Kameralistyka

Kameralizm (łac. camera - komnata) - doktryna ekonomiczna rozwinięta w Niemczech i Austrii w XVII-XVIII w., uznająca za nadrzędny cel polityki gospodarczej państwa pełne wykorzystanie zasobów ludzkich i zdolności produkcyjnych w celu zwiększenia dochodów władcy; odmiana merkantylizmu.

Planowanie zdolności produkcyjnych (ang. Capacity Requirements Planning) – moduł lub funkcjonalność systemów MRP II i ERP odpowiedzialny za planowanie zdolności produkcyjnych.

Włoskie batalie gospodarcze to nazwa serii przedsięwzięć związanych z prowadzeniem polityki gospodarczej przez partię faszystowską w latach 1920-1930. Miały na celu umocnienie państwa włoskiego poprzez rozwinięcie produkcji krajowej i wzmocnienie własnej waluty.

Doktryna industrializacji – doktryna polityki gospodarczej sformułowana w okresie międzywojennym w ZSRR, przypisująca główną rolę w procesie rozwoju rozbudowie przemysłu ciężkiego oraz gałęzi wytwarzających środki produkcji. Po II wojnie światowej narzucono ją krajom objętym radziecką strefą wpływów (w tym także Polsce), w wyniku czego powstały poważne patologie strukturalne w ich gospodarkach.

Polityka budżetowa – polega na regulacji wysokości oraz proporcji dochodów i wydatków budżetowych. Obejmuje politykę podatkową oraz politykę wydatków budżetowych. Polityka budżetowa wyodrębniana jest nie ze względu na specyfikę realizowanych celów, lecz ze względu na specyfikę środków, którymi się posługuje. Jej cele muszą być zgodne z celami polityki gospodarczej i społecznej państwa. Polityka budżetowa zajmuje się sposobami wykorzystania dochodów i wydatków publicznych do realizacji stojących przed państwem zadań. Dochody i wydatki budżetowe wykorzystywane są do zapewnienia wykonania określonych usług publicznych, ochrony istniejących instytucji polityczno-ustrojowych, zapewnienia rozwoju i ochrony określonych dziedzin i form działalności gospodarczej i realizacji określonych przemian w gospodarce. Głównym środkiem realizacji polityki budżetowej jest budżet państwa.

zasady polityki gospodarczej - uniwersalne, niezmienne sposoby postępowania w polityce gospodarczej, których zaniedbanie uniemożliwia jej optymalne prowadznie. Ich porównanie i zgodność z realnie prowadzoną polityką stanowi użyteczne narzędzie oceny procesu polityki gospodarczej.

Doktryna polityki gospodarczej - uporządkowany zbiór założeń, poglądów i twierdzeń dotyczących oddziaływania państwa na gospodarkę danego kraju z zagadnieniami systemów ekonomicznych i ustroju państwa na czele.

Nowa Polityka Ekonomiczna (ros. Новая экономическая политика, Nowaja ekonomiczeskaja politika w skrócie NEP) – określenie doktryny polityki gospodarczej Rosji Radzieckiej i później ZSRR w latach 1921-1929.

Teoria polityki ekonomicznej (gospodarczej), całokształt wiedzy o sposobach, celach i narzędziach oddziaływania państwa na gospodarkę. Teoria polityki ekonomicznej bada formy i sposoby osiągania ogólnych celów polityki gospodarczej, tj. wprowadzania realnych i instytucjonalnych zmian w strukturze gospodarki narodowej, określa także narzędzia i sposoby prowadzące do nich w sposób możliwie racjonalny. Jest więc nauką operacyjną, stosowaną. Za podstawę swojej wiedzy teoria polityki gospodarczej przyjmuje dorobek teorii ekonomii, jednak nie zachodzi bezpośredni związek między teorią ekonomii a teorią polityki gospodarczej z uwagi na różny przedmiot i metodę badań. Ekonomia bada obiektywny proces gospodarczy, włączając w zakres swoich zainteresowań również politykę ekonomiczną i skutki jej oddziaływania. Formułuje prawa ekonomiczne, czyli stałe relacje przyczynowo-skutkowe między masowymi zjawiskami ekonomicznymi, powtarzalnymi w czasie i przestrzeni. Teoria polityki nie formułuje praw nauki w podanym wyżej sensie, jest bowiem dyscypliną celowościową, interesującą się sposobami przekształcania rzeczywistości ekonomicznej. Formułuje więc zależności operacyjne, wykorzystując niektóre z twierdzeń teorii polityki. Istnieje trudność w precyzyjnym rozdziale dorobku teorii ekonomii (zwłaszcza najnowszego) i dorobku teorii polityki ekonomicznej. Zasadniczym powodem jest to, że częstokroć podłoże twierdzeń teorii ekonomicznej jest kwestionowane w swojej poprawności dowodowej - zarzuca mu zbyt małą masowość i powtarzalność zjawisk, nieuwzględnianie zmiany warunków itd. Wówczas mamy do czynienia z prostym podsumowaniem obserwacji praktycznych, a nie z uogólnionym prawem ekonomii, to zaś jest domeną polityki gospodarczej, tak w teorii, jak i praktyce.

Rozdział państwa od kościoła, rozdział kościoła od państwa, rozdział kościoła i państwa, rozdział państwa i religii - doktryna zakładająca rozdzielenie działalności organizacji religijnych i państwowych oraz oparty na niej model ustrojowy państwa. Koncepcja ta była przedmiotem długiej debaty w historii. Termin "kościół" odnosi się do różnych dominujących wyznań chrześcijańskich w Europie lub innych wyznań (religii) na innych kontynentach.

Niemcy w XVIII stuleciu były nadal podzielone na ponad tysiąc różnych państewek: terytoria biskupstw i opactw, wolnych miast, poszczególne księstwa i hrabstwa oraz maleńkie majątki rycerskie miały szerokie autonomiczne prawa, czyniące z nich na wpół niezależne państwa uznające formalne zwierzchnictwo cesarza rzymsko-niemieckiego, którym praktycznie zawsze zostawali władcy austriaccy, Habsburgowie. Siła tych ostatnich wzrosła pod koniec XVII wieku, gdy po wojnie z Turkami Osmańskimi opanowali całe Węgry (pokój karłowicki w 1699 roku). System polityczny Rzeszy został określony w połowie XVII wieku traktatem westfalskim, kończącym wyniszczającą wojnę trzydziestoletnią. W konsekwencji jego postanowień oraz innych decyzji podejmowanych przy okazji zawierania pokoju, poszczególne państewka zyskały prawo prowadzenia własnej polityki zagranicznej, zakazano cesarzom dokonywania wyboru następcy w trakcie swojego panowania (łac. vivente imperatore) i pod swoją kontrolą. Mimo to Habsburgowie mieli praktycznie zapewnioną sukcesję, ponieważ katolicy zachowali większość w kurii elektorskiej.

Camera obscura (Camera obscura z łac. ciemna komnata) – prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Była pierwowzorem aparatu fotograficznego.

Proces polityki gospodarczej - przebieg następujących po sobie, powiązanych przyczynowo działań, stanowiących kolejne etapy praktycznej realizacji polityki gospodarczej.

Rada doradców ekonomicznych (ang. The Council of Economic Advisers; CEA) - jest grupą ekonomistów stworzoną na mocy Employment Act z 1946 roku w celu doradzania Prezydentowi Stanów Zjednoczonych w obszarze polityki gospodarczej. Jest ona częścią biura decyzyjnego prezydenta i formułuje dużą część polityki gospodarczej Białego Domu.

Federalizm Fiskalny polega na przekazywaniu kompetencji w zakresie polityki fiskalnej od rządu centralnego do niższych poziomów rządu. Taka decentralizacja ma na celu wzrost efektywności w alokacji zasobów, redystrybucję dochodów i stabilizowanie gospodarki, dzięki umożliwieniu podmiotom lokalnym podejmowania decyzji w obszarach, o których dysponują większą ilością wiedzy na temat lokalnych problemów i potrzeb niż poziom rządowy.

Polityka budżetowa – polega na regulacji wysokości oraz proporcji dochodów i wydatków budżetowych. Obejmuje politykę podatkową oraz politykę wydatków budżetowych. Polityka budżetowa wyodrębniana jest nie ze względu na specyfikę realizowanych celów, lecz ze względu na specyfikę środków, którymi się posługuje. Jej cele muszą być zgodne z celami polityki gospodarczej i społecznej państwa. Polityka budżetowa zajmuje się sposobami wykorzystania dochodów i wydatków publicznych do realizacji stojących przed państwem zadań. Dochody i wydatki budżetowe wykorzystywane są do zapewnienia wykonania określonych usług publicznych, ochrony istniejących instytucji polityczno-ustrojowych, zapewnienia rozwoju i ochrony określonych dziedzin i form działalności gospodarczej i realizacji określonych przemian w gospodarce. Głównym środkiem realizacji polityki budżetowej jest budżet państwa.

Nadwyżka budżetowa - suma dochodów budżetowych przewyższająca wydatki budżetowe; jeden z rodzajów nadwyżki finansowej. Powoduje wycofanie z obiegu określonej ilości pieniądza (działanie deflacyjne) i umożliwia wprowadzenie do obiegu dodatkowej ilości pieniądza poprzez udzielenie kredytu (kreacja pieniądza). Nadwyżka budżetowa jest jednym ze źródeł pokrycia kredytów bankowych. Skala i przeznaczenia nadwyżki budżetowej jest pochodną polityki społecznej i polityki gospodarczej. Zależy również od systemu finansowania działalności gospodarczej, który w różnym zakresie może angażować środki własne podmiotów gospodarczych, dotacje budżetowe i kredyt bankowy.

Są to podmioty zajmujące się prowadzeniem polityki gospodarczej w warunkach danego państwa, wymienione w Konstytucji. W zależności od zapisów konstytucyjnych danego państwa podmiotami polityki gospodarczej mogą być:

Restrykcje importowe – jest to część polityki zagranicznej państwa, mająca na celu zmniejszenie ilości i kontrolowanie towarów importowanych. Środkami realizującymi ten rodzaj polityki państwa są:

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja