale et Royale), znana jako Karolina (ur. 25 marca 1782 w Ajaccio, zm. 18 maja 1839 we Florencji) - siódme, przedostatnie dziecko (trzecia, najmłodsza córka) Carla Marii Buonapartego i Letycji, najmłodsza siostra Napoleona I, żona Joachima Murata, królowa Neapolu 1808 - 1815.

Wojny napoleońskie – ciąg konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją – najpierw republiką, a następnie cesarstwem – w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one częściowo kontynuacją konfliktów, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Anglię – przez cały okres I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Zjednoczone Królestwo. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem byłego cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

Traktat z Casalanzy został podpisany 20 maja 1815 w Pastorano pomiędzy wojskami austriackimi i neapolitańskimi dowodzonymi przez Joachima Murata, przegarnego w bitwie pod Tolentino.

Józef Święcicki (ur. 18 marca 1799 w Dłużewicach, zm. 24 grudnia 1868 w Paryżu we Francji) – polski powstaniec z 1830 i członek polskiej emigracji we Francji.

Horace François Bastien Sébastiani (ur. 17 listopada 1772 w Porta na Korsyce, zm. 20 lipca 1851 w Paryżu) – francuski wojskowy, dyplomata i polityk; generał dywizji, marszałek Francji, par Francji, piastował również urząd ministra spraw zagranicznych Francji (od 17 listopada 1830 do 11 października 1832).

Charles François Lebrun książę Placencji, ( ur. 19 marca 1739, zm. 16 czerwca 1824). Karierę rozpoczął od 1789 jako członek Zgromadzenia Narodowego, gdzie wykazał znajomość spraw administracyjnych i skarbowych, będąc inspektorem dóbr koronnych. W latach 1792—1794 był więziony. Od 1795 członek Rady Pięciuset, później jej przewodniczący. Wspierał zamach stanu Napoleona z 18 Brumaire. Od 27 grudnia 1799 do 18 maja 1804 roku sprawował urząd trzeciego konsula. Zorganizował izbę obrachunkową, był głównym skarbnikiem, następnie namiestnikiem Ligurii od 1806 roku. W roku 1808 uzyskał tytuł Księcia Placencji. W latach (1810—1813) był generalnym gubernatorem Holandii. W roku 1814 utracił zupełnie swe stanowisko polityczne. W 1819 został mianowany parem Francji. Należał do partii konstytucyjnej.

Hymn Królestwa Francji - Królestwo Francji posiadało dwa hymny: w latach 1590-1815 Niech żyje Henryk IV a w latach 1815-1848 Niech żyje król Ludwik, lecz druga pieśń wywodzi się z pierwszej i jest jej słowną modyfikacją.

Dourdou de Camarès – rzeka we Francji o długości 86,9 kilometrów, lewy dopływ Tarn. Źródło rzeki znajduje się w parku regionalnym Haut-Languedoc (fr. Parc naturel régional du Haut-Languedoc) w gminie Murat-sur-Vèbre.

Dekada Legii - to pismo Legionów Polskich we Włoszech, ukazujące się w 1799 roku (II-III) co 10 dni (stąd nazwa). Wyszły 4 numery. Redagowane były przez Cypriana Godebskiego. Zawierały bieżące informacje z prasy francuskiej, włoskiej i niemieckiej.

Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821 r., o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

Michel Ney (ur. 10 stycznia 1769 w Saarlouis, zm. 7 grudnia 1815 w Paryżu) – marszałek armii francuskiej. Walczył w obronie rewolucji francuskiej oraz wojnach napoleońskich.

Dos de Mayo, (hiszp. 2 maja), powstanie w Madrycie przeciwko Francuzom okupującym stolicę Hiszpanii, które wybuchło 2 maja 1808 roku i zostało krwawo stłumione szarżami mameluków marszałka Joachima Murata.

Tzw. "druga koalicja" (1799–1802) była powtórną próbą zjednoczenia mocarstw europejskich dążących do zniszczenia, a jeśli się to nie uda – poważnego osłabienia rewolucyjnej Francji. W czasie gdy generał Napoleon Bonaparte prowadził kampanię w Egipcie nieprzyjazne Francji państwa zaczęły przygotowania do kolejnego uderzenia. Cesarstwo Austriackie i Imperium Rosyjskie formowały nowe armie, gotując się do uderzenia wiosną 1799 roku na terenie Niemiec i północnych Włoch.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja