Juliusz Agrykola

Juliusz Agrykola, właściwie Gnaeus Julius Agricola (ur. 13 czerwca 40, zm. 23 sierpnia 93) – dowódca rzymski, w latach 77-84 namiestnik Rzymian w Brytanii. Zastąpił na tym stanowisku Sekstusa Juliusza Frontyna. Jego życie opisał jego zięć, Tacyt, w dziele Żywot Agrykoli.

Marcus Valerius Messala Messalinus polityk rzymski okresu początku pryncypatu. Syn znanego mówcy i polityka Waleriusza Korwina. Senator, konsul w 3 p.n.e., namiestnik prowincji Panonia w 6 n.e., w 9 n.e. uzyskał oznaki triumfalne. Był także jak ojciec uważny za dobrego mówcę.Tacyt podaje, że na pierwszym posiedzeniu senatu po śmierci Augusta złożył wniosek o składanie coroczne przysięgi na imię Tyberiusza. Po procesie Pizona złożył wniosek o postawienie złotego posągu w świątyni Marsa Mściciela jako podziękowanie za pomszczenie Germanika. Wniosek został odrzucony przez Tyberiusza.

Marek Ulpiusz Trajan (ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Marek Ulpiusz Trajan (Marcus Ulpius Traianus, Imperator Caesar Nerva Traianus Augustus; ur. 18 września 53 w Italice, zm. 9 sierpnia 117 w Selinusie) - syn Marcusa Ulpiusa Trajanusa (dowódca rzymski, stronnik Wespazjana w wojnie domowej w roku 69, później namiestnik Syrii) i jego żony - Marcii, brat Ulpii Marciany. Początkowo, podobnie jak ojciec sprawował władzę nad Syrią, potem objął dowództwo nad legionami nadreńskimi. W 97 roku został adoptowany przez Nerwę jako jego następca. Cesarz rzymski od 98 roku.

Syagriusz, Sjagriusz (ur. 430 – zm. 486 lub 487 r.) - syn rzymskiego namiestnika Aegidiusza, wódz rzymski i namiestnik (dux) Galii, nazywany przez okoliczne plemiona barbarzyńskie królem Rzymian. Występując w imieniu imperium rzymskiego ze swojej siedziby w Soissons kontrolował północną Galię również po odebraniu władzy cesarskiej Romulusowi Augustulusowi w 476 r. Do 480 r. sprawował władzę w imieniu Juliusza Neposa, później cesarza Zenona.

Syagriusz, Sjagriusz (ur. 430 – zm. 486 lub 487 r.) - syn rzymskiego namiestnika Aegidiusza, wódz rzymski i namiestnik (dux) Galii, nazywany przez okoliczne plemiona barbarzyńskie królem Rzymian. Występując w imieniu imperium rzymskiego ze swojej siedziby w Soissons kontrolował północną Galię również po odebraniu władzy cesarskiej Romulusowi Augustulusowi w 476 r. Do 480 r. sprawował władzę w imieniu Juliusza Neposa, później cesarza Zenona.

Argajos I (gr. Αργαίος) był królem Macedonii z dynastii Argeadów. Żył on w VII w. przed Chr. i rządził Macedonią w latach 678 p.n.e. - 640 p.n.e. Argajos I był synem Perdikkasa I, którego zastąpił na tronie macedońskim. Po jego śmierci tron objął jego syn Filip I. Argajos został wspomniany w swoim dziele przez Herodota, który opisał pochodzenie Aleksandra I.

Decimus Juniusz Brutus, Decimus Iunius Brutus (85 p.n.e. - 43 p.n.e.), oficer i adiutant Juliusza Cezara. W 44 p.n.e. brał udział w spisku na jego życie jako jeden z zamachowców. W 43 p.n.e. walczył przeciwko Markowi Antoniuszowi w bitwie pod Mutiną. Po przegranej bitwie został z jego rozkazu zamordowany.

Gnaeus Cornelius Dolabella – rzymski konsul w roku 81 p.n.e.. Zwolennik Sulli. Odniósł zwycięstwo nad Trakami. Gdy sprawował funkcję namiestnika Macedonii Cezar oskarżył go o zdzierstwa (uniewinniony).

Aurelia Kotta (120 - 54 p.n.e.), matka Juliusza Cezara. Córka konsula Lucjusza Aureliusza Kotty i Rutylii. Poślubiła pretora Gajusza Juliusza Cezara Starszego, z którym miała 3 dzieci:

Marek Lolliusz Paulinus (ur. w Ferentino, 54 p.n.e. - zm. 2 n.e.), wódz rzymski, pierwszy gubernator Galacji (25 p.n.e.) i konsul w 21 p.n.e. W 16 p.n.e., jako namiestnik Galii został całkowicie rozbity przez nadreńskie plemiona germańskie Sugambrów, Tenkterów i Uzypetów. Rzymianie stracili wtedy sztandar V legionu. Cieszył się zaufaniem Augusta, który powierzył mu wychowanie swego wnuka, Gajusza Cezara. Wśród listów Horacego dwa są skierowane do jego synów (Ep. I,2 i I,18).

Lucjusz Vorenus, Lucius Vorenus, Lucjusz Worenus - jeden z centurionów rzymskich, obok Tytusa Pulli wspomnianych przez Juliusza Cezara w dziele O wojnie galijskiej. Był on centurionem w XI Legionie, który walczył na terenach Galii. Cezar wspomina jego bohaterskie czyny w walce przeciw Nerwiom.

Marcus Claudius Marcellus (ok. 268 - 208 p.n.e.) - konsul rzymski, jeden z generałów armii Republiki Rzymskiej podczas drugiej wojny punickiej. Najbardziej znany jako zdobywca Syrakuz. Jeden z najwybitniejszych polityków rzymskich okresu republiki, dowódca w trakcie II wojny punickiej. Pochodził z plebejskiej gałęzi Klaudiuszów noszących przydomek Marcellus. Urodzony ok. 268 p.n.e; zmarł 208 p.n.e. Pięciokrotny konsul w latach 222 (z Gnaeus Cornelius Scipio Calvus), 215, 214, 210, 208 p.n.e.

Pomnik Jana III Sobieskiego w Warszawie – rzeźba dłuta Franciszka Pincka umieszczona naprzeciwko Pałacu Łazienkowskiego, na ulicy Agrykoli, zaprojektowana przez Andrzeja Le Bruna.

Aulus Hirtius (ur. ok. 90 p.n.e., zm. 21 kwietnia 43 p.n.e.) - oficer rzymski, szef sztabu Juliusza Cezara w czasie wojny galijskiej i jeden z jego najbliższych współpracowników. Uczestniczył w większości wypraw wojennych Cezara, za wyjątkiem wypraw afrykańskich. Pretor w r. 46 p.n.e., w r. 43 p.n.e. konsul. Zginął w bitwie przeciwko Markowi Antoniuszowi pod Mutiną (obecnie Modena).

Lucius Valerius Messala Volesus polityk rzymski okresu początku pryncypatu. Syn Potytiusza Waleriusza Messali, konsula zastępczego w 29 p.n.e.. Konsul w 20 n.e., a potem namiestnik prowincji Azja jako prokonsul. Okazane tam okrucieństwo wywołało gniew Augusta. Jak podaje Seneka Starszy Wolesus rozkazał jednego dnia ściąć głowy 300 osobom i przechadzając się między bezgłowymi ciałami wykrzykiwał, że jest to królewski spektakl.

Gnejusz Flawiusz, Gnaeus Flavius (przełom IV i III wieku p.n.e.) – rzymski polityk i prawnik, autor rozpraw prawniczych, reformator prawa. Jako pierwszy ujawnił publicznie formuły aktów prawnych, skarg procesowych oraz kalendarz religijny, dotychczas znane tylko pontyfikom, przyczyniając się do demokratyzacji prawa w starożytnym Rzymie i przyspieszając jego rozwój.

Agrypa Postumus (Marcus Vipsanius Agrippa Postumus; ur. 12 p.n.e., zm. 14 n.e.) - syn Marka Agrypy i Julii, córki Augusta. Urodzony po śmierci ojca, stąd przydomek "Postumus" czyli "Pogrobowiec". W 12 p.n.e. po śmierci ojca, Marka Agrypy, August adoptował dwóch starszych braci Postumusa: Gajusza Juliusza Cezara i Lucjusza Juliusza Cezara widząc w nich swoich dziedziców. Przez wzgląd na szacunek do swojego przyjaciela Agrypy, nie adoptował najmłodszego Postumusa, by ten kontynuował ród Agrypów. Jednak po śmierci Lucjusza i Gajusza w 4 roku n.e. cesarz ostatecznie adoptował go i odtąd używał imion Marek Juliusz Cezar Agrypa. Równoległa adopcja Tyberiusza i kwestia, kto z nich zostanie następcą, ustawiała ich jako wrogów. Adopcja została cofnięta dwa lata później. Niewiele jest współczesnych źródeł o nim, we wszystkich przedstawiany jest jako bardzo brutalny i cieszący się złą sławą. Na przykład Swetoniusz pisze o nim: "tępego i dzikiego umysłu", "z dnia na dzień bardziej obłąkanego". Podobnie Tacyt: "prostaka, (...) nierozumnie pyszniącego się swą siłą fizyczną". Prawdopodobnie intrygowała przeciwko niemu żona Augusta Liwia Druzylla chcąc usunąć ostatniego kandydata na cesarza, stojącego na drodze do tronu jej synowi, Tyberiuszowi. Postumus został w 6 n.e. lub 7 n.e. zesłany na wysepkę Planazję w pobliżu Korsyki i uchwałą senatu zastrzeżono, że pod strażą wojskową ma tam być trzymany do końca życia. Siostra Postumusa Julia Młodsza została również mniej więcej w tym czasie skazana na zesłanie, a jej mąż Lucjusz Emiliusz Paulus stracony za udział w spisku przeciw cesarzowi. Nie udała się też konspiracja Audazjusza i Epikadusa mająca na celu uwolnienie Julii i Postumusa z wysp, na które zostali zesłani. Tacyt przytacza pogłoski o tym, że August złożył sekretną wizytę na Planazji i doszło tam do pogodzenia się z Postumusem i obietnicy odwołania z wygnania. Prawdopodobnie to tylko legenda i August ani nie odwołał Postumusa z wygnania przed swoją śmiercią, ani nie wspomniał o nim w swoim testamencie. Tuż po śmierci Augusta Postumus został zabity przez swoją straż przyboczną na rozkaz przyniesiony pismem. Nie jest jasne, czy pismo to pozostawił umierający cesarz, czy w jego imieniu rozkaz wydała Liwia (za wiedzą czy bez wiedzy Tyberiusza, który publicznie wyparł się wydania takiego rozkazu).

Żywot drugi św. Wojciecha, biskupa praskiego i męczennika (łac. Sancti Adalberti Pragensis episcopi et martyris vita altera, znany też jako Vita altera - Żywot drugi) - średniowieczny łaciński utwór hagiograficzny przedstawiający życie św. Wojciecha, napisany przez Brunona z Kwerfurtu ok. 1004 r.

Pomnik Juliusza Słowackiego we Wrocławiu – pomnik upamiętniający polskiego wieszcza narodowego – Juliusza Słowackiego. Położony jest w Parku Juliusza Słowackiego przy alei Juliusza Słowackiego. Tędy również przebiega Promenada Staromiejska.

Po śmierci Juliusza Heinzla rodzina wystawiła na Starym Cmentarzu przy ulicy Ogrodowej w Łodzi ogromny grobowiec rodzinny (był to ostatni pałac Heinzlów). Jest miejscem spoczynku Juliusza Heinzla, jego żony Pauliny z Volkmanów oraz ich potomków. Dziś pełni funkcję kaplicy cmentarnej i podobnie jak pozostałe istniejące pałace Heinzla służy społeczeństwu Łodzi.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja