Kasjusz Dion

Lucjusz Kasjusz Dion Kokcejanus (łac. Lucius Cassius Dio Cocceianus, grec. Δίων ὁ Κάσσιος; ur. 163/164, zm. ok. 235) – rzymski historyk pochodzenia greckiego oraz senator i dwukrotny konsul.

Lucjusz Kasjusz Hemina (łac. Lucius Cassius Hemina) - historyk rzymski, najstarszy annalista łaciński z II wieku p. n. e.. Napisał Roczniki (Annales) dziejów Rzymu, prawdopodobnie w 4 księgach, obejmujących okres od Eneasza do czasów jemu współczesnych.

Lucjusz Emiliusz Lepidus Paullus (Lucius Aemilius Lepidus Paullus), syn Lucjusza Emilusza Lepidusa Paullusa (konsula w 50 roku p.n.e.). Polityk rzymski, początkowo zwolennik stronnictwa republikańskiego.

Lucius Cassius Longinus, (ur. ok. 5 p.n.e., zm. po 37 n.e.) - rzymski polityk, syn Lucjusza Kasjusza Longinusa (Lucius Cassius Longinus), konsula zastępczego w 11 p.n.e. i Elii (Aelia). Tacyt pisze, że był bardzo surowo wychowywany przez ojca, charakteryzował się jednak łatwością obejścia a nie energicznością. W 30 n.e. sprawował urząd konsula. W tymże roku pod naciskiem Sejana wnioskował o wykonanie wyroku na Druzusie, synu Germanika. Kaźń została jednak odroczona. W 32 n.e. popierał w senacie wnioski skierowane przeciwko pamięci Julii Liwilli, która otruła swojego męża, Druzusa, syna Tyberiusza. W 33 n.e. poślubił Julię Druzyllę, córkę Germanika, siostrę Kaliguli. W 36 n.e. Lucjusz wszedł w skład komisji mającej ocenić straty po wielkim pożarze Awentynu. W skład komisji weszło trzech mężów prawnuczek cesarza Augusta: Lucjusz Kasjusz, mąż Julii Druzylli; Marek Winicjusz, mąż Julii Liwilli i Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, mąż Agrypiny Młodszej oraz mąż wnuczki cesarza Tyberiusza: Gajusz Rubeliusz Blandus, mąż Julii Heleny. Gdy do władzy doszedł w 37 n.e. cesarz Kaligula, brat, a być może też kazirodczy kochanek Druzylli, rozwiódł ją z Kasjuszem. Kaligula kazał w końcu zgładzić Lucjusza. Wyrocznia Fortuny w Ancjum ostrzegała Kaligulę, żeby się miał na baczności przed Kasjuszem. Z tego powodu Kaligula wydał rozkaz zabicia Lucjusza Kasjusza. Okazało się później, że zamachowcem, który zabił Kaliulę, był inny Kasjusz, Kasjusz Cherea.

Lucius Cassius Longinus Ravilla - trybun ludowy w roku 137 p.n.e., konsul w roku 127 p.n.e., cenzor w 125 p.n.e.. Sławę zdobył jako sędzia prowadząc w roku 113 p.n.e. słynny proces Westalek.

Lucjusz Scypion Azjatycki (łac. Lucius Cornelius Scipio Asiaticus) – konsul rzymski 190 p.n.e., brat Scypiona Afrykańskiego Starszego. Dowodził armią rzymską w wojnie z Seleukidami, uzyskując przydomek azjatycki. Dowodził wojskami rzymskimi w bitwie pod Magnezją w 190 r. p.n.e.

Claudius Pacatus - centurion rzymski. Kasjusz Dion w Historii rzymskiej [D.C. LXVII, 13] wymienia go jako przykład na to, że cesarz Domicjan mimo rozwiązłego trybu życia, potrafił zachowywać surowe obyczaje. Domicjan jako cenzor, gdy okazało się, że Claudius Pacatus jest zbiegłym niewolnikiem, oddał go jego panu, nie zważając na to że Pacatus jest byłym centurionem.

Lucjusz Skryboniusz Libon IV, łac. Lucius Scribonius Libo Drusus (zm. 16 n.e.), syn Lucjusza Skryboniusza Libona III i Kornelii Pompei Magny, konsul w 16 n.e., brat Marka Skryboniusza Libona Druzusa. Na skutek doniesień, że przygotowuje zamach stanu, został oskarżony przez Tyberiusza pod pretekstem, że utrzymuje kontakt z wróżbitami. Zginął śmiercią samobójczą.

Earinus Flavius (I w. n.e.) - ulubiony eunuch cesarza Domicjana. Na cześć jego urody powstało kilka epigramów Marcjalisa [Mart. Epigr. IX, 12, 13, 14, 17, 18] oraz umieszczony w zbiorze Silvae poemat Stacjusza [Stat. Silv. III, 4]. Wzmiankuje o nim również Kasjusz Dion [Dion Cass. LXVII, 2].

Lucjusz Skryboniusz Libon (Lucius Scribonius Libo) – syn Lucjusza Skryboniusza Libona I i Korneli Sulli, brat Skrybonii I. W 62 p.n.e. członek kolegium triumwirów monetarnych. Był politycznym stronnikiem Pompejusza, w 49 p.n.e. dowodził jego wojskami w walce z Cezarem. W 34 p.n.e. wraz z Markiem Antoniuszem został konsulem.

Łukasz – imię męskie pochodzące od gr. Loukas, co z kolei jest zhellenizowaną formą rzymskiego imienia Lucius, a w związku z tym tak jak Lucjusz, pochodzi od łacińskiego lucius, czyli urodzony o świcie.

Awidiusz Kasjusz (łac. Gaius Avidius Cassius, zm. 175) – rzymski dowódca, uzurpator na Wschodzie w 175. Był synem Heliodora Kasjusza, pochodził z Syrii.

Lucjusz Munatius Plancus (łac. Lucius Munatius Plancus, ok. 87 p.n.e. - ok. 15 p.n.e.) był rzymskim senatorem, konsulem w 42 r. p.n.e. i cenzorem w 22 r. p.n.e. razem z Emiliuszem Lepidusem Paullusem. Obok Talleyranda osiemnaście wieków później stanowi przykład osoby, która potrafiła przetrwać niesprzyjające okoliczności przez ciągłe zmiany sojuszy.

Gajusz Fabiusz Dorson - według relacji Appiana i Liwiusza, młody kapłan, z rodu Fabiuszów, który w czasie oblężenia Kapitolu przez Celtów w roku 390 p.n.e. wyszedł złożyć ofiarę w świątyni Westy. W stroju według rytuału gabińskiego przeszedł niewzruszony przez sam środek wrogich wojsk, ku ich osłupieniu, niosąc w rękach ofiary, które złożył w tradycyjnym miejscu, na Wzgórzu Kwirynalskim, a następnie tą samą drogą powrócił na Kapitol. Incydent przysporzył szacunku kapłanowi w oczach współobywateli, a także wrogów. Wzmiankę o tym wydarzeniu zawarł także w swych Rocznikach historyk rzymski z pierwszej połowy II wieku p.n.e., Lucjusz Kasjusz Hemina.

Lucius Papinius Fabius Pacatianus – rzymski konsul z 332 roku, który sprawował urząd z Ma(e)ciliusem Hilarianusem. W 319 roku sprawował urząd wikariusza (łac. vicarius) Brytanii. Pełnił również funkcję prefekta pretorianów (w 329 roku i do 341 roku).

Gaius Terentius Varro - konsul rzymski wybrany wiosną 216 p.n.e. W tym samym czasie został wybrany drugi konsul: Lucjusz Emiliusz Paulus. Był zwolennikiem szybkigo rozprawienia się z inwazją Hannibala. Dowodził legionami rzymskimi w bitwie pod Kannami.

Lucius Aemilius Lepidus Paullus M. f. Q. n. - syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus). Brat Marka Emiliusza Lepidusa, triumwira. Członek prominentnego rzymskiego rodu Emiliuszy (Aemilii). Przydomek Paullus nadał mu ojciec dla uhonorowania Lucjusza Emiliusza Paullusa Macedońskiego, wybitnego przodka rodu Emiliuszy, zasłużonego wodza, wsławionego zwycięstwem pod Pydną nad królem Macedonii, Perseuszem.

Lucjusz Witeliusz (zm. 21 grudnia 69 w Rzymie) - dostojnik rzymski, brat cesarza Aulusa Witeliusza, konsul w 48 roku (przez 6 miesięcy), później prokonsul Afryki.

Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca (idy marcowe) 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w dniu id marcowych przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. Przed śmiercią adoptował Oktawiana Augusta (wtedy jeszcze Gaiusa Octaviusa), wyznaczając go na swego spadkobiercę.

       na podstawie Wikipedii, otwartej encyklopedii : licencje: GFDL, oraz CC-BY-SA 3.0 + autorzy, historia
edycja